All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 11 - Chapter 20

Nerisse Villareal’s Point of View“Dapa,” utos niya na siyang ikinaawang ng aking labi.Katatapos lang namin—or should I say, katatapos ko lang. Nagmulat ako, at sinalubong ang kaniyang mga mata.“What?!”“Dapa,” ulit niya, habang nakatingin sa akin nang mas mariin.Basang-basa kami ng pawis ngayon. Maging ang kaniyang buhok ay medyo basa na rin. Kinailangan pa niyang hawiin ang buhok niyang tumatabon ngayon sa kaniyang noo. Pinadasahan niya rin ang kaniyang kamay sa buhok niya.Nakasabit pa ang aking mga hita sa kaniyang balikat. Hindi rin niya hinuhugot ang kaniyang sarili sa akin. Kaya mas lalo akong napatulala lalo pa’t hindi pa ako nakapagpapahinga nang ilang minuto, pero heto siya. “Bakit ako dadapa?”Umangat ang kilay niya sa aking sinabi. Inabot niya ang mga hita kong nakasabit sa kaniyang balikat, at basta na lang ‘tong ibinaba sa kama.Mas lalo akong napasinghap nang bigla niyang hugutin ang kaniyang sarili sa akin. Kaya naglikha ako nang mahinang ungol.Parang may kulang n

Nerisse Villareal’s Point of View Sinamaan ko siya ng tingin. Hindi naman nawala ang ngisi niya. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad—bawat hakbang ay may kasamang pagkalukot ng aking noo sa tuwing umiika ako papunta sa kitchen. Nararamdaman ko ang kaniyang titig sa akin na tila sinusuri kung nagawa ba niya ang kaniyang binitawang salita kagabi sa akin. “Mukhang nahihirapan kang maglakad. Kulang pa siguro ang ginawa ko sa ‘yo kagabi.” Kinagat ko ang aking ibabang labi. Bawat gasgas sa aking balat ay parang binubuhusan ng alkohol. Halos napapaiyak na ako sa bawat hiningang pinapakawalan ko, ngunit hindi ko siya binigyan ng pansin. Binuksan ko ang fridge, at kumuha ng ice cubes. Maingat ko itong inilagay sa baso, at pilit na itinutuon ang paningin sa umaapaw na yelo para lang iwasan ang mga mata ni Lucien na nanghuhusga na ngayon. Hula ko ay kumikislap na ang kaniyang mga mata ngayon. Natanto yata niyang tama ang kaniyang kutob. “Masakit ba ang panga mo?” Biglang nag-init ang aking m

Nerisse Villareal’s Point of View Napahawak ako sa aking sintido nang makaramdam ako ng kirot. Mariin akong napapikit, at itinigil ang pagbabasa ng dokumento. “Hindi tumatalab ang kape,” daing ko. Isinandal ko ang aking likuran sa swivel chair para kahit papaano ay guminhawa naman ang aking pakiramdam. Kanina ay katawan ko lamang ang masakit, pero ngayon ay biglang pumintig ang sintido ko. Marahil ay dahil ‘to sa pagpupuyat ko, at kagagawan ‘yon ni Lucien. Sumagi sa aking isipan ang nakaiinis na nitong ngisi. Maging ang pagkislap ng kaniyang mga mata sa tuwing inaasar niya ako, naalala ko. “Bwisit talaga ‘yong lalaking ‘yon,” sambit ko, at napamulat na lamang ako ng aking mga mata. Habang nakatitig ako sa kisame, biglang tumunog ang doorbell. Pinindot ko naman ang aking intercom para sabihan ang taong gustong pumasok sa aking office. “Come in.” Ilang segundo lamang ay biglang pumasok ang aking secretary. Dahan-dahan niyang isinara ang p***o. Hindi niya inalis ang tingin sa ak

Nerisse Villareal’s Point of View Masama ang tingin na ipinukol ko ngayon kay Lucien. Sa huli ay napapayag naman niya ako, pero masama pa rin ang loob ko. Napilitan lang akong pumayag, dahil sa choices na ibinigay niya. Ang hapdi ko pa, tapos gusto niya akong kainin? “Bakit ka ba bumisita rito? ‘Yan lang ba ang gusto mong sabihin?” tanong ko sa kaniya, at sinamahan pa ng irap. “No,” aniya na siyang nagpakunot naman ng aking noo. “Sinadya ko talagang magpunta rito para matabunan ang issue kanina. Kahit pa nagawa naman na naming ayusin ‘yon, hindi dapat tayo magpakampante.” Hindi ako nagsalita. Bakit ba patuloy pa rin siya sa pagbanggit doon? Alam ko naman na may mali ako, ngunit kailangan bang isampal nang paulit-ulit sa akin? “Kaya dapat talaga na matulog ako sa condo mo. Dapat salitan.” “Ano ‘yon?! Palaging ganiyan ang setup?!” “Yes,” sagot niya kaagad na siyang ikinalaglag ng aking panga. May family dinner pa sila mamaya, at ang malala ay kasama pa ako. Tapos uuwi siya sa co

Nerisse Villareal’s Point of View“Nerisse,” aniya naman nito, gamit ang mahinhin na boses, at hinalikan ang aking pisngi.Lumayo naman ako sa kaniya, at sumulyap sa Daddy ni Lucien na nasa tabi lang ng kaniyang asawa.Nagmano naman ako sa kaniya, kahit pa mabigat ang kaniyang presensiya kagaya ng kaniyang anak.“Kumusta kayong dalawa?”Humaplos naman ang kamay ni Lucien sa aking likuran. Kaya nagsitayuan ang aking mga balahibo sa katawan, ngunit nanatili pa rin naman ang ngiti sa aking labi.“We’re good, Mom.”“Hindi naman sakit sa ulo ang anak ko, Nerisse?”Doon ako natawa nang mahina, at sinulyapan si Lucien na ngayon ay nakataas ang kilay sa akin.“Hindi naman po,” sagot ko, at nilingon ang kaniyang ina. “Sweet nga po ang anak niyo, Tita.”Gusto kong palakpakan ang sarili ko, dahil nagawa kong umakto na parang normal lang ang lahat ng ‘to.May mga napatitingin na sa aming gawi ngayon, at halatang sinusuri ang bawat galaw na ginagawa ko.Sumulyap ako sa kanilang lahat, at natantong