เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ ๖ รัดแน่น (2/4)
วันที่เผยแพร่:
2026-09-01 08:00:36‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑
บทล่าสุด
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๑ เถ้าแก่เปี๊ยก (1/4)
“ตรงนี้มันไม่แพงไปหน่อยรึไอ้เปี๊ยก”เป่าหลงทักท้วงไอ้ลูกชายที่พามาเดินซื้อฮวงซุ้ยกับนายหน้าหนึ่งสัปดาห์หลังทราบว่าตัวเขาจะอยู่ได้อีกไม่ถึงปี เพื่อให้ได้มีโอกาสเลือกมากกว่าชาวบ้าน นอกจากนี้ที่สำหรับสองคนนั้นเริ่มหายากแล้วเพราะนอกจากเปี๊ยกจะซื้อให้ตัวเขาแล้วยังต้องการซื้อให้ภรรยาเขาหรือมารดาที่จากไปด้วย“เงินฉันบอกว่ามันไม่แพง”“เงินลื้อหรือเงินร้าน”“เงินฉันเก็บมาตั้งแต่เป็นทหารเถอะ!”ปลื้มโมโหแก้มป่องกลบเกลื่อน เพราะมันก็ชวนเขินเหมือนกันที่บอกว่าจะมาซื้อฮวงซุ้ยให้พ่อที่พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์ดีมาตั้งแต่แรก ทว่าพอนึกเรื่องนี้ขึ้นได้และบอกกับพี่น้ำตอนกลางดึก เจ้าตัวกลับสนับสนุนยกใหญ่ให้พาป๊ามาดูที่เผื่อไว้ขณะเดียวกันพี่หมอที่มาด้วยก็ขอนั่งรออยู่ใต้กระโจมใกล้ ๆ เพราะต่อให้จะเข้าหน้าหนาวแต่แดดของประเทศไทยยังคงแรงอย่างเคย หากไม่พกร่มไปเหมือนสองพ่อลูกมีหวังเขาที่ยังไม่ได้ทานมื้อเช้าได้เป็นลมแน่เรื่องราวมีอยู่ว่าทีแรกเราต้องการมอบความเป็นส่วนตัวให้สองพ่อลูก จึงบอกว่าตนจะอยู่เฝ้าร้าน ทำความสะอาดทั้งร้านวิภาโภชนาและคลินิกของตัวเอง ไม่ก็นั
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๐ อย่ามัวรีรอ (4/4)
“ไอ้เปี๊ยกมันขี้น้อยใจ ช่วยใจเย็นกับมันแทนฉันหน่อยก็แล้วกัน”“ผมพยายามทำอยู่ตลอดเลยครับ”“ฮ่า...ฮ่า เป็นเรื่องที่ถึงกับต้องพยายามเลยเหรอ แคก!”“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ฮ่า ๆ”“เอาเป็นว่าหลังจากอั๊วลงดินไปแล้ว ฝากบอกไอ้เปี๊ยกมันหน่อยก็แล้วกัน ว่าป๊ารักมันอยู่ตลอดนั่นแหละ”เป่าหลงกล่าวอย่างปล่อยวาง หากมีเจ้าน้ำอยู่ด้วยกับไอ้ลูกชายติดเล่น เขาคงตายตาหลับ ทว่าในขณะที่คุณป๊ากำลังเตรียมจะลุกไปปิดหน้าต่างส่งคุณหมอกลับห้อง นายแพทย์กลับเดินตรงไปยังหน้าประตูด้วยตัวเองก่อน“ผมว่าคงไม่ต้องพูดแล้วล่ะครับ”สิ่งที่อาน้ำกล่าวทำเอาเป่าหลงสับสนงงงวยก่อนทุกอย่างจะกระจ่างชัดเมื่อหลังบานประตูกลับมีลูกชายยืนอยู่ และมันคงยืนฟังบทสนทนาระหว่างตัวเขาและอาน้ำมาตลอด“อะไร พอฉันมายืนต่อหน้าแล้วพูดไม่ออกเลยเหรอ...โอ๊ย!”“พูดจาดี ๆ สิปลื้ม”น้ำหยิกแขนเจ้าเด็กดื้อให้หลาบจำ เขาเตือนมาก่อนหน้านี้แล้วแท้ ๆ ว่าให้ประพฤติตัวดีจะได้ไม่มาเสียใจทีหลัง แต่กลับพูดจาวางท่ากับพ่อที่พึ่งเปิดใจเป็นครั้งแรกน่ะหรือปลื้มเองก็ไม่
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๐ อย่ามัวรีรอ (3/4)
“ของพวกนั้นเขาให้คนไทยทำ ไม่คิดหน่อยว่าฉันเข้าไปแล้วจะโดนอะไรบ้าง!!”“ถ้าแค่นั้นยังอดทนไม่ได้แล้วลื้อจะไปทำมาหากินอะไรได้!!”“ป๊าบอกให้ทนอยู่ได้! แล้วมันมีอะไรเปลี่ยนไปไหม! จะอีกสิบปี ยี่สิบปียังไงพวกเราก็ยังเป็นพลเมืองชั้นสองอยู่วันยังค่ำ!!”พวกเราทะเลาะกันอย่างรุนแรงเพราะเราไม่อาจยอมรับลูกชายที่จะโตไปอยู่หน้าเตาไฟ แม้ตัวเองกำลังหาเงินจากอาชีพนั้นอยู่ก็ตาม จนกระทั่งการถกเถียงเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด“ป๊าหวงร้านขนาดไม่ยอมให้ลูกชายตัวเองรับช่วงต่อเลยเหรอ!?”“ก็เออสิวะ! จำไว้เลยนะถ้าอั๊วยังไม่ตาย ร้านนี้ก็ยังเป็นของอั๊ว!!!”เราไม่เคยคิดว่าผลจากการมีปากเสียงในครั้งนั้นจะเป็นสาเหตุให้วันต่อมาลูกชายเก็บกระเป๋าออกจากบ้านเพื่อเดินทางไปสมัครโรงเรียนเตรียมทหาร ก่อนจะกลับมาพร้อมกับความผิดหวังที่สอบข้อเขียนไม่ผ่าน แต่เขาที่ใช้ลูกชายตัวเองในฐานะลูกจ้างคนหนึ่งจะคอยเพิ่มเงินรายวันให้มันเก็บหอมรอมริบไปสมัครสอบจนประสบผลสำเร็จในหน้าที่การงาน แม้ว่ามันจะเสี่ยงตายจนเขาเกือบออกปากห้ามหลายต่อหลายครั้งก็ตามไม่ว่าจะเป็นการไป
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๐ อย่ามัวรีรอ (2/4)
เป่าหลงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยก เอนหลังพิงเบาะเก่าเก็บเปื่อยยุ่ยที่เขามักใช้เวลาส่วนใหญ่กับมัน สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูกลุ่มเมฆ เคลื่อนผ่านพระจันทร์ยามราตรีออกไปอย่างเชื่องช้า ช่วงเวลาหลังรับรู้ชะตากรรมในอนาคตผนวกกับความเงียบในตอนนี้ทำให้เขามีเวลาทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิต และในห้วงความคิดนั้นก็เต็มไปด้วยภาพของลูกชายคนเดียวของเขา ‘ปลื้มปีติ วิภา’เราเกิดมาบนเรือท่ามกลางคลื่นโหมกระหน่ำกับมารดาเพียงคนเดียว เพียงแต่เมื่อขึ้นฝั่งมาไทยท่านกลับเสียชีวิตไปด้วยโรคร้าย ดังนั้นเราจึงยังไม่มีชื่อเรียกจนกระทั่งได้มาเป็นเด็กทำความสะอาดในวัดจีน จนได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง“汝对底块来? 号乜名?” เอ็งมาจากไหน ชื่ออะไรหรือ?เธอเป็นลูกสาวลูกครึ่งไทยจีนของหนึ่งในนักแสดงในโรงงิ้วซึ่งอยู่ไม่ห่างจากวัดนัก เมื่อมีโอกาสเราจะได้คุยกันเป็นครั้งคราวเวลาเธอมาทำบุญกับครอบครัว แล้วเป็นเธอคนนี้ที่มอบความหมายให้กับตัวเขา“唉... 呣号真名呣? 阿𡅏付我来号会呣?” อือ...ไม่มีชื่อจริงเหรอ ถ้าอย่างนั้นให้ฉันตั้งให้ได้ไหม?
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๐ อย่ามัวรีรอ (1/4)
เสียงปิดประตูดัง ‘ปึง!’ กระแทกกับขอบวงกบดังลั่นสะเทือนไปทั้งบ้านทำความเงียบที่เคยปกคลุมอยู่พลันถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง ปลื้มทรุดตัวเอนพิงกำแพงอย่างหมดแรงหัวใจเต้นรัวด้วยความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ภายในด้วยความโกรธโมโหซึ่งพุ่งเป้ามาที่ตนเองโดยมีมือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเตือนสติเพื่อไม่ให้กลายเป็นบ้าไปเสียก่อน ก่อนจะเดินไปยังหน้าต่าง แล้วเลื่อนกระจกออกอย่างแรงจนสุดขอบ ก่อนจะยืนหอบหายใจอย่างหนัก สอดส่องสายตาออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอก แต่ภาพที่กำลังฉายอยู่ในม่านตายังคงเป็นภาพของบิดาในสภาพร่อแร่อ่อนแรงเต็มทียิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดและรู้สึกผิด ทุกอาการที่เคยเห็น อาการไอ เสียงที่แหบแห้ง วิธีการทานอาหารที่เปลี่ยนไป หรือแม้แต่ใบหน้าที่หมองซีด ทั้งหมดนั้นคือสัญญาณที่ตัวเองมองข้ามไปอย่างไม่ตั้งใจเพราะตีความจากชีวิตอันปกติสุขที่ผ่านมาเองว่ามันคงไม่เป็นไร ถึงกระนั้นความทรงจำมากมายกลับไหลเข้ามาในมโนคติ ภาพของบิดาที่ยืนอยู่หน้าเตา เสียงไอโขลกที่ดังขึ้นเป็นระยะที่อีกฝ่ายกำลังทำหน้าที่พ่อครัว เสียงไอที่แห้งผากและรุนแรงจนร่างกายสั่นสะท้าน ปลื้มเคยคิดเสมอว่ามันเป็นเพียงเพราะไอควันจากไฟเตา ห
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๑๙ เฉยเมย (4/4)
เมื่อจัดการเรื่องยาและค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เสร็จสรรพพวกเขาจึงได้กลับบ้าน กระนั้นความหวังของน้ำคล้ายจะเป็นความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เพราะตั้งแต่พวกเราขึ้นรถสามล้อพ่อลูกไม่ยอมพูดคุยกันเลยสักนิด อย่าว่าแต่ทั้งสองคนเลย ตัวเราเองก็ไม่กล้าปริปากพูดสิ่งใดเช่นกันน้ำรู้อยู่แก่ใจมาตลอดว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณป๊าและปลื้มไม่ได้แน่นแฟ้นมากมายนัก ประกอบกับคุณป๊าเป็นคนที่ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึกออกมาตรง ๆ รวมไปถึงสิ่งที่กำลังเผชิญ เพราะโกหกประวัติแม้กระทั่งหมอทั้งที่โรงพยาบาลและตัวเขามาได้อย่างแนบเนียน แสดงว่าเจ้าตัวจงใจปกปิดความเจ็บอย่างชัดเจน ซึ่งเขาเห็นมาเยอะสมัยทำงานโรงพยาบาลแรก ๆมีหลายเหตุผลให้ผู้สูงอายุไม่ชอบบอกว่าตนเองเจ็บป่วย โดยส่วนใหญ่แล้วเป็นเรื่องของจิตใจและทัศนคติมากกว่าเรื่องของอาการทางกาย เช่น กลัวเสียความเป็นอิสระ กลัวถูกมองว่าอ่อนแอ กลัวการรักษาและค่าใช้จ่าย คิดว่าอาการป่วยเป็นเรื่องปกติของคนแก่ รวมไปถึงไม่ต้องการเป็นภาระแก่ลูกหลาน ซึ่งเป็นเหตุผลที่พบบ่อยที่สุดจากประสบการณ์ทำงานตลอดหลายสิบปี และคุณป๊าเองก็คงคิดเช่นนั้นเมื่อถึงบ้านปลื้มที่ไม่เคยแสดงนิสัยเสีย เมื่อไขป
บางทีคุณอาจจะชอบ
มนต์รักหนุ่มพิษณุโลก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)2.3K viewsเกิดใหม่เป็นนักรบหล่อล่ำ..แต่ดันมีผัว!!!
KraTak1.8K viewsสถานะลับ(รับ)สถานะรัก [เมะxเมะ]
คุณลูกเกด5.3K viewsความรักโลกสีม่วง (Boy Love)
พอร์นจัง1.8K viewsร้าย ล้าง รัก
นรกสร้าง324 viewsข้าคือตัวร้ายในนิยาย
Tastsu36 viewsพันธนาการหัวใจมาเฟีย
พิมพ์ใจ135 viewsหวนคืนแก้กลลวง สินสอดแก้เกมแค้น
พิมพ์ใจ103 views
