Lahat ng Kabanata ng มาเฟียร้ายพ่ายรัก: Kabanata 1 - Kabanata 10

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเนื้อดีเข้ามาภายในห้องนอนขนาดใหญ่โตหรูหราที่ถูกตกแต่งในโทนสีเทาเข้มและดำ ซึ่งสะท้อนถึงรสนิยมอันสุขุมและเยือกเย็นของผู้เป็นเจ้าของ พรีมกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาให้คุ้นเคยกับบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟูที่กว้างจนดูอ้างว้าง ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัวตุบๆ จากการนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน เหตุการณ์เมื่อวานนี้ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ การจดทะเบียนสมรส การเซ็นสัญญา และคำพูดเฉือดเฉือนหัวใจจากคิมหันต์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากราวกับความฝันอันเลวร้าย แต่กระดาษสมรสที่วางอยู่บนหัวเตียงยืนยันอย่างชัดเจนว่านี่คือความจริง... เธอกลายเป็นภรรยาตามกฎหมายของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลไปเสียแล้ว พรีมถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว เธอเลือกสวมเสื้อผ้าที่เตรียมมา เป็นชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกระโปรงยาวคลุมเข่าสีน้ำตาลอ่อนที่ดูสุภาพเรียบร้อยเหมาะสมกับการเป็นนักศึกษา เพราะวันนี้เธอยังมีเรียนภาคเช้าที่มหาวิทยาลัย ถึงแม้สถานะชีวิตจะเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน แต

แสงแดดจ้าในยามเช้าของวันใหม่สาดส่องผ่านกระจกใสเข้ามาในห้องนอนใหญ่ พรีมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากเดิม แม้ความกังวลเรื่องคำขู่ของเสกสรรค์จะยังคงหลงเหลืออยู่ก้นบึ้งของจิตใจ แต่การได้พูดคุยเคลียร์ใจกับคิมหันต์เมื่อคืนก่อนกลับทำให้ความหวาดกลัวลดทอนลงไปครึ่งหนึ่ง อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าผู้ชายเย็นชาคนนั้นไม่ได้นิ่งดูดาย และพร้อมจะปกป้องเธอในฐานะภรรยาตามสัญญา เมื่อก้าวลงมาจากห้องนอน ป้าอิ่มก็ต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟและอาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย ทว่าสิ่งที่ผิดสังเกตไปจากวันก่อนคือ บรรยากาศรอบคฤหาสน์ดูแน่นขนัดและเข้มงวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชายชุดดำรูปร่างกำยำสวมแว่นกันแดดเดินตรวจตราตามจุดต่างๆ รอบตัวอาคารอย่างขันแข็ง ไม่เว้นแม้แต่บริเวณสวนหย่อมหรือประตูทางเข้า "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพรีม ทานข้าวเช้าก่อนนะคะ วันนี้คุณคิมสั่งกำเนิดพิเศษให้ดูแลความปลอดภัยของคุณพรีมอย่างเข้มงวดเป็นพิเศษค่ะ" ป้าอิ่มเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขณะรินชาอุ่นๆ ให้ พรีมพยักหน้ารับเบาๆ "ค่ะป้าอิ่ม... แล้วคุณคิมหันต์ล่ะคะ ไปทำงานตั้งแต่เช้าอีกแล้วเหรอ?" "ค่ะ คุณคิ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของวันจันทร์สาดส่องกระทบกับตึกเรียนคณะโบราณคดี บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยชื่อดังเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาที่เดินขวักไขว่พูดคุยกันอย่างจอแจ ทว่า บริเวณประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยกลับมีความผิดปกติเล็กน้อยที่ดึงดูดสายตาของเหล่านักศึกษาให้หันไปมองเป็นตาเดียวกัน รถสปอร์ตคันหรูสีดำเงาวับแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลบริเวณหน้าตึกคณะ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของบรรดาเพื่อนนักศึกษาที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่แถวนั้น เพราะรถหรูคันนี้มีราคาแพงลิบลิ่วระดับหลายล้านบาท และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้เห็นมันวนเวียนอยู่แถวคณะอักษรหรือโบราณคดี พรีมที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันไปมองหน้าคิมหันต์ด้วยความประหม่าเล็กน้อย เธอกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา "อ่า... จอดตรงนี้มันจะเด่นเกินไปหรือเปล่าคะคุณคิมหันต์? เดี๋ยวเพื่อนๆ ก็ฮือฮากันหมดหรอกค่ะ..." คิมหันต์หันมามองใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเอ็นดู มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แทบจะไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นนอกจากเธอคนนี้ "เด่นก็ดีสิ..." คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล "จะได้ประกาศให้คนอื่นรู้ชัดเจนไปเลยว่า...

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องเพนท์เฮาส์หรูหรา รังสีความอบอุ่นทาบทับลงบนเรือนร่างสองร่างที่ยังคงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์ขนาดใหญ่ กลิ่นไอความรักและความปรารถนาจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงอบอวลอยู่ในบรรยากาศเงียบสงบ พรีมกะพริบตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ความรู้สึกเมื่อยล้าและรอยระบมไปทั่วเรือนร่าง โดยเฉพาะช่วงล่าง เป็นสิ่งที่ย้ำเตือนอย่างชัดเจนว่าเหตุการณ์วาบหวามดุเดือดเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝัน เธอขยับตัวเล็กน้อยภายใต้วงแขนแกร่งที่โอบรัดเอวคอดของเธอไว้แน่น เมื่อหันไปมองคนข้างกาย พรีมก็ต้องหยุดนิ่งไป ใบหน้าคมคายยามหลับใหลของคิมหันต์ดูสงบและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คิ้วหนาที่มักจะขมวดเข้าหากันเสมอเรียบตึง แพขนตายาวหนาหลับพริ้ม ริมฝีปากหยักลึกบดรับกับสันจมูกโด่งรั้น พรีมเพ่งมองใบหน้าของสามีตามกฎหมายด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตื้นตันขึ้นมาในอก ผู้ชายที่เคยเยือกเย็น ไร้หัวใจ และมองเธอเป็นเพียงหมากในสัญญา... บัดนี้กลับเป็นคนที่โอบกอดเธอไว้ด้วยความอ่อนโยนและปกป้องเธอด้วยชีวิต พรีมยกยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก ความอบอุ่นวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ เธอค่อยๆ ย

ดวงอาทิตย์ในยามสายของวันเคลื่อนขึ้นสูง ส่องแสงแดดเจิดจ้าไปทั่วบริเวณ คฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์อันเงียบสงบกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เมื่อรถสปอร์ตคันหรูสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลบริเวณหน้าประตูทางเข้าหลัก ชายชุดดำสองคนรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถให้อย่างนอบน้อม ภายในรถ พรีมนั่งกอดอก หน้าบึ้งตึง ตากลมโตมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างด้วยอาการ 'งอน' อย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อปนความหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเวลาตอนนี้ล่วงเลยมาถึงเกือบสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว นั่นหมายความว่าเธอขาดเรียนวิชาสำคัญในภาคเช้าไปโดยสมบูรณ์! "ยังไม่หายงอนอีกเหรอ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของคิมหันต์เอ่ยถามขึ้นข้างกาย เขาหันมามองใบหน้าบูดบึ้งของภรรยาหมาดๆ ด้วยแววตาเอ็นดูและขำขันในใจ "ก็เพราะใครล่ะคะ!" พรีมหันขวับมามองเขาด้วยสายตาค้อนขวับ "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเอาแต่ใจเมื่อเช้านี้... ฉันคงไม่ต้องขาดเรียนวิชาของอาจารย์วิชัยหรอกค่ะ! คลาสนี้เช็คชื่อตั้งสองเปอร์เซ็นต์เลยนะคุณคิมหันต์!" คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มกว้างที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งของ