ตอนที่ 5

ค่ำคืนอันเงียบสงบหลังจากพายุลูกใหญ่ผ่านพ้นไป ท้องฟ้ายามดึกเหนือคฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์ประดับประดาไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ แสงจันทร์นวลสาดส่องผ่านกระจกใสลงมายังห้องนอนกว้างขวาง ทอดเงายาวทับซ้อนกันของคนทั้งสองที่ยังคงตื่นอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน

พรีมขยับตัวเล็กน้อยภายในอ้อมกอดอุ่นของคิมหันต์ ความตึงเครียดและความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจมาตลอดหลายวันราวกับถูกปัดเป่าให้จางหายไปจนหมดสิ้น เมื่อตระหนักได้ว่าภัยคุกคามจากเสกสรรค์ถูกกำจัดและสะสางลงอย่างเด็ดขาดแล้ว หัวใจที่เคยหวาดผวาจึงกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติอีกครั้ง

คิมหันต์ก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน ใบหน้าหวานที่ซบอยู่ตรงอกแกร่งของเขากำลังผ่อนคลายลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าความเหนื่อยล้าและแรงกดดันทางจิตใจทำให้เธอเริ่มเคลิ้มหลับไป ทว่าตัวเขาเองกลับยังคงมีเรื่องให้ครุ่นคิดมากมาย

ดวงตาคมกริบมองทอดออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาครุ่นคิด การกำจัดเสกสรรค์เป็นเพียงแค่ชัยชนะขั้นแรกเท่านั้น ในโลกของมาเฟียและอำนาจมืด การล้มศัตรูคนหนึ่งมักจะเปิดทางให้ศัตรูรายใหม่ก้าวขึ้นมาแทนที่เสมอ ตระกูลภักดีณรงค์มีศัตรูรอบด้าน และการที่เขามี 'จุดอ่อน' อย่างพรีมเพิ่มเข้ามาในชีวิต ย่อมทำให้พวกมันพยายามหาทางเล่นงานเธอผ่านช่องทางอื่นอีกอย่างแน่นอน

แต่วันนี้... ความรู้สึกนึกคิดของเขาเริ่มเปลี่ยนไป จากเดิมที่เคยคิดว่าการแต่งงานตามสัญญาเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานอำนาจ เพื่อให้เขาผ่านเงื่อนไขพินัยกรรมและขึ้นเป็นประมุขได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ภาพเหตุการณ์ที่เธอแสดงความห่วงใยและหวาดกลัวว่าจะสูญเสียเขาไปเมื่อคืนก่อน กลับสลักลึกอยู่ในความทรงจำจนยากจะลบเลือน

ผู้หญิงคนนี้... ไม่ได้เป็นแค่หมากในเกมอีกต่อไปแล้ว คิมหันต์ยอมรับกับตัวเองในใจเงียบๆ มือหนายกขึ้นลูบผมยาวสลวยของพรีมเบาๆ อย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงเพื่อพักผ่อนท่ามกลางความอบอุ่นที่แปลกใหม่

แสงแดดยามเช้าของวันใหม่มาเยือน พร้อมกับบรรยากาศในคฤหาสน์ที่กลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว แม้มาตรการรักษาความปลอดภัยรอบตัวคฤหาสน์จะยังคงเข้มงวดสูงสุด แต่ความอึดอัดและตึงเครียดของเหล่านักบอดี้การ์ดดูผ่อนคลายลงไปมาก หลังจากข่าวการกวาดล้างกลุ่มของเสกสรรค์แพร่สะพัดออกไปในเครือข่ายอิทธิพลมืด

พรีมตื่นขึ้นมาในยามสายของวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอพลิกตัวหันไปมองด้านข้าง เตียงนอนฝั่งของคิมหันต์ว่างเปล่า ร่างสูงคงตื่นและออกไปจัดการงานที่บริษัทหรือเครือข่ายธุรกิจตั้งแต่เช้าตรู่ตามเคย พรีมลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัวด้วยความรู้สึกที่ปลอดโปร่งโล่งสบายกว่าทุกวันที่ผ่านมา

เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง ป้าอิ่มส่งยิ้มกว้างต้อนรับเธอด้วยความเอ็นดูเช่นเคย "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพรีม วันนี้ดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะคะ หน้าตาอิ่มเอิบเชียวค่ะ"

พรีมยิ้มรับแก้เขิน "อรุณสวัสดิ์ค่ะป้าอิ่ม... พอดีเมื่อคืนนอนหลับสนิทดีน่ะค่ะ ไม่มีเรื่องให้กังวลใจแล้ว"

"ดีแล้วค่ะ ดีแล้ว... คุณคิมท่านฝากบอกว่า วันนี้ช่วงบ่ายท่านจะเคลียร์งานเร็วกว่าปกติ และอยากจะพาคุณพรีมออกไปข้างนอกด้วยกันค่ะ" ป้าอิ่มเอ่ยบอกพลางจัดเตรียมอาหารเช้าจานโปรดให้

พรีมชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "ออกไปข้างนอกเหรอคะ? ไปไหนเหรอคะป้าอิ่ม?"

"อันนี้ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เห็นท่านบอกว่าเป็นความลับ... แต่รับรองว่าต้องเป็นเรื่องดีแน่นอนค่ะ" ป้าอิ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม

ตลอดช่วงเช้า พรีมใช้เวลาวนเวียนอยู่กับการอ่านหนังสือและช่วยป้าอิ่มจัดเตรียมดอกไม้ประดับแจกันในห้องรับแขก เพื่อฆ่าเวลาและรอคอยเวลาบ่ายตามที่คิมหันต์นัดหมาย ลึกๆ ในใจมีความตื่นเต้นปะปนกับความสงสัยอยู่ไม่น้อย เพราะตั้งแต่แต่งงานกันมา พวกเขาแทบจะไม่เคยออกไปไหนด้วยกันในฐานะ 'สามีภรรยา' เลยสักครั้ง นอกจากการอยู่ร่วมกันในคฤหาสน์หลังนี้

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายโมงตรง เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูของคิมหันต์ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าคฤหาสน์ พรีมที่นั่งรออยู่บริเวณห้องโถงรีบผุดลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบร้อยของตนเองให้เข้าที่ ก่อนจะเดินออกไปต้อนรับ

ร่างสูงสง่าในชุดลำลองสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเล็กน้อยกับกางเกงสแลคเข้ารูปดูหล่อเหลาและอบอุ่นกว่ายามสวมชุดสูททางการ คิมหันต์ก้าวเข้ามาในบ้าน กวาดสายตามาเจอพรีมที่ยืนรออยู่ รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขา

"รอนานไหม?" คิมหันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลกว่าปกติ

"ะ... ไม่นานค่ะ เพิ่งลงมาเองค่ะ" พรีมตอบรับเสียงเบา ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความอ่อนโยน "ว่าแต่... คุณจะพาฉันไปไหนเหรอคะ?"

"เดี๋ยวไปถึงก็รู้เอง..." คิมหันต์เอ่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ "ไปกันเถอะ"

พรีมมองมือหนานั้นอยู่ชั่วครู่ ก่อนตัดสินใจวางมือเรียวเล็กของเธอลงไปในอุ้งมืออุ่นของเขา สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงส่งผ่านจากฝ่ามือของเขาเข้ามาถึงหัวใจ ทำเอาพรีมรู้สึกวูบวาบในอกอย่างประหลาด ทั้งสองเดินเคียงคู่กันขึ้นรถสปอร์ตคันหรู ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง

รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดเทียบท่าที่ย่านร้านค้าโบราณและหอศิลป์ใจกลางเมือง สถานที่ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศผ่อนคลายและผู้คนเดินขวักไขว่แตกต่างจากโลกเบื้องหลังอันโหดร้ายของมาเฟียโดยสิ้นเชิง คิมหันต์พาพรีมเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินริมสวนสาธารณะร่มรื่น ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาที่อดไม่ได้ที่จะเหลียวมองคู่รักหนุ่มสาวหน้าตาดีคู่นี้

"คุณ... พาฉันมาที่นี่ทำไมเหรอคะ?" พรีมเอ่ยถามด้วยความสงสัยขณะเดินชมร้านค้าแฮนด์เมดข้างทาง

คิมหันต์หันมามองเธอนิ่งๆ แววตาดำขลับฉายแววความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ตั้งแต่เธอต้องแต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนั้น ชีวิตของเธอก็มีแต่ความหวาดกลัว แรงกดดัน และอันตรายจากโลกของฉัน... ฉันแค่อยากให้เธอได้ใช้ชีวิตแบบเด็กสาวธรรมดาๆ ทั่วไปบ้าง... อย่างน้อยก็ในวันนี้"

คำพูดเรียบง่ายแต่นุ่มลึกของคิมหันต์ ทำให้พรีมถึงกับนิ่งงั้นไป หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกตื้นตันใจเอ่อล้นขึ้นมาจุกที่อก เธอมองหน้าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีตามสัญญา ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียผู้ไร้ความปรานี แต่กลับใส่ใจความรู้สึกและอิสรภาพเล็กๆ น้อยๆ ของเธอที่สูญเสียไป

"ขอบคุณนะคะ... คุณคิมหันต์" พรีมเอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า สวยงามราวกับดอกไม้แรกแย้งที่ส่องประกายท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย

คิมหันต์เผลอมองรอยยิ้มนั้นเนิ่นนาน หัวใจด้านชาของประมุขหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วอก เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของเธอให้กระชับยิ่งขึ้นโดยไม่คิดจะปล่อย

ทั้งสองเดินใช้เวลาร่วมกันตลอดช่วงบ่าย แวะชมงานศิลปะ ทานไอศกรีมร้านโปรดริมทาง และพูดคุยกันในเรื่องราวชีวิตทั่วไปที่ไม่เกี่ยวกับธุรกิจหรือศัตรูในเงามืด กำแพงน้ำแข็งที่เคยขวางกั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคนค่อยๆ ละลายหายไปทีละน้อย กลายเป็นความใกล้ชิดสนิทสนมที่ก่อตัวขึ้นจากความเข้าใจและความจริงใจ

ทว่า... ในขณะที่ความสุขสงบกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ที่มุมหนึ่งของสวนสาธารณะ ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก สายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองภาพความสนิทสนมของคิมหันต์และพรีมด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความริษยา

วิชัย อดีตรองหัวหน้าแก๊งคู่แข่งที่รอดชีวิตจากการกวาดล้างเมื่อคืนก่อน กำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง

"หึ... มีความสุขกันให้เต็มที่เถอะ คิมหันต์..." วิชัยเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความอาฆาตมาดร้าย ดวงตาสกปรกจ้องมองร่างของพรีมเขม็ง "แกคิดว่ากำจัดเสกสรรค์ไปแล้วจะปลอดภัยงั้นเหรอ? เกมนี้มันยังไม่จบ... ในเมื่อแกพรากทุกอย่างไปจากฉัน ฉันก็จะทำให้แกต้องลิ้มรสความเจ็บปวดจากการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุด... ต่อหน้าต่อตาแกให้ได้!"

!