ตอนที่ 9

ความเงียบสงบกลับมาครอบคลุมห้องเพนท์เฮาส์หรูหราอีกครั้ง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของพรีมดังขึ้นแผ่วเบา สภาพร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยจากการเคี่ยวกรำติดต่อกันหลายรอบทำให้เธอไม่อาจฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งได้อีกต่อไป ร่างบางจมลงสู่ห้วงนิทราไปทั้งที่ยังนอนซบอยู่บนอกแกร่งของสามี คิมหันต์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อประคองร่างเล็กให้นอนพักผ่อนในท่าทางที่สบายที่สุดบนฟูกนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้านวมผืนหนาขึ้นมาคลุมปกปิดเรือนร่างอรชรที่เต็มไปด้วยรอยรักสีสดอย่างทะนุถนอม

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นครืดคราดขึ้นเบาๆ คิมหันต์คว้ามันขึ้นมาดูหน้าจอทันทีด้วยความรวดเร็ว เมื่อเห็นชื่อของ ธนากร แสดงอยู่บนหน้าจอ ประมุขหนุ่มก็ค่อยๆ สอดตัวออกจากใต้ผ้านวมอย่างเงียบเชียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่ส่งเสียงดังแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินก้าวพรวดๆ ออกไปรับสายตรงบริเวณระเบียงกว้างด้านนอกเพื่อไม่ให้เสียงรบกวนการนอนของคนบนเตียง

"ว่าไง..." คิมหันต์กรอกเสียงลงไป น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงความทรงพลังและเยือกเย็น ตัดขาดจากอารมณ์รักและเสน่หาเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

(นายครับ... รายงานความคืบหน้าเรื่องตระกูลพยัคฆ์ทมิฬและก๊วนของทินกรครับ) น้ำเสียงเคร่งเครียดของธนากรดังลอดมาจากปลายสาย (ตอนนี้พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวผิดปกติแถวชายแดนทางเหนือ ดูเหมือนทินกรกำลังพยายามรวบรวมลูกน้องเก่าของเสกสรรค์เพื่อเตรียมแผนการบางอย่างครับ)

ดวงตาคมกริบของคิมหันต์หรี่ลงเล็กน้อย แววตาดุดันประกายอันตรายฉายออกมาวูบหนึ่ง เขาหมุนตัวหันกลับมามองผ่านกระจกใสบานใหญ่ จ้องมองไปยังร่างบางของพรีมที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า

"สั่งคนของเราจับตาดูพวกมันไว้ทุกฝีก้าว..." คิมหันต์เค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ถ้าพวกมันแค่อยู่ในที่ของมันก็ปล่อยไป แต่ถ้ามันกล้าเสนอหน้าเข้าใกล้พรีมแม้แต่ก้าวเดียว... จัดการส่งพวกมันลงนรกไปหาไอ้เสกสรรค์ทันที ไม่ต้องรอคำสั่งฉัน!"

(รับทราบครับนาย!)

คิมหันต์กดตัดสายโทรศัพท์ลง มือหนากำเครื่องมือสื่อสารแน่นอยู่ชั่วครู่ ลมหายใจยาวถูกถอนออกมาเบาๆ ความเครียดและภาระหน้าที่ในฐานะผู้นำตระกูลภักดีณรงค์หวนกลับมากดทับไหล่กว้างอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันแตกต่างออกไปจากเมื่อก่อน เขาไม่ได้สู้เพื่ออำนาจหรือศักดิ์ศรีเพียงอย่างเดียวอีกแล้ว แต่เขามีสิ่งที่ต้องปกป้องด้วยชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง

เขาก้าวเท้ายาวๆ เดินกลับเข้ามาภายในห้องนอน ร่างสูงสง่ายืนหยุดอยู่ข้างเตียงนอน ทอดสายตามองร่างเล็กของพรีมอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน แสงแดดอ่อนยามเช้าที่สาดส่องลงมากระทบใบหน้าหวานที่กำลังหลับสนิท ทำให้เธอแลดูบริสุทธิ์และงดงามราวกับภาพวาด แพขนตายาวงอน รอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากอวบอิ่มที่เจ่อบวมเล็กน้อยจากบทรักอันดุเดือดตอกย้ำให้คิมหันต์รู้ว่า... ผู้หญิงคนนี้ได้เข้ามาจับจองพื้นที่ทั้งหมดในหัวใจของเขาไปหมดสิ้นแล้ว

คิมหันต์ยิ้มมุมปากอย่างที่ไม่เคยยิ้มให้ใครมาก่อน เขาละสายตาจากเธอแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและคราบเหงื่อไคลจากศึกรักยามเช้า

ซ่า... ซ่า...

เสียงสายน้ำจากฝักบัวดังขึ้นภายในห้องน้ำกว้างขวาง สายน้ำเย็นฉ่ำช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าและอารมณ์รุ่มร้อนให้ผ่อนคลายลง ไม่กี่สิบนาทีต่อมา เสียงน้ำหยุดลง ประตูห้องน้ำกระจกฝ้าถูกเปิดออกอย่างเบามือ

คิมหันต์ก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดผืนเดียวพันรอบเอวสอบไว้อย่างหลวมๆ หยดน้ำเกาะพราวตามแผงอกแน่นหนาและหยดลงมาตามมัดกล้ามท้องแปดลูกที่เรียงตัวสวยงาม รอยแผลเป็นบางๆ จากสนามรบที่พาดผ่านเรือนร่างกำยำ ยิ่งส่งเสริมให้เขาลูกชายตระกูลมาเฟียดูดุดัน ทรงเสน่ห์ และน่าค้นหาอย่างถึงที่สุด

และในวินาทีนั้นเอง... พรีมที่เริ่มรู้สึกตัวจากเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ก็ค่อยๆ ขยับตัวและกะพริบตาตื่นขึ้นมา

"อื้อ..." พรีมส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน มือเรียวยกขึ้นขยี้ตาเบาๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตา ทว่า... ทันทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงของคิมหันต์ที่กำลังเดินเช็ดผมตรงเข้ามาหา พรีมก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ!

"กรี๊ด! คุณคิมหันต์!" พรีมร้องออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีราวกับถูกไฟลวก เธอรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดตาตัวเองก้นขวิด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบแยกนิ้วมือออกนิดๆ เพื่อมองลอดผ่านช่องนิ้วด้วยความเขินอาย

"ทะ... ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้ดีๆ ก่อนเดินออกมาล่ะคะ!"

คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาวบนเตียง ก่อนที่รอยยิ้มหยอกเย้าและแฝงความเอ็นดูจะฉายชัดบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดขอบเตียงอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางสบายๆ ไร้ความเกรงกลัวหรือเขินอายใดๆ

"ทำไมต้องใส่?"

คิมหันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์พลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

"นี่มันห้องนอนของเราสองคน... แล้วอีกอย่าง เมื่อคืนกับเมื่อเช้าเธอก็เห็นมันไปหมดทุกซอกทุกมุมแล้วไม่ใช่รึไง?"

คำพูดตรงไปตรงมาและหยอกเย้าของเขา ทำเอาพรีมหน้าร้อนฉ่าลามไปถึงใบหูและลำคอ ความทรงจำเกี่ยวกับบทรักอันดุเดือดและวาบหวามเมื่อคืนและเมื่อเช้านี้ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ยิ่งตอกย้ำให้เธอเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี!

"คุณคิมหันต์! พูดอะไรก็ไม่รู้ค่ะ... คนบ้า!"

พรีมด่ากลบเกลื่อนความเขินอาย เธอรีบคว้าผ้านวมผืนหนาขึ้นมาดึงรั้งไว้แน่นจนถึงระดับอก เพื่อปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองจากสายตาคมกริบที่กำลังมองมาอย่างยั่วยวน

"มะ... เมื่อก่อนฉันไม่เห็นคุณเคยทำแบบนี้เลยนี่คะ! ปกติคุณจะแต่งตัวเรียบร้อยตลอดเวลา..."

"เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน..."

คิมหันต์โน้มตัวลงมาประชิด ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ผสมผสานกับกลิ่นกายประจำตัวของเขาลอยมาเตะจมูกพรีมจนหัวใจเต้นระรัว

"เมื่อก่อนเธอคือภรรยาตามสัญญา... แต่ตอนนี้เธอคือภรรยาจริงๆ ของฉัน ฉันจะทำอะไรหรือใส่อะไรในห้องนี้ มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน... ไม่ใช่เหรอ?"

พรีมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น หัวใจดวงน้อยพองโตด้วยความอบอุ่นและวาบหวาม คำว่า 'ภรรยาจริงๆ' จากปากของมาเฟียผู้เยือกเย็น ทำให้กำแพงความประหม่าของเธอค่อยๆ ละลายหายไป เหลือเพียงความเขินอายที่เต็มไปด้วยความสุข

"แต่ฉันยังไม่ชินนี่คะ..." พรีมกระซิบตอบเสียงแผ่วเบา หลบสายตาคมทรงอิทธิพลที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกิน

คิมหันต์ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขายื่นมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกใบหน้าหวานของเธอออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอมและรักใคร่

"เดี๋ยวก็ชิน..." คิมหันต์เอ่ยกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... เธอจะต้องเห็นฉันในสภาพนี้ และโดนฉันรักแบบนี้... ไปตลอดชีวิต"

คำสัญญาหวานหูที่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจของเขา ทำเอาพรีมต้องก้มหน้าลงซบกับผ้านวมด้วยความเขินอายขั้นสุด รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งสองคน ท่ามกลางบรรยากาศรุ่งอรุณที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และพันธะหัวใจที่แนบแน่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ!