แชร์

48 จูบแรก

ผู้เขียน: เลคเชอร์
last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-09 18:52:38

พรึ่บ!

“คนบ้า...”

ทันทีที่ปิดประตูห้องลง มินตราก็รีบหันหลังกลับไปพิงบานประตูเอาไว้เหมือนกับคนหม
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   49 คุณหมอปากหวาน

    “ใช่ ๆ เขาต้องเมาแน่ ๆ” มินตราพยักหน้าให้กับข้อสรุปของตัวเอง ก่อนจะรีบพูดต่อเหมือนกับต้องการย้ำให้ตัวเองเชื่อ “เขาเมาจนควบคุมสติตัวเองไม่ได้แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคนอย่างคุณอันดาจะมาจูบฉันทำไม” หญิงสาวพยายามหาเหตุผลมารองรับความคิดนั้น ทั้งที่ลึก ๆ แล้วก็ยังไม่แน่ใจนัก เพราะตอนที่เขาจูบเธอ สายตาของเขากลับดูไม่ได้เลื่อนลอยเหมือนคนเมาจนขาดสติเสียหน่อย แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเมา... แล้วมันจะเป็นเพราะอะไรล่ะ มินตรานิ่งไปทันที ภาพใบหน้าคมที่อยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียวผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ถามว่าเธอกำลังกลัวหรือเขินเขากันแน่ “โอ๊ย! ไม่เอาแล้ว!” หญิงสาวรีบสะบัดศีรษะแรง ๆ ก่อนจะหลับตาปี๋ พยายามไล่ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดออกไปจากความคิด “ไม่เอา ๆ พอแล้ว ไม่คิด!” เธอพูดกับตัวเองเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ “มินตรา ตั้งสติหน่อยสิแก แค่จูบเองนะ!” แต่พอพูดคำว่าแค่จูบออกมาเท่านั้น ใบหน้าของเธอก็กลับมาร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง “ไม่ใช่สิ! นั่นมันจูบแรกของฉันเลยนะ!” มินตราถึงกับยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที เมื่อเผลอพูดสิ่งที่ก

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   48 จูบแรก

    พรึ่บ! “คนบ้า...” ทันทีที่ปิดประตูห้องลง มินตราก็รีบหันหลังกลับไปพิงบานประตูเอาไว้เหมือนกับคนหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเล็กน้อย ใบหน้าหวานของเธอร้อนผ่าวไปหมด โดยเฉพาะพวงแก้มทั้งสองข้างที่ตอนนี้แดงระเรื่อจนลามไปถึงใบหู แม้จะเดินหนีขึ้นมาถึงห้องนอนของตัวเองแล้ว แต่ความรู้สึกประหม่าจากเหตุการณ์เมื่อครู่กลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ทั้งที่ภายในห้องก็ยังคงเป็นห้องนอนเดิมที่เธอคุ้นเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากตอนเช้าเลยสักนิด แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะรับมือยังไงดี "ซี๊ดดดด ฟู้ว..." มินตราสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนออกมา ทว่าลมหายใจของเธอกลับยังถี่และแรงกว่าปกติ ราวกับเพิ่งวิ่งขึ้นบันไดมาหลายชั้น ทั้งที่ความจริงเธอเพียงแค่เดินหนีผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมาบนห้องเท่านั้น ผู้ชายที่เพิ่งจูบเธอไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน... เมื่อนึกถึงตรงนั้นมือเล็กข้างหนึ่งก็ค่อย ๆ ยกขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเองอย่างเผลอไผล ปลายนิ้วเรียวสัมผัสลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ก่อ

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   47 หวานชะมัด

    ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย ทั้งสายตาของเขาที่มองมา พร้อมกับใบหน้าคมที่ค่อย ๆ โน้มลงใกล้ และสัมผัสอุ่น ๆ บนริมฝีปากที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ยิ่งนึกถึงพวงแก้มทั้งสองข้างก็ยิ่งร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง แล้วฉันจะไปยืนให้เขาจูบทำไมเนี่ย! หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรีบสาวเท้าขึ้นบันไดโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนอันดาได้แต่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขก สายตาคมมองตามแผ่นหลังบางที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว เขาอยากเรียกเธอเอาไว้ อยากอธิบายว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอตกใจ แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น คำพูดมากมายที่คิดเอาไว้กลับติดอยู่ในลำคอ จนกระทั่งร่างเล็กหายลับไปจากสายตา เขาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่นานนักเสียงประตูห้องชั้นบนก็ดังแว่วลงมาเบา ๆ ปัง! อันดาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดตัวเอง “มึงทำบ้าอะไรลงไปวะ อันดา...” ชายหนุ่มสบถออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมอย่างหัวเสีย เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาควบคุมทั้งอารมณ์และการกระทำของตัวเองได

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   46 จูบ

    “เอ่อ... เปล่านะคะ หมอไม่ได้เขิน” มินตรารีบปฏิเสธทันที ทั้งที่น้ำเสียงของเธอฟังดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย หญิงสาวพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ยิ่งเห็นใบหน้าคมขยับเข้ามาใกล้หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ ทำไมเขาต้องมองฉันแบบนั้นด้วยเนี่ย... มินตราแอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวถอยหนี ทว่ามือหนาที่ยังคงประคองอยู่ตรงเอวทำให้เธอขยับออกห่างจากเขาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น “ถ้าไม่ได้เขิน แล้วทำไมหน้าแดงครับ” “ก็... ก็คุณเข้ามาใกล้เกินไปค่ะ” “ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ” “แล้วคุณจะขยับเข้ามาทำไมอีกล่ะคะ” คำถามของเธอไม่ได้รับคำตอบในทันที อันดาเพียงมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มลงมาอีกเล็กน้อย จนมินตราสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที “คะ... คุณอันดา” เสียงเรียกของเธอแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ อันดาหยุดอยู่ตรงนั้นชั่วขณะ สายตาของเขาเลื่อนจากดวงตาของเธอลงไปยังริมฝีปากบางอีกครั้ง ราวกับกำลังลังเลกับความคิดบางอย่างของตัวเอง แต่สุดท้ายความรู้สึกที่พยายามกดเอาไว้กลับเป็นฝ่ายเอาชนะเหตุผล พรึบ.

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   45 ระวัง

    “วะ... ว้าย!!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ มือเล็กคว้าต้นแขนของเขาเอาไว้โดยอัตโนมัติเพราะกลัวตัวเองเสียหลัก “คะ... คุณอันดา” มินตราเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่ามือข้างหนึ่งของเขายังคงโอบประคองอยู่ตรงเอวของเธอ ขณะที่ร่างของทั้งคู่ก็อยู่ใกล้กันจนเธอแทบจะขยับไปทางไหนไม่ได้ “ปะ... ปล่อยนะคะ คุณทำอะไรของคุณเนี่ย!” พอได้สติ คนตัวเล็กก็เริ่มดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนทันที มือที่เมื่อครู่ยังจับต้นแขนเขาเพราะตกใจรีบเปลี่ยนมายกขึ้นดันแผ่นอกกว้างเอาไว้แทน “คุณหมออย่าเพิ่งดิ้นครับ” “แล้วคุณก็กอดฉันอยู่แบบนี้ จะไม่ให้ฉันดิ้นได้ยังไงคะ!” “ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณครับ” “แล้วอยู่ ๆ คุณดึงฉันเข้ามาทำไมล่ะคะ ปล่อยก่อนเลยค่ะ!” มินตรายังคงพยายามดันตัวเองออกห่าง ใบหน้าที่แดงอยู่ก่อนแล้วกลับยิ่งแดงมากกว่าเดิม ทั้งจากความตกใจและความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว "เฮ้อออ" อันดาจึงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าไปทางด้านหลังของเธอ “คุณหมอกำลังจะชนขอบโต๊ะครับ ผมก็เลยดึงเอาไว้นี่ไง” คำพูดนั้นทำให้คนที่กำลังดิ้นอยู่หยุดชะงักทันที “คะ...” “ลองหันไปดูข้

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   44 เป็นห่วงผมหรอ

    “ผมดูเหมือนมีเรื่องหรือไง” “ก็ดูแปลก ๆ ตั้งแต่มินเข้ามาแล้วค่ะ” อันดานิ่งไปเล็กน้อย ในที่สุดหญิงสาวก็สังเกตเสียทีว่าเขาไม่ปกติ แต่แทนที่จะบอกความจริงเขากลับเบือนสายตาไปทางอื่น “ผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วครับ” “ไม่จริงค่ะ” มินตราตอบทันที “ปกติคุณกวนประสาทมินจะตาย วันนี้ตั้งแต่มินกลับมาคุณแทบไม่มองหน้ามินด้วยซ้ำ” คราวนี้อันดาหันกลับมามองเธอเต็มตา “แล้วคุณอยากให้ผมมองเหรอครับ” “เอ๊ะ...” “เห็นกลับมาเกือบเที่ยงคืน ผมนึกว่าคุณคงเหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใครแล้ว” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้มินตรารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแปลก ๆ ซ่อนอยู่ในประโยค เธอกะพริบตามองเขา ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง “อ๋อ... วันนี้กลับดึกไปหน่อยค่ะ พอดีนั่งคุยกันเพลินจนลืมดูเวลา” “คุยกันเพลินเลยเหรอครับ” “ค่ะ” มินตราพยักหน้าอย่างไม่ทันคิดอะไร “ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ แบบนี้นานแล้วด้วยค่ะ พอได้คุยกันก็เลยยาวไปหน่อย” อันดาพยักหน้าช้า ๆ “ท่าทางจะสนุกมากเลยนะครับ” “ก็สนุกดีค่ะ” “ถึงได้กลับเกือบเที่ยงคืนสินะครับ” คราวนี้มินตราเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้จริง ๆ เธอหร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status