Home / รักโบราณ / ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร / ข้าจะเป็นตัวนำโชคของท่านเอง

Share

ข้าจะเป็นตัวนำโชคของท่านเอง

last update publish date: 2026-08-10 10:09:26

”เจียวมีเจ้าคิดว่านี่คือการเล่นเช่นนั้นหรือ บุรุษและสตรีนอนร่วมชายคาคือสามีภรรยา หากวันหน้าเจ้าไปประกาศว่าข้าไม่ใช่สามีเจ้า เป็นแค่คนร่วมบ้าน เจ้าจะถูกแห่ประจารทันที เพราะเป็นสตรี2ใจ ไม่มีสกุลไหนรับเจ้าเข้าไปเป็นสะใภ้!! เจ้าหาทางไปเถอะ“ พูดจบเขาเดินหนีไปทันที น้ำตาที่ปริ่มๆจะไหลทำนางทรุดนั่งลงกับพื้น

”หากข้าเลือกได้ข้าคงไม่ขอร้องท่าน“ เขาเท้าเอวก่อนถอนหายใจแล้วหันกลับมามอง

“ข้านอนที่คอกหมูเก่า ที่ดินไม่มี บ้านไม่มี เจ้าอยู่กับข้าเจ้าจะอดตาย หากเจ้ายอมไปหาผู้นำหมู่บ้าน บางที…เจ้าอาจจะเจอครอบครัว” เขาเดินกลับมานั้งยองๆตรงหน้าเธอ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเฉียงขึ้นแม้ผมเพ้าจะรุงรังเสื้อผ้าจะเก่าๆขาดๆแต่หากมองดีๆ…เขาถือว่าเป็นคนหน้าตาหล่อคนนึงเลยแหละ

”ข้าไม่มีครอบครัว” ไม่มีตั้งแต่ที่เธอโดนขังอยู่ในกองเพลิงแล้ว

“ไหนเจ้าว่าจำไม่ได้” เขาจ้องนางเขม่ง

“ข้าจำได้ จำได้ทุกอย่างที่บอกท่านแบบนั้นเพราะข้า…กลัวท่านไล่ไป ท่านเชื่อเรื่องตัวนำโชคหรืิอไม่” มือบางลูบกำไลที่อยู่ตรงข้อมือแน่น ทุกคนล้วนต้องดิ้นรนทั้งนั้น

“หากท่านช่วยข้า ข้าสาบานว่าชีวิตท่านจะดีขึ้นแน่นอน” สายตาหวานดูเด็ดเดี่ยวจนเขาจนใจ

”เห้อออ ตามข้ามา“ นางลุกขึ้นกระโดดอย่างดีใจก่อนที่จะมองเนื้อตัวที่มอมแมมแล้วรีบวิ่งตามไป รอให้เขาหลับก่อนค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกัน

”เชื่อข้าหรือยัง ว่าข้าไม่มีบ้าน“ ไม่มีจริงๆ บริเวณแห่งนี้มีเพียงเล้าหมูเก่า ด้านข้างเป็นแคร่ที่มีหลังคาผุๆพังๆ ข้างฝาไม่มี มันเปิดโล่งจนนางนึกสภาพไม่ออก อากาศหนาวเย็นเช่นนี้นอนอย่างไร!!

”ก็คิดว่าเอ่อ จะพอมีหลังเล็กๆ“ เขาส่ายหัวพร้อมโยนผ้าห่มผืนบางที่เก่าและขาดรุงรังมาให้นาง

”เจ้านอนบนนั้น ข้าจะนอนข้างล่างนี่เอง“ ข้างล่างที่ว่าคือกองฟองโดดๆไม่มีอะไรคลุมทั้งสิ้น

”ผ้าห่มนี่ท่านเก็บไว้เถอะ ข้าอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่ะ มีตรงไหนพอเปลี่ยนได้บ้าง“ เขามองนางนิ่งๆก่อนหันหลังให้

”เจ้าเปลี่ยนไปเถอะ ข้าจะออกไปดูนกดูดาวสักเดี๋ยว“ นางพยักหน้าก่อนหยิบชุดที่นางเตรียมไว้สำหรับมิตินี้ออกมา ผ้าขนหนูผืนเล็กถูกนางยกขึ้นซับน้ำตามตัวและใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

”ทั้งแมลงทั้งยุ่ง หนาวอีกด้วย ต้องก่อไฟผิง“ นางไม่คิดที่จะหยิบของต่างๆออกมาอำนวยความสะดวกตัวเอง นางเลือกจะรอดูลาดเลาเสียก่อน

”เจ้าเอาเสื้อผ้ามาจากไหน“ เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาพอสมควรจึงเดินกลับมา พบว่านางแต่งตัวเหมือนคนพื้นเมืองแล้วและยังก่อไฟอย่างคล่องแคล่วอีกด้วย

”ข้า…ขอเทวดามา ท่านอาจจะไม่รู้ข้ามีเทวดาประจำตัว“ คิ้วคมขมวดเข้าหาก่อนก่อนเดินมาใกล้

”เจ้า เป็นภูติผีก็บอกข้ามาเถอะ ถึงไม่เคยเห็นแต่ข้าก็เชื่อว่ามี“ นางถอนหายใจก่อนจ้องเขานิ่งๆ และยื่นมือออกไป

”จับดูสิ ข้ามีเลือดเนื้อเหมือนท่าน ข้าหายใจเข้าออกได้เหมือนท่าน เอาอะไรมาเป็นภูติผีกัน“ นางใช้ไม้เขี่ยไฟให้ลุกโชนก่อนจะรู้สึกว่าเขายังจับจ้องไม่หยุด

”ข้ามาจากที่แสนไกล หนีการถูกทำร้ายจากครอบครัว พ่อข้าตาย แม่ข้าหนีหาย ข้าขอร้องให้ใครบางคนที่พอจะมีความสามารถพาข้ามาที่นี่ มาพึ่งเย็นที่นี่“ นางพูดนิ่งๆ เพราะทุกอย่างแล้วมันอยู่ที่เขาว่าจะเชื่อหรือไม่

”ข้าอดอยาก ข้าถูกทุบตี แต่ทันทีที่ข้าได้มาอยู่ที่นี่เหมือนข้าได้ปลดปล่อย หากจะต้องรับสมยอมเป็นภรรยาท่าน ข้าก็ไม่มีอะไรต้องเสีย ขอเพียงมีชีวิตรอด“ หัวมันที่เขาเอาซุกซ่อนไว้ในกองฟางถูกเขายื่นมาให้หนึ่งหัว

”เอาเผาเสียสิ เจ้าต้องกินอะไรรองท้อง“ นางเลิกคิ้วคล้ายตกใจ นี่คงซ่อนอาหารไว้กินสินะ

“อยู่ที่นี่เจ้าลำบากแน่นอน ข้าไม่เป็นที่ชื่นชอบของคนมีอันจะกินในหมู่บ้านนี้สักเท่าไหร่ ไปแห่งหนใดก็โดนรังเกียจ เจ้าไหวหรือ” เขาช่วยนางเขี่ยหัวมันให้เข้าใกล้กองไฟ

“จนก็ไปทำงาน ไม่มีก็หา ข้าไม่เกี่ยงว่างานมากหรือน้อย ข้าทำได้หมด” นางเอนตัวลงนอนกับกองฟางพร้อมเอ่ยประโยคนั้นออกมา ชีวิตนี้ได้รอดตายจากกองเพลิงมาได้ชีวิตก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

“อยากทำข้าก็ทำ ไม่อยากทำข้าก็ไม่ทำ ข้าไม่ได้เดือดร้อน” คำพูดไม่แยแสของเขาทำนางอ้าปากหวอ เขานี่มันคนประเภทไหนกัน

”ไหนๆก็ทะลุมิติมาทั้งที ทำไมยังต้องมาเป็นเมียคนบ้าอีก“ เสียงเล็กๆนอนคร่ำครวญอยู่บนกองฟาง

”ข้าไม่ได้บ้า ข้าแค่จน ไม่มีบ้านอยู่!!“ เสียงแหบแห้งที่เอ่ยอย่างช้าๆทำนางถอนหายใจ

”จนก็ไปทำงานสิเว้ย นอนอยู่ตรงนี้มันมีกินหรือไง!!“ โลกเดิมที่นางเคยอยู่คือต้องทำงานเท่านั้นถึงจะมีกิน

“หากเจ้าอยากทำข้าก็จะช่วย”

“ไม่ใช่ข้าอยากทำ แต่ท่านเองก็ต้องทำ ไม่อยากเอาชนะคนพวกนั้นหรือไง คนที่คอยแต่จะดูถูกท่านหน่ะ รู้หรือไม่การเอาคืนที่สะใจที่สุดคือการเอาชนะคำพูดแย่ๆพวกนั้นให้ได้!!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร   ENDภัยหนาวครานี้ ข้าพาสามีและชาวบ้านผ่านพ้น

    ”หากเปิด พวกท่านคงหนาวตายเจ้าค่ะ แถมลูกค้าก็คงไม่มี เอาเวลาไปรักษาสุขภาพเสียดีกว่า“ นางบอกแม่ครัวประจำร้าน”เจียวมี่พวกข้าต้องขอบน้ำใจที่เจ้ามีจริงๆ เพราะตอนนี้บ้านพวกข้าแข็งแรงคุ้มกันภัยหนาวได้ และยังมีเสบียงไว้กักตุนไม่อดอยาก“ ”ใช่เจ้าค่ะ พวกข้าได้วิธีการวางแผนให้รอบครองมาจากท่าน ขอบคุณจริงๆเจ้าค่ะ“ นางยกยิ้มให้ คนพวกนี้เอาแต่ขอบคุณนางไม่หยุด จนนางเหนื่อยจะห้าม”ข้ารู้แล้วๆ พวกเจ้าไปเตรียมปิดร้านเถอะ พี่ซุยถัง กับข้าวที่เป็นพวกของสด อันไหนที่เหลือก็ทำแจกจ่ายกันไปเจ้าค่ะ นำไปแบ่งปันคนอื่นๆด้วย เอาให้ทั่วถึงกัน“ วันนี้นางต้องเก็บของสดออกจากในร้านทั้งหมด ส่วนหลิวหยางนั้น ไปช่วยกันเตรียมผ้ามาคลุมไว้รอบๆกันหิมะทลักเข้ามา ยังมีบุรุษในหมู่บ้านอยู่หลายคนที่จ้างมาช่วย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจัดการส่งลูกค้าโต๊ะสุดท้ายเสร็จ นางจึงนำป้ายมาติดว่า ปิดร้านจนกว่าพายุหิมะจะผ่านพ้น“เจียวมี่ค่อยๆเดินหน่อย เจ้ารีบร้อนไปไหนกัน” หลิวหยางที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยรีบพานางกลับมาที่บ้านแต่ขอให้นางเดินช้าลงสักนิด“อย่าเป็นห่วงไปเจ้าค่ะ ข้าก็แค่อยากจัดการข้าวของในบ้านให้เรียบร้อย วันนี้จะทำสาลี่ตุ๋นรังนกด้ว

  • ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร   โรงน้ำชาลู่เหลียน

    “ เจียวมี่เนื้อหมูและเนื้อวัวที่เจ้าสั่งให้ข้าหั่นแบบบาง เจ้าต้องการวันละเท่าใดก็ส่งคนมาแจ้งได้ ไม่ต้องรับไปจนหมดเอาที่เจ้าพอไหว ค่าบวกกำไรเพียงจินละห้าอีแป๊ะเท่านั้น” นี่อย่างไรที่นางบอกว่าคนในหมู่บ้านล้วนมีน้ำใจ แม้แต่การซื้อของก็บวกกำไรกับนางเพียงน้อยนิด“ ท่านป้าท่านสามารถบวกกำไรได้ตามที่ท่านเคยขายเลยเจ้าค่ะ อย่าลดให้ข้าเลยเจ้าค่ะ หากทำเช่นนั้นข้าจะรู้สึกเกรงใจ” นางไม่ต้องการเอาเปรียบแต่การเปิดร้านของนางเพื่อต้องการเพิ่มรายได้ให้ชาวบ้านเท่านั้น“ เจ้าเปิดโรงน้ำชาก็เพื่อช่วยเหลืออุดหนุนสินค้าของคนในหมู่บ้าน และยังสามารถเชิญชวนหมู่บ้านข้างเคียงเข้ามาเที่ยวในหมู่บ้าน มีพื้นที่ให้คนขายของด้านหน้าอีก เช่นนั้นข้าจะเอาเปรียบเจ้าได้อย่างไร” ด้านข้างโรงน้ำชานางปล่อยพื้นที่ให้เป็นตลาดเล็กๆ เผื่อชาวบ้านนำขนมมาขาย ซึ่งต้องเป็นของที่ทางโรงน้ำชาไม่มีขาย เช่นเครื่องประดับ เสื้อผ้าที่ทอมือ ผักสด ขนม เพื่อให้มีบรรยากาศที่ครึกครื้นและน่าสนใจต่อหมู่บ้านข้างเคียง“ เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณท่านป้าเจ้าค่ะ ส่วนนมวัวนั้น ค่ารับวันละหนึ่งถัง ส่งที่ร้านได้เลยเจ้าค่ะ” วัตถุดิบที่เป็นนมต้องได้ใช้ทุกวันอยู่แล้

  • ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร   เตรียม

    กว่าพายุรักจะสงบลง ทั้งนางและเขาได้ตื่นเกือบเย็นตามที่นางตั้งใจไว้จริงๆ“ วันนี้ข้าจะไปคุยกับซีอันเรื่องหาคนมาทำโรงน้ำชา เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่” นั่งกินอาหารเย็นที่รวบรวมมื้อเช้าและมื้อกลางวันเข้าด้วยกันแล้ว เขาจึงตัดสินใจรีบจัดการเรื่องโรงน้ำชาทันที“ ท่านไปเถิดเจ้าค่ะ ข้ากำลังคิดว่าจะทำเมนูอะไรดี” ตอนนี้นางมีความสุขเหลือเกิน ได้แต่คิดว่าโรงน้ำชาของนางควรมีสิ่งใดบ้างที่ขายแล้วไม่เหมือนที่อื่นจึงอยากนั่งคิดไตร่ตรองดูสักนิด“ แล้วข้าจะรีบกลับมา” หลังหลิวหยางออกไปแล้วนางจึงเข้าไปสำรวจในมิติกำไล ว่าตอนนี้วัตถุดิบที่นางเอามาจากยุคเดิมมีอะไรบ้าง“ หากทำหม้อไฟขายได้ก็คงดี” นางจัดการจดลงไปในกระดาษถึงหม้อไฟร้อนที่นางชอบทำกินตอนพายุหิมะ“ ชาดอกหอมหมื่นลี้ข้ามีพอสมควร ดูท่าว่าอากาศเช่นนี้จะปลูกค่อนข้างยาก” นางเข้าไปค้นหาวัตถุดิบว่าตอนนี้ในมิติของนางนั้นมีชาชนิดใดอยู่บ้าง ก็พบว่าเป็นความโชคดี เมื่อนางเก็บชาที่ได้จากบ้านของป้าหลินที่นางเคยเข้าไปช่วยขายของไว้มากมายจนเต็มลังเกือบสิบลัง“ ดอกหอมหมื่นลี้ ดอกเจี้ยวฮวา ดอกบัวพันปี ชายอดน้ำค้าง ชาดอกมะลิ ถือว่าเยอะพอควร“ เมื่อนางตรวจดูแล้วพบว่ามันมีมากม

  • ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร   ทุกสิ่งล้วนเป็นโชคชะตา

    ” สีนี้คงเป็นสีที่หายากพรุ่งนี้เราเข้าไปที่ตัวอำเภอกันเถอะ ข้าคิดว่าข้ากำลังจะได้เป็นเศรษฐีนี“ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังชื่นชมความสวยงามของเม็ดไข่มุก ทั้งเขาและนางเงยหน้าขึ้นไปข้างบนก่อนจะเห็นบางสิ่ง ที่อยู่ติดกับหน้าผา” ตรงนั้นก็เป็นบ่อเงินบ่อทองของเจ้าใช่หรือไม่“รังนกนางแอ่นที่อยู่ติดบนหน้าผากว่า 500 ลังทำนางอ้าปากกว้างนั่นไม่ใช่ของหายากยิ่งกว่าทองคำหรอกหรือ “หลิวหยางท่านคิดว่าเรามีวิธีใดที่จะขึ้นไปเก็บได้บ้าง” ร่างหนาหัวเราะในลำคอแค่เห็นสายตานางแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งของตรงหน้านั้นคืออะไร แต่เมื่อเห็นความแวววาวในดวงตากลมโตก็รู้ได้ทันทีว่ามันคงมีมูลค่ามหาศาล“เช่นนั้นคงต้องทำบันไดลิง ตัดไม้ไปทำเลยก็แล้วกัน” นางใช้เวลาคุณคิดอยู่เพียงครู่ ก่อนจะหันมาบอกเขา“ข้าคิดว่าควรเก็บในภายหลังเจ้าค่ะ เอาไว้ตอนที่เราจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ข้าจะค่อยๆทยอยมาเก็บทุกวัน แต่วันนี้ข้าจะเก็บไข่มุกไปขายก่อนท่านคิดเห็นว่าอย่างไร” เขาพยักหน้าและพร้อมตามใจนางทุกอย่าง“เอาที่เจ้าเห็นว่าสมควรเถิด” เมื่อพูดเช่นนั้นแล้วทั้งคู่จึงช่วยกันเก็บหอยขึ้นมาผ่าดูหาไข่มุก นางไม่ได้เก็บมาจนหมดแต่เก็บมาแค่เพียง 10 ตัวเท่านั้น และไ

  • ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร   ทุกชีวิตล้วนดิ้นรน

    “ห้องนอนทำเตียงยาวแบบนี้เจ้าค่ะ และเป็นเตียงอุ่นทั้งผืน” ความหนาวเหน็บมักเล่นงานตอนเวลานอนนี่แหละ หากเตียงไม่อุ่นพอ จะได้ย้ายมานอนหน้าเตาผิงอีกรอบเป็นแน่“ส่วนเตาผิง ข้าอยากทำปล่องควันใหญ่อีกหน่อย ใช้เหล็กทำเป็นตะแกร่งแบบนี้ ป้องกันหิมะเข้าได้ และทำให้มันระบายควันได้ดีเจ้าค่ะ” คราที่แล้วจุดเตาผิงยังต้องแง้มหน้าต่างให้ควันออก ทรมานยิ่งนักที่ภายในบ้านอุ่นไม่พอ“เจ้าเก่งมาก…ดีเลย ข้าจะให้ช่างทำแบบนี้ หน้าหนาวคราหน้าข้ากับเจ้ารอดแล้ว” เขามองกระดาษในมือก่อนเตรียมหาช่าง หากคราก่อนเขาไม่มัวลังเล ตอนเจอพายุหิมะเขาและนางคงไม่ต้องทรมานเมื่อได้แบบบ้านและคุยกับช่างจนเข้าใจ ช่างที่ว่าจ้างจากหมู่บ้านใกล้เคียงก็เริ่มลงมือสร้างทันที ไม่เพียงเท่านั้นเมื่อชาวบ้านเห็น ต่างก็อยากทำบ้านใหม่บ้าง บางคนถึงขนาดขายทองและของมีค่าเพื่อมาทำเลยทีเดียว “พวกเจ้ากำลังคิดสิ่งใดกัน บ้านช่องยังไม่ทันผุพังก็คิดจะทุบแล้วทำใหม่ บรรพบุรุษจะกลับบ้านไม่ถูก” เสียงหนึ่งดังขึ้นในบริเวณตลาดชุมชน เมื่อเจียวมี่หันไปมองก็พบว่าเป็นแม่ค้าหมู่บ้านข้างๆคุยกับแม่หม้ายหวังคล้ายติเตียนความคิดอุปทานหมู่ของคนในหมู่บ้านสกุลหม่า“พวกข้าก็แค่

  • ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร   พายุผ่านพ้นมาพร้อมข่าวร้าย

    ”ท่านป้าหวังฝากมาให้เจ้าค่ะ“ พูดจบนางก็เดินกลับทันที ก่อนได้ยินเสียงเด็กๆดีใจกันยกใหญ่”แบบนี้ชาวบ้านที่อยู่ก็มีกำลังใจขึ้นมาหน่อยสินะ“ นางรู้สึกสุขใจไม่น้อย อย่างน้อยๆ ชาวบ้านที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็มีทั้งของกินประทังชีวิตและยังมีฟืนไว้ให้ร่างกายอบอุ่น “วันนี้เหมือนจะมีแดดส่อง” ผ่านไปกว่า10วันที่หิมะกระหน่ำเทลงมาไม่หยุด ชาวบ้านที่เป็นผู้ชายล้วนช่วยกันออกมาโกยหิมะเปิดทางเดิน จนวันนี้เริ่มเห็นแสงแดดรำไร และหิมะหยุดตกตั้งแต่เมื่อคืน“เป็นสัญญาณที่ดีเจ้าค่ะ ช่วยกันโกยหิมะดีกว่า” เมื่อนางและหลิวหยางออกมาทำการโกยหิมะไปทิ้งในส่วนที่เป็นแม่น้ำ น้ำตก ลำธาร ชาวบ้านก็เริ่มออกมาช่วยกันอีกครั้งอย่างรื่นเริง เพราะผ่านช่วงเวลายากลำบากมาแล้ว เมื่อวันนี้หิมะหยุดตกและยังพอมีแสงแดดส่องลงมาก็ออกมารับแสงกันอย่างสนุกสนาน“เสียดายที่ชาวบ้านทะยอยอพยพไปเสียก่อน ไม่เช่นนั้นคงครึกครื้นกว่านี้” ไค่เฉิงเป็นอีกหนึ่งบ้านที่กำลังจะอพยพแต่เจียวมี่ห้ามไว้เสียก่อนเพราะเขามีลูกอีก3คนให้ต้องดูแล“หากพายุสงบ พวกเขาก็คงกลับมาเจ้าค่ะ” ได้ยินภรรยาไค่เฉิงพูดเช่นนั้นเจียวมี่ก็สะท้อนในอก นางเองก็ภาวนา ภาวนาให้พวกเขากลั

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status