ตอนที่ 6

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของวันจันทร์สาดส่องกระทบกับตึกเรียนคณะโบราณคดี บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยชื่อดังเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาที่เดินขวักไขว่พูดคุยกันอย่างจอแจ ทว่า บริเวณประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยกลับมีความผิดปกติเล็กน้อยที่ดึงดูดสายตาของเหล่านักศึกษาให้หันไปมองเป็นตาเดียวกัน

รถสปอร์ตคันหรูสีดำเงาวับแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลบริเวณหน้าตึกคณะ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของบรรดาเพื่อนนักศึกษาที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่แถวนั้น เพราะรถหรูคันนี้มีราคาแพงลิบลิ่วระดับหลายล้านบาท และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้เห็นมันวนเวียนอยู่แถวคณะอักษรหรือโบราณคดี

พรีมที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันไปมองหน้าคิมหันต์ด้วยความประหม่าเล็กน้อย เธอกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา "อ่า... จอดตรงนี้มันจะเด่นเกินไปหรือเปล่าคะคุณคิมหันต์? เดี๋ยวเพื่อนๆ ก็ฮือฮากันหมดหรอกค่ะ..."

คิมหันต์หันมามองใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเอ็นดู มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แทบจะไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นนอกจากเธอคนนี้

"เด่นก็ดีสิ..." คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล

"จะได้ประกาศให้คนอื่นรู้ชัดเจนไปเลยว่า... ภรรยาของคิรากร ภักดีณรงค์ มีเจ้าของแล้ว และห้ามใครมายุ่งเด็ดขาด"

คำพูดหยอกเย้าแต่จริงจังของเขาทำเอาพรีมรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู เธอยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองเพื่อซ่อนความเขินอาย "คุณคิมหันต์นี่ล่ะก็... พูดอะไรก็ไม่รู้ค่ะ เดี๋ยวฉันต้องโดนน้ำตาลกับเพื่อนๆ แซวหูชาแน่ๆ เลย"

"ถ้าใครแซวเธอแรงเกินไป ก็บอกชื่อฉันให้ฟัง... รับรองว่าพวกมันจะเงียบกริบในสามวินาที"

คิมหันต์พูดติดตลกพลางเอื้อมมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าของเธอออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสแผ่วเบาและทะนุถนอมทำเอาหัวใจของพรีมกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกอบอุ่นวาซ่านแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

ตลอดช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญและการออกไปเดินเที่ยวด้วยกัน ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ก้าวข้ามผ่านคำว่า 'สามีภรรยาตามสัญญา' มาไกลมากแล้ว กำแพงความเย็นชาของคิมหันต์ถูกพังทลายลงด้วยความอ่อนโยนและจริงใจของพรีม ในขณะที่ความหวาดกลัวในตัวของพรีมก็ถูกแทนที่ด้วยความไว้วางใจและความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ งอกงามขึ้นในหัวใจทีละน้อย

"ถึงแล้วค่ะ... ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"

พรีมเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะหันมาบอกลาสามีหมาดๆ แต่ทว่าเธอยังไม่ทันได้เอื้อมมือไปเปิดประตูรถ มือหนากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงรั้งให้หันกลับมา

"เดี๋ยวสิ..." คิมหันต์เอื้อมตัวข้ามมาใกล้ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม พรีมตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคมกริบทรงเสน่ห์ที่ฉายแววความอ่อนโยนอย่างชัดเจน

"คะ... มีอะไรเหรอคะ?" พรีมถามเสียงสั่นพร่า

คิมหันต์ไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เขาโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนของเธอแผ่วเบา เนิ่นนานร่วมวินาที สัมผัสอบอุ่นและทะนุถนอมนั้นทำให้พรีมถึงกับหลับตาพริ้มรับความรู้สึกวาบหวาบในหัวใจ

"ตั้งใจเรียน... เลิกเรียนแล้ว เดี๋ยวฉันให้คนมารับตรงนี้ ห้ามเดินลอยชายไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

คิมหันต์ผายร่างออกเล็กน้อย เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแกมบังคับแต่นุ่มนวล

พรีมพยักหน้ารับหงิกงอกด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก "ค่ะ... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

เมื่อพรีมเปิดประตูรถก้าวลงมาด้านนอก ขบวนสายตาของเพื่อนๆ และผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็พากันจับจ้องมาที่เธอทันที น้ำตาลเพื่อนสนิทตัวแสบวิ่งปรี่เข้ามาหาเธอเป็นคนแรกทันทีที่ประตูรถปิดลง

"ยัยพรีม! แก... เมื่อกี้ใครมาส่งวะ รถสปอร์ตคันเป็นล้านแถมคนขับหน้าตาอย่างกับพระเอกซีรีส์เกาหลี! แกแอบไปซ่อนสามีรวยระดับเจ้าพ่อที่ไหนมาห๊ะ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

น้ำตาลเขย่าแขนพรีมด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด

พรีมรีบกลบเกลื่อนรอยยิ้มเขินอายบนใบหน้า เธอหัวเราะแห้งๆ ออกมา

"ปะ... เปล่าสักหน่อย น้ำตาล แกก็คิดไปเรื่อย พี่ชายฉันเองต่างหากเล่าที่ขับรถมาส่ง"

"พี่ชายเหรอ? หน้าตาไม่เห็นเหมือนแกเลยสักนิด แถมสายตาที่เขามองแกเมื่อกี้... มันสายตาคนคลั่งรักชัดๆ ไม่ใช่พี่ชายแน่นอน ยัยพรีม แกปิดบังอะไรฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย!"

น้ำตาลหรี่ตามองอย่างจับผิด

พรีมรีบดึงแขนเพื่อนรักให้เดินเข้าตึกคณะทันที

"ไปกันเถอะน่า เดี๋ยวเข้าคลาสสาย อาจารย์ดร.วิชัย เช็คชื่อตัดคะแนนไม่รู้ด้วยนะ!"

ตัดภาพมาที่คฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์ในช่วงบ่าย บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิมหันต์เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด คิมหันต์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เบื้องหน้าของเขามีธนากร ลูกน้องคนสนิทกำลังยืนรายงานความคืบหน้าเกี่ยวกับเครือข่ายธุรกิจและสถานการณ์ความปลอดภัย

"นายครับ... รายงานจากสายของเราที่แฝงตัวอยู่ในแก๊งคู่แข่งยืนยันแล้วว่า หลังจากเสกสรรค์ตาย พวกลูกน้องที่เหลือกระจัดกระจายและไม่มีผู้นำคอยสั่งการ ตอนนี้พวกมันไม่มีพิษภัยอะไรแล้วครับ"

ธนากรเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

คิมหันต์พยักหน้ารับช้าๆ ดวงตาคมกริบฉายแววครุ่นคิด

"อืม... แต่อย่าเพิ่งวางใจ คอยส่งคนจับตาดูความเคลื่อนไหวไว้ให้ดี ฉันไม่อยากให้มีช่องโหว่ใดๆ เกิดขึ้นอีกโดยเฉพาะเรื่องความปลอดภัยของพรีม"

"ทราบครับนาย... ว่าแต่ ช่วงนี้ผมสังเกตว่านายดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ ตั้งแต่มีคุณพรีมเข้ามาอยู่ในบ้าน บรรยากาศรอบตัวนายดูผ่อนคลายขึ้นมากเลยครับ"

ธนากรอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซwด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

คิมหันต์หันขวับไปมองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาดุดันปนเอือมระอาเล็กน้อย

"งานในส่วนของนายหมดแล้วใช่ไหม ถึงมีเวลามาสังเกตเรื่องส่วนตัวของฉัน?"

ธนากรสะดุ้งรีบโค้งตัวคำนับทันที

"เอ่อ... ผมขอตัวไปตรวจความเรียบร้อยรอบคฤหาสน์ก่อนนะครับนาย!"

พูดจบ ธนากรก็รีบสาวเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว

คิมหันต์ถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยืนมองวิวสวนหย่อมด้านนอกผ่านกระจกใส ภาพใบหน้าหวานรอยยิ้มเขินอายของพรีมเมื่อเช้านี้ลอยเข้ามาในหัวโดยอัตโนมัติ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ผู้หญิงคนนี้กำลังมีอิทธิพลต่อจิตใจของเขามากขึ้นทุกที... จากที่เคยคิดว่าเธอเป็นเพียงหมากในเกมแต่งงานตามสัญญา บัดนี้เธอกลับกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเดียวในโลกอันโหดร้ายของเขาไปเสียแล้ว

ทว่า... ในขณะที่ความสัมพันธ์ของคิมหันต์และพรีมกำลังดำเนินไปในทิศทางที่งดงาม ความมืดมิดที่ซ่อนตัวอยู่หลังฉากกลับกำลังขยับตัวเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ณ คลับหรูใจกลางเมืองที่เป็นแหล่งซ่องสุมของกลุ่มอิทธิพลมืดสายเลือดใหม่ ทินกร ลูกชายคนเดียวของอดีตพันธมิตรที่หักหลังตระกูลภักดีณรงค์ กำลังนั่งจิบเหล้าชั้นดีในห้องวีไอพีสีทึบ ดวงตาคมปลาหลดจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่มีรูปถ่ายของพรีมและคิมหันต์เดินเที่ยวด้วยกันเมื่อวันก่อน

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและน่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทินกร "หึ... คิมหันต์ แกคิดว่ากำจัดเสกสรรค์กากเดนพวกนั้นแล้วแกจะครองบัลลังก์ได้อยู่อย่างมีความสุขงั้นเหรอ?"

ทินกรวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น แววตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองและต้องการแย่งชิงอำนาจสูงสุด

"ในเมื่อพ่อฉันต้องตายเพราะความเย่อหยิ่งของแก... ฉันก็จะทำให้แกต้องสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปเหมือนกัน! แม่ผู้หญิงคนนั้น... จะต้องเป็นเหยื่อสังเวยชิ้นแรกในเกมล้างแค้นของฉัน!"

!