All Chapters of องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Chapter 21 - Chapter 30

โรงเรียนศรียาภัย (โรงพยาบาลสนาม)ต.ท่าตะเภา อ.เมืองชุมพร จ.ชุมพร พ.ศ.๒๔๘๕“うっ！ ぐっ！...や...やめて...ごほっ...げほっ！” อึก! อั้ก!...ยะ....หยุด...อ้อก...แคก!ใบหน้าปูดโปนสูญสิ้นความเป็นมนุษย์ บวมช้ำเสียจนเปลือกตากลายเป็นก้อนเก็บเลือดเสีย กินพื้นที่ลงมาปิดดวงเนตรทั้งสอง ทั้งที่ในยามปกติอีกฝ่ายไม่คิดแตะต้องให้ใบหน้าเสียโฉมแท้ ๆเมื่อเดรัจฉานตนนั้นไร้พื้นที่ให้เล่นสนุกจึงเลื่อนนิ้วกระด้างลงมากอบกุมลำคอขาวเนียน ความตื่นตระหนกจึงถาโถมเข้าใส่เมื่อแรงบีบทวีความรุนแรงขึ้น อากาศที่เคยไหลเวียนอย่างอิสระกลับถูกตัดขาดออกไปอย่างกะทันหัน ปอดที่เคยพองยุบอย่างเป็นจังหวะเริ่มฝืนตัว ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วใบหน้า เลือดสูบฉีดอย่างรุนแรงจนรู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมาจากทุกรูขุมขนดวงตาเริ่มพร่าเลือน ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป ความพยายามที่จะดิ้นรนเอาชีวิตรอดผลักดันให้ร่างกายต่อสู้เฮือกสุดท้าย แขนขาเกร็งกระตุก มือพยายามตะกุยคว้าอากาศอย่างบ้าคลั่ง หวังเพียงให้มีสิ่งใดมายึดเกาะเพื่อพยุงชีวิต กลับกันปีศาจเบื้องบนกลับฉีกยิ้มอย่างสุขสมไม่รู้เป็นโ

เรือนนางรำ ต.ท่าตะเภา อ.เมืองชุมพร จ.ชุมพร พ.ศ.๒๔๘๕ย้อนไปในสมัยสงครามโลกครั้งที่ ๒ หลังพวกเขาผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากในดงกระสุนมาได้หลายสัปดาห์ ละแวกชุมชนมักเกิดเหตุการณ์แปลก ๆ ขึ้นจากการหายตัวไปของหญิงสาวบางส่วน ก่อนพวกหล่อนจะเดินกลับเรือนนอนมาในสภาพดูไม่จืดเรื่องราวเหล่านี้ไม่เพียงแต่เกิดในภาคใต้ แต่ลุกลามไปทั่วประเทศโดยมีจุดร่วมคือทุกที่เกิดเหตุ มักมีกลุ่มทหารญี่ปุ่นเข้าไปเกี่ยวข้องอยู่เสมอ และเรือนนางรำซึ่งเป็นแหล่งรวมบุรุษสตรีรูปงามคงเป็นหนึ่งในเป้าหมายของทหารญี่ปุ่น ยิ่งไปกว่านั้น นพ ศิษย์เอกประจำคณะยังเคยมีปากเสียงกับทหารญี่ปุ่นมาแล้วครั้งหนึ่ง หากเกิดเหตุร้ายขึ้นคงไม่ต้องสืบว่ามีแรงจูงใจประการใดแต่ปลื้มยังคงสงสัยเรื่องราวคลุมเครือภายในกองทัพ ประจวบเหมาะกับรุ่นพี่ดินฝากให้เขาสืบต้นสายปลายเหตุ เนื่องจากเมื่อหลายวันก่อน ‘คุณแก้ว’ หัวหน้าคณะนางรำ โดนกับดักหนูเล่นงานจนข้อเท้าแพลง ทำงานทำการไม่ได้มานานสักพัก วันนี้เขาจึงเดินทางมาพบปะผู้เกี่ยวข้องเพื่อเล่าที่มาที่ไป“เคยได้ยินเรื่องผู้หญิงปลอบข

“สนใจรับขนมทานเพิ่มไหมครับ”“เหลืออะไรบ้างเหรอ?”“จะมีในส่วนของ...”ท่ามกลางสายฝนพรำยามเช้าตรู่ เสียงสนทนาอันอบอุ่นชวนให้ผู้คนแวะเวียนเข้ามาในร้าน แม้ถนนภายนอกจะเปียกชื้น ผู้คนยังคงหลั่งไหลเข้ามาลิ้มรสฝีมือของพ่อครัวทั้งสองอย่างไม่ขาดสาย บางคนก็เป็นขาจรที่เข้ามาหลบฝนและหาที่พักพิงภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของชาและสมุนไพรจีนโบราณ ผสานกับกลิ่นอายดินชื้นจากภายนอกที่เล็ดลอดเข้ามา แสงไฟสีขาวส่องสว่างกระทบกับผนังไม้ปูนสึกกร่อนแลดูมีเสน่ห์มนตร์ขลัง เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วปนกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากโต๊ะไม้กลมเล็ก ๆ ที่ตั้งเรียงราย ผู้คนหลากหลายวัยต่างเข้ามาจับจองพื้นที่ แต่ละโต๊ะเต็มไปด้วยจานอาหาร และถ้วยขนมเล็ก ๆ วางเคียงถ้วยชาอุ่นที่ส่งไอร้อนระเหยขึ้นมาแม้ภายนอกจะชื้นแฉะและลมเย็นพัดโชย แต่ภายในร้านกลับรู้สึกเย็นสบายกำลังดี อุณหภูมิที่พอเหมาะช่วยให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายจากความชื้นภายนอก ประตูเหล็กยืดหน้าร้านที่เปิดรับแสงธรรมชาติเข้ามาทำให้พื้นที่ดูกว้างขวางและโปร่งโล่ง เห็นเม็ดฝนที่พร่างพรมลงมาบนพื้นถนนได้อย่างชัดเจน ตัดกับความอบอุ่นของกระติกน้ำช

“แต่ถ้ารู้สึกไม่ดี ตัวร้อน มีน้ำมูกไม่หาย หรืออื่น ๆ ต้องรีบมาบอกทันทีนะครับ”น้ำปรามทั้งสองคนเอาไว้ เพราะดูจากที่ปลื้มไม่คิดมากเรื่องไข้แล้ว ดูท่าคงทำมาจนเคยชิน เป็นถึงพ่อครัวแท้ ๆ ควรรักษาความสะอาดมากกว่านี้สิ ประเดี๋ยวลูกค้าเข้ามาเห็นจะโดนติเตียนเอา“เอ้อ มีแค่นี้ใช่ไหม อั๊วจะได้ไปอาบน้ำ”“ครับ คุณป๊าแค่กินให้เยอะขึ้นก็พอแล้วครับ”ในตอนนี้อุปกรณ์ติดตัวเขามีเพียงหูฟังแพทย์ และชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้นเท่านั้น แต่ทั่วไปหากเจ้าของร่างกายดูแลการกินการนอนได้เป็นอย่างดี โรคภัยก็มาหาได้ยากเป็นทุนเดิม“แล้วผมล่ะ?”เจ้าเด็กพอปะป๊าขอตัวออกไปจากห้องนอน ก็เข้ามาออเซาะออดอ้อนกอดเอวหนุนตักเรียกร้องความสนใจจากคุณหมอคนสวย อาซามิเห็นท่าทีดังกล่าวจึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ มือซนเป็นลิงเชียว“กินข้าว กินยา แล้วก็นอนให้เต็มเวลา ห้ามนอนดึก ห้ามเลือกกินด้วยนะ เข้าใจไหม” คนแก่กว่าพูดพลางลูบกลุ่มผมสั้นของเจ้าลิงจ๋อ เมื่อเที่ยงยังเขินเขาหน้าแดงเป็นเนื้อแตงโม คราวนี้ทำมาเป็นรุกใส่ จับทางไม่ถูกเลยจริง ๆ“ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเหรอครับ?”“อะไรหือ?”ป

สถานพยาบาลชั่วคราว (โรงเรียนศรียาภัย)ต.ท่าตะเภา อ.เมืองชุมพร จ.ชุมพร พ.ศ.๒๔๘๕หลังสิ้นเสียงกระสุนและควันดินปืนจางหายไป โรงเรียนประจำจังหวัดจึงกลายเป็นสถานพักพิงชั่วคราวสำหรับผู้ประสบภัยและเหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ผ่านมาหลายสัปดาห์กลิ่นคาวเลือดจึงเจือจางไปมากโข เตียงสนามที่เคยเรียงรายจนแทบไม่มีที่ว่าง บัดนี้กลับมีช่องว่างให้เห็น เป็นที่พึงพอใจของคุณหมออย่างอาซามิที่คนไข้ไม่มีเหตุให้ต้องมาพบตนเองเม็ดฝนพร่างพรมลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย สร้างเสียงกระทบกับหลังคาสังกะสีเป็นจังหวะเบา ละอองฝนบางเบาที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ ทำให้ทัศนวิสัยภายนอกดูพร่ามัวไปด้วยม่านหมอกสีเทาอ่อน ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดที่เคยปกคลุมความคิดตลอดค่ำคืนที่ผ่านมาบัดนี้เป็นเวลาตีสี่เศษ ๆ เขาขอตัวออกมาจากห้องนอนโดยใช้การเดินเวรเป็นข้ออ้าง อย่างน้อยจะได้บรรเทาความอึดอัดที่มีลงมาบ้างอาซามิเดินสอดส่องตามเตียงคนไข้ บางคนที่หลับพักผ่อนเขาไม่ได้ปลุกแต่อย่างใด ส่วนผู้ที่ตื่นมาอยู่ก่อนจึงพอได้สอบถามอาการ โดยเฉพาะพวกทหารที่ยังหลงเหลืออาการจากการรบ ยิ่งไป