Semua Bab องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Bab 11 - Bab 20

ต.ท่าตะเภา อ.เมิงชุมพร จ.ชุมพร พ.ศ.๒๔๘๔วันนั้นเป็นเช้าวันที่กองทัพญี่ปุ่นตั้งใจบุกท่านางสังข์ จ.ชุมพร แต่เกิดการล่าช้าขึ้นเนื่องมาจากความแปรปรวนทางสภาพอากาศ ทว่าทุกอย่างสิ้นสุดลงด้วยความรวดเร็วโดยฝ่ายที่เสียหายหนักคือฝั่งญี่ปุ่น ที่หากไทยไม่ยอมยกธงขาว บางทีคงมีผู้เสียชีวิตมากกว่านี้ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อโอคาดะมาทราบทีหลังว่าคู่ต่อสู้ในครั้งนี้เป็นเพียงกลุ่มเยาวชนอายุไม่ถึง ๒๐ ก็หัวเสีย เข้าอาคารมาพาลใส่เหล่าทหารจนได้แผลปางตายไปหลายคน ยังดีที่เขาต้องทำงานพยาบาล จึงยังไม่ถูกเพ่งเล็งมากนักนายแพทย์เร่งเดินตรวจตราเหล่าคนเจ็บโดยไม่แบ่งพรรคแบ่งพวก จนมาเจอผู้ชายหน้าตาเด๋อด๋าคนหนึ่งนั่งแหมะอยู่บนเตียงดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ทำหน้ายิ้มถามอาการคนไข้ท่านอื่นไปทั่ว ตัวเขาที่ไม่ต้องการเสวนาให้มากความจึงเดินเข้าไปมองหาบาดแผลที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าก่อนจะถามคำถามเท่าที่จำเป็นเพื่อรักษาเวลา“นอกจากแผลถลอกสองจุดนี้ มีตรงไหนอีกไหมครับ?”“ไหล่หลุดครับ...”“ครับ”หลังจากนั้นเราจึงเปิดเสื้อมองตรวจสอบข้อกระดูกที่บิดผิดรูป ก่อนจะหันไปประสานงานพย

เขาเคยคิดเล่น ๆ ว่าหากหนีก็ถูกตามตัวเจอ หากดับลมหายใจไปเสียจะได้กลับมาไม่ได้ แต่แล้วสิ่งนั้นกลับเกิดขึ้นจริง เมื่อมีศพกลุ่มหนึ่งถูกนำเข้ามายังค่ายกักกันทหารญี่ปุ่นเพื่อเป็นทางผ่าน ประจวบเหมาะกับมีศพ ๆ หนึ่งเสียชีวิตด้วยการจมน้ำได้ไม่นาน เขาจึงสลับเสื้อผ้า ทุบทำลายใบหน้าและอัตลักษณ์ต่าง ๆ ที่จะสาวมาถึงตัว ก่อนจะลักลอบหลบหนีโดยทิ้งสัมภาระส่วนใหญ่ไว้ เพื่อเดินทางออกจากเขตพื้นที่ดังกล่าวสุดท้ายเรื่องราวสุดวายป่วงจบลงในปี ๒๔๘๘ โดยสถานที่ที่เขาเตรียมมุ่งหน้าไปคือบ้านหลังเก่าที่ปัจจุบันกลายเป็นของพี่นเรศ เนื่องจากคุณตาท่านเสียไปด้วยโรคชราเมื่อหลายปีก่อน กระนั้นก็ยังดีที่พี่ชายยังคงต้อนรับการกลับมาของเขาแม้พวกเราจะไม่ได้พบกันมาร่วมสิบกว่าปีสัมมาอาชีพแพทย์ ไปที่ใดล้วนได้รับการต้อนรับ ดังนั้นด้วยความพยายามสักหน่อยเขาก็สามารถตั้งตัวกลับมาได้แม้แรงใจในช่วงเริ่มต้นจะถดถอยไปเนื่องจากพึ่งผ่านสงครามมาก็ตามแรกเริ่มเดิมทีเขาตั้งใจจะอาศัยร่วมชายคาเดียวกันกับพี่ชายไปเรื่อย ๆ ทว่าเจ้าตัวมีภรรยาและลูกน้อยต้องดูแล ห้องหับใด ๆ ล้วนไม่สะดวกรับสมาชิกเพิ่ม ดังนั้นเขาจึงกำหนดเป้าหมายขึ้

“อร่อยมากเลย ลำบากเราแล้ว”“มะ...ไม่หรอกครับ! มันไม่ได้ยากด้วย”ปลื้มลุกลี้ลุกลนหลังโดนชมฝีมือ ใช่ว่าลูกค้าจะไม่เคยชมเลย แต่สถานการณ์แบบนี้เขาทำตัวไม่ถูกจริง ๆ ผ่านมาจนอายุใกล้สามสิบแล้ว ไม่อยากดูเป็นเด็กในสายตาคุณหมอเท่าไรหรอก“ว่าแต่คะ-พี่ ปีนี้...อายุเท่าไหร่แล้วเหรอครับ ถ้าไม่สะดวกใจไม่ต้องตอบก็ได้นะครับ”“สี่สิบแล้วล่ะ”แม่งเอ๊ย! ขนาดอายุยังตรงใจ เป็นตั้งคุณหมอรักษาคนไข้ ทั้งเก่งฉลาด จิตใจดีมีเมตตา มารยาทงามเป็นที่หนึ่ง ทั้งยังมีหน้าสะสวยเกลี้ยงเกลา หุ่นสมส่วนเพรียวบาง มีตรงไหนให้ติได้บ้าง! นี่มันความสมบูรณ์แบบมีชีวิตชัด ๆน้ำเห็นเจ้าเด็กเครื่องค้างไม่ไหวติงราวกับคิดอะไรบางอย่างก็ยกยิ้ม เจ้าตัวต่อให้มีส่วนที่เปลี่ยนไปจากแต่ก่อน ทว่าแบบนี้กลับดูดีไปอีกแบบ“ถ้าเราจะเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำ พี่ออกไปรอข้างนอกได้นะ”“เดี๋ยวผมเอาเสื้อลงไปเปลี่ยนในห้องน้ำเอาได้ครับ”ว่าแล้วก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเตรียมลงไปล้างเนื้อล้างตัว ให้มาอยู่สองต่อสองกับแขกทั้งที่ตัวเหม็นเหงื่อคงเสียมารยาทแย่ปลื้มคิดพลางคัดแยกเสื้อ

เมื่อนึกออกปลื้มจึงไม่รอช้า เร่งมือเหน็บผ้าหอบสัมภาระทุกสิ่งอย่างขึ้นห้องนอน ทว่าภายในห้องนั้นกลับว่างเปล่า มีเพียงกระเป๋าสัมภาระตั้งอยู่หัวมุมห้อง หรือพี่หมอจะลงไปเข้าห้องน้ำชั้นล่างสุด เพราะตะเกียงหายไปไม่คิดให้เสียเวลาเปล่า ปลื้มหยิบเสื้อขึ้นมาใส่ลวก ๆ สวมรองเท้าแตะปรี่ลงมาเร็วจี๋ ใบหน้าคมซีดเผือดราวกับกระดาษไร้ซึ่งสีเลือดที่เคยมี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความวิตกกังวลที่ฉายชัด แสงจันทร์ที่ส่องลอดมาไม่อาจปกปิดความกระวนกระวายที่เกาะกุมอยู่ในแววตาได้เลยแม้แต่น้อยเมื่อย่างก้าวลงจากบันไดไม้เก่าแก่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เหยียบย่ำ ทันใดนั้นดวงตาพลันเห็นแสงไฟสีขาวสาดส่องออกมาจากโถงทางเดินชั้นล่าง พร้อมเสียงบทสนทนาแว่วมาไกล ๆ ร้านตอนนี้ปิดสนิท แล้วพี่หมอกำลังคุยกับใคร!?. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .น้ำทราบดีว่าตัวเองเป็นแขก จะให้เดินเพ่นพ่านคงไม่เหมาะ ดังนั้นหลังจัดเก็บที่นอนเสร็จเขาจึงเอาเวลามาจัดสัมภาระในตู้ลงกระเป๋าดังเดิม โดยวางแผนว่าจะออกไปหาที่พักราคาย่อมเยาอยู่อาศัยในละแวกเดียวกันทว่าเก็บไปได้ไม่เท่าไรก็มีเสียง

“ทำไมหน้าหมองแบบนั้นล่ะ”น้ำเริ่มหวั่นใจ เกรงว่าเจ้าตัวจะไม่อยากให้คนอย่างเขาร่วมงานด้วย ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัว บางทีอีกฝ่ายอาจทำดีด้วยตามประสาและคิดว่าเขาพูดเล่นไม่คิดจริงจัง หรืออีกกรณีคงมองว่าเขาอายุมาก จบหมอมาคงทำงานครัวงานบริการไม่คล่องตัว“ไม่อยากให้พี่ทำงานด้วยเหรอ...”“อยากสิครับ”ปลื้มบอกสิ่งที่คิดอยู่ตามตรง เพราะถ้าได้ทำงานด้วยกันแปลว่าป๊าจะให้เจ้าตัวหลับนอนที่ตึกนี้ และเราจะได้ตื่นมาเจอหน้ากันทุกวัน ทำไมเขาจะไม่อยากเล่า“แต่พี่จบมาสูง ผมไม่อยากให้ลงมาทำงานแบบนี้”“จบสูงแล้วมันทำไมล่ะ งานคืองาน ไม่มีสูงต่ำหรอก”“แต่งานมันหนักนะครับ ผมกลัวพี่เหนื่อย”“มีงานไหนไม่เหนื่อยบ้าง งานหมอเองไม่ได้มีแค่นั่งวินิจฉัยโรคเฉย ๆ หรอกนะ”ทุกงานมีมิติของมันอยู่ เขาเตรียมใจมาตั้งแต่เสนอตัวเองทำงานช่วยเหลือร้านนี้แล้ว เห็นว่ามีคนงานน้อยจึงอาสาช่วยเพื่อแลกที่อยู่และอาหารสามมื้อ ส่วนค่าจ้างนั้นเขาไม่เกี่ยงเลย เพราะเงินสำรองเขามีอยู่เหลือเฟือในบัญชี“ทีนี้เราก็ไปตลาดได้แล้ว เดี๋ยวกลับมาเปิดร้านสายนะ คุณป๊าฝากซื้อของด้วยใ