All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 21 - Chapter 30

Nerisse Villareal’s Point of ViewNang matapos ang pagdadasal, inabot ni Lucien ang pasta na pinakamalapit sa amin. Nagsimula siyang maglagay sa aking plato na siyang ikinatitig ko naman sa kaniya.Ilan sa kanila ay napasulyap sa aming gawi, ngunit hindi ako nag-angat ng aking tingin, at piniling ituon na lamang sa paglalagay ni Lucien ng pagkain sa aking plato.“Tama na,” pigil ko sa kaniya.Napalingon siya sa akin. Kaya sinalubong ko ang kaniyang mga mata na may pagtataka.“Sigurado ka?”Tumango ako bilang sagot. “Baka hindi ko maubos.”“Ako ang uubos kung hindi mo maubos,” aniya na siyang ikinasinghap naman ng mga nakarinig.Napanguso na lamang ako sa kaniyang naging turan. Hindi lang din pasta ang kaniyang inilagay sa aking plato. May mga dessert din na siyang nagpahugot na lamang nang malalim na hininga sa akin.Wala naman akong magawa, dahil ang sabi naman niya ay siya ang uubos. Hindi ko na rin naman siya pinigilan doon.“Ano pala ang nangyari kaninang umaga, Nerisse? Bakit par

Nerisse Villareal’s Point of View Hinampas ko ang kaniyang dibdib nang bigla na lamang may tumikhim. Nag-init din ang aking mga pisngi, dahil hindi pa rin naman tumitigil si Lucien sa paghalik sa akin. Mabilis niya ngang hinuli ang aking kamay, bago siya lumayo sa akin. Napaungol siya sa paghampas ko, saka inilagay ang kaniyang kamay sa likod ng aking ulo. Marahan niya akong isinubsob sa kaniyang dibdib, habang parehong mabigat ang aming hininga. “What?” he hissed. “Baka nakalilimutan niyo kung nasaan kayo?” tanong ng pamilyar na boses. Natawa si Lucien sa kaniyang naging tanong, habang ang isa naman ay napangisi na lamang. Mas lalo ko lamang isinubsob ang aking mukha sa kaniyang dibdib. Parang nagawa ko pang mahiya, gayong madalas naman kaming maghalikan ni Lucien kahit saan para lang makita kami ng media. Ngunit bakit kapag mga kamag-anak na niya ang nakakita sa amin ay nahihiya ako? Nandito rin ang mga magulang namin, pero kung makahalik kasi si Lucien, akala mo ay walang ib

Nerisse Villareal’s Point of View “Tarantado ka ba?” singhal ko, at ibinaon muli ang aking mga kuko sa kaniyang bisig. Napaungol siya, at kinagat ang aking leeg na siyang nagpasinghap naman sa akin. Nagpumiglas ako, ngunit gumapang lang ang kaniyang kamay sa aking hita. Nanatiling nakapulupot ang kaniyang kanang bisig sa aking baywang, kahit na ilang beses ko naman na siyang kinalmot. “Lucien, bitawan mo ako—” “Isa pa, Nerisse. Ibang labi mo na talaga,” nagbabanta niyang wika. Napalunok ako sa kaniyang sinabi. Alam ko ang kaniyang ibig sabihin, ngunit nanatili lang akong tahimik. Hindi magsasalita unless utusan siyang pakawalan ako. Hinila niya pataas ang skirt ko. Nalaglag naman ang aking panga. Inabot ko ‘yon, at pilit na ibinababa, ngunit tumawa lamang siya nang mahina. “Sagutin mo ang tanong ko kung ayaw mong ibang labi ang kausapin ko, Nerisse.” “Kahit wala kang gawin, galit pa rin ako sa ‘yo!” Buong lakas niyang iniangat ang aking skirt kaya nanlaki ang aking mga mata.

Nerisse Villareal’s Point of ViewSa kabila ng pagbigat ng talukap ng aking mga mata, pilit ko pa rin ‘tong iminumulat. Nanuyo ang aking lalamunan sa patuloy na pag-ungol. Hindi ko na alam ang nangyayari. Parang nawawala na ako ngayon sa aking sarili lalo na nang humagod ang kaniyang dila sa aking nipple.“Lucien… hmm.”Hinawi niya ang suot kong underwear, at basta na lamang niya akong hinaplos doon. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, at ibinagsak ang aking ulo sa kama.Napaliyad ako kasabay ng pagtayo ng mga balahibo sa aking katawan. Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko. Pati ang mga kamay ko, hindi na alam kung saan kakapit.Kung hindi ko sasabunutan ang kaniyang buhok, babaon naman ang aking mga daliri sa kaniyang balat.“Lucien!”“Bakit ka pumikit?” malamig na tanong niya.Hindi na niya sinisipsip ang tuktok ng aking dibdib. Hinayaan niyang dumampi ang malamig na hangin doon, habang mabibigat ang aking hininga.“Sino ang nagsabi sa ‘yong pumikit ka, huh?”Kinagat

Nerisse Villareal’s Point of View“Huwag kang lalapit!” singhal ko sa kaniya, habang patuloy pa rin ako sa pag-atras.Ngunit nang maramdaman ko ang malamig, at matigas na bagay sa likuran ko, tuluyan kong natanto na wala na pala akong matatakbuhan.Nanginginig ang aking mga tuhod nang tumigil siya sa aking harapan. Isang hakbang ang layo sa akin.Natapos na akong maligo, ngunit hindi pa niya tinatanggal ang kaniyang suot na long sleeves. Nakatupi lang ngayon ang kaniyang manggas, hanggang sa kaniyang siko. Kaya kitang-kita ko ang mga ugat niya sa kaniyang bisig.“Bakit hindi?”Bumalik ang aking mga mata sa kaniya, at sinamaan siya ng tingin. Umigting ang aking panga, at sinubukang tumakbo palayo sa kaniya, ngunit nahuli niya nang walang kahirap-hirap ang aking baywang.Pumulupot ang kaniyang bisig doon, at basta na lamang akong ibinalik sa puwesto ko kanina. Isinandal niya ako sa pader. Itinukod niya ang kaniyang kamay sa pader, sa itaas ng aking ulo, at bahagya siyang yumuko.“Ang sa