ตอนที่ 2/2

พระนางทรงพยักพระพักตร์อย่างพอพระทัย เด็กสาวผู้นี้ แม้อายุเพียงสิบสี่ปี แต่กลับไม่ตื่นตระหนกต่อหน้าขุนนางนับร้อย สมกับเป็นว่าที่พระชายาของพระโอรสคนเล็ก

ฮ่องเต้หลี่หลงอี้ทอดพระเนตรพระอนุชา ก่อนตรัสด้วยพระสุรเสียงหนักแน่น

"วันนี้เป็นวันมงคลของราชวงศ์หลี่ ขอให้ชินอ๋องและพระชายาครองรักมั่นคง ช่วยกันดูแลแผ่นดินและรักษาเกียรติของราชวงศ์ตลอดไป"

ชินอ๋องประสานพระหัตถ์ถวายบังคม "กระหม่อมรับพระราชดำรัสพ่ะย่ะค่ะ"

หลัวเย่หลียอบกายลงพร้อมกัน "หม่อมฉันรับพระราชดำรัสเพคะ"

เสียงขันทีใหญ่ประกาศขั้นตอนพิธีดังกังวาน

"คำนับฟ้าดิน!"

"คำนับหรงไท่เฮาและฮ่องเต้!"

"สามีภรรยาคำนับซึ่งกันและกัน!"

คู่บ่าวสาวค่อย ๆ ทำพิธีตามโบราณราชประเพณีอย่างครบถ้วน ท่ามกลางสายตาของขุนนางทั้งราชสำนัก

เมื่อพิธีสุดท้ายเสร็จสิ้น เสียงประทัดนับพันชุดก็ดังสนั่นไปทั่วพระราชวัง เสียงฆ้อง กลอง และดนตรีพิธีบรรเลงพร้อมกัน ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ต่างลุกขึ้นประสานมือแสดงความยินดี

"ขอถวายพระพรชินอ๋อง"

"ขอถวายพระพรพระชายาชินอ๋อง"

เสียงอวยพรดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง หลัวเย่หลีค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาภายใต้ผ้าคลุมหน้า

นางรู้ดีว่า พิธีอภิเษกได้สิ้นสุดลงแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไป นางมิใช่คุณหนูสามแห่งจวนติ้งเป่ยโหวอีกต่อไป

หากคือพระชายาเอกแห่งตำหนักชินอ๋อง สตรีผู้ต้องเคียงข้างพระอนุชาของฮ่องเต้ และก้าวเข้าสู่หน้าที่บทใหม่ที่ไม่อาจหันหลังกลับได้อีกตลอดชีวิต

ค่ำคืนแห่งพิธีมงคลดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย หลังจากเสร็จสิ้นการถวายบังคมฟ้าดิน บรรพชน และรับพระราชทานพรจากฮ่องเต้กับหรงไทเฮาแล้ว ขบวนส่งตัวพระชายาก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่ตำหนักชินอ๋องท่ามกลางแสงโคมแดงนับร้อยดวง

ภายในห้องหอ กลิ่นกำยานจันทน์หอมอ่อน ๆ ลอยอบอวล เทียนมงคลคู่ส่องแสงนิ่ง เปลวไฟสีทองสะท้อนม่านแพรสีชาดที่ปักลายหงส์เคียงมังกรอย่างวิจิตร

นางกำนัลอาวุโสสองนางก้าวเข้ามาอย่างสงบ แต่ละคนถือถาดเงินประดับลายเมฆมงคล ภายในวางกรรไกรทองคำ ด้ายแดง และกล่องหยกใบเล็กสำหรับเก็บปอยผมของบ่าวสาว

หญิงอาวุโสยอบกายลงก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "ทูลชินอ๋อง ทูลพระชายา ถึงเวลาประกอบพิธีผูกผมแล้วเพคะ"

หลี่หลงเฟยพยักพระพักตร์รับโดยมิได้ตรัสสิ่งใด ส่วนหลัวเย่หลีนั่งอย่างสำรวม มือทั้งสองวางซ้อนกันบนตัก แม้จะยังรู้สึกประหม่า แต่กิริยากลับเรียบร้อยสมฐานะพระชายา

นางกำนัลใช้หวีไม้จันทน์ค่อย ๆ สางเส้นผมของทั้งสองให้เรียบลื่น จากนั้นจึงใช้กรรไกรทองคำตัดปลายเส้นผมของแต่ละฝ่ายออกเพียงเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง

หญิงอาวุโสรับปอยผมทั้งสองไว้ด้วยสองมือ ก่อนนำมาวางเคียงกัน แล้วค่อย ๆ ใช้ด้ายแดงถักผูกเข้าด้วยกันเป็นปมเดียว

ระหว่างผูก นางกล่าวถ้อยคำอวยพรตามธรรมเนียม

"เส้นผมผูกเป็นหนึ่ง ดุจสองดวงใจผูกเป็นหนึ่ง ขอให้ครองคู่ด้วยความซื่อสัตย์ ร่วมทุกข์ร่วมสุข เคารพและเกื้อกูลกันตราบชั่วชีวิต"

เมื่อผูกเสร็จ ปอยผมทั้งสองถูกบรรจุลงในกล่องหยก ก่อนปิดฝากล่องอย่างแผ่วเบา

"ขอถวายความยินดีต่อชินอ๋องและพระชายาเพคะ"

หลัวเย่หลีมองกล่องหยกใบนั้นเงียบ ๆ ภายในใจเกิดความรู้สึกประหลาด ราวกับชีวิตที่เคยเป็นของตนเพียงผู้เดียว บัดนี้ได้ก้าวเข้าสู่อีกเส้นทางหนึ่งอย่างแท้จริง

จากนั้นนางกำนัลจึงยกถ้วยสุรามงคลขึ้นมาถวาย ทั้งสองรับไว้พร้อมกัน ก่อนแตะขอบถ้วยเบา ๆ ตามธรรมเนียม แล้วจิบเพียงเล็กน้อยเพื่อเป็นสิริมงคล มิได้มีผู้ใดกล่าววาจาใดในระหว่างพิธี

ต่อจากนั้น อาหารมงคลถูกจัดวางบนโต๊ะเตี้ย ไม่ว่าจะเป็นบะหมี่ยืนยาว เกี๊ยวรูปพระจันทร์ และขนมหวานรูปดอกเหมย ทั้งสองรับประทานเพียงเล็กน้อยตามธรรมเนียม เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์และการเริ่มต้นชีวิตคู่

เมื่อพิธีทุกอย่างเสร็จสิ้น นางกำนัลและขันทีต่างยอบกายคารวะ ก่อนถอยออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ เหลือเพียงชินอ๋องและพระชายาอยู่ภายในห้องหอที่สว่างด้วยแสงเทียนมงคลเท่านั้น

บรรยากาศกลับเงียบสงบกว่าที่เจ้าสาวทุกคนล้วนคาดคิด หญิงสาวนั่งตัวตรงอยู่บนขอบเตียง ดวงตาคู่งามทอดมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยความระแวดระวังปนสับสน

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม หนักแน่น และแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน

“คืนนี้ทุกสิ่งจบแล้วต่อไปเจ้าก็พักผ่อนให้สบายใจเถิด”

หลัวเย่หลีเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ บุรุษหนุ่มสบตาเจ้าสาว ไม่สินับจากนี้นางคือภรรยาของเขาอย่างตรงไปตรงมา ก่อนกล่าวต่อ

“เจ้าคงเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ไม่จำเป็นต้องกังวลสิ่งใด ตำหนักหน้าแห่งนี้ เปิ่นหวางยกให้เจ้าเป็นผู้ครอบครองทั้งหมด”

หลัวเย่หลีถึงกับชะงัก หลังฟังคำของพระสวามี ถึงตนจะยังมิได้ปักปิ่นแต่ก็เหลือเวลาเพียงหนึ่งปี ในต้าเฉิงใช่จะไม่เคยมีเจ้าสาวอายุเท่าตน

“ส่วนเปิ่นหวางจะย้ายไปพักที่ตำหนักข้างทิศตะวันออกก่อน”

คำพูดนั้นทำให้นางเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว มิได้ตกใจ หลัวเย่หลีกำลังยินดี เพราะถึงจะเต็มใจแต่งงานกับเขา ทว่านางกับชินอ๋องก็นับว่าเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

“จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม เปิ่นหวางจะไม่ฝืนใจเจ้า”

ประโยคเหล่านี้เรียบง่าย แต่หนักแน่น ทำให้ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจของเจ้าสาวตัวน้อยที่ต้องจากบ้านมาไกลนับพันลี้อย่างมิทันได้เตรียมตัวเตรียมใจมาตลอดทั้งหนึ่งเดือนค่อย ๆ คลายลงทีละน้อย

แม้นางจะไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้คิดสิ่งใดอยู่ในใจ แต่การที่เขามอบเกียรติและเว้นระยะให้ตนเช่นนี้ ก็ทำให้หลัวเย่หลีอดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ หลังกล่าวจบ หลี่หลงเฟยก็หันไปทางประตูตำหนักก่อนเอ่ยเรียกเสียงเรียบ

“ฉู่กงกง”

ไม่นานขันทีวัยกลางคนก็รีบก้าวเข้ามา ค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม

“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

“ต่อจากนี้เจ้ารับผิดชอบดูแลพระชายา หากมีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง เปิ่งหวางจะถามหาเจ้าคนแรก”

“กระหม่อมรับบัญชา”

จากนั้นเขาจึงเอ่ยอีกครั้ง “เจียงหมัวมัว” หัวหน้านางกำนัลผู้มากประสบการณ์ของตำหนักชินอ๋องมาสองปีก็ก้าวเข้ามารับคำสั่งภายในห้องหอ

“หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ”

“ดูแลพระชายาให้ดีที่สุด เรื่องอาหาร เครื่องใช้ เสื้อผ้า และความเป็นอยู่ทั้งหมด ให้จัดเตรียมตามฐานันดรศักดิ์ของนาง หากผู้ใดกล้าละเลยหรือไม่ให้เกียรติ นำตัวมาพบเปิ่นหวางทันที”

“หม่อมฉันรับบัญชาเพคะ”

เมื่อกำชับทุกอย่างเรียบร้อย เขาจึงหันกลับมามองเจ้าสาวอีกครั้ง แววตาสงบนิ่งไร้การคุกคาม

“คืนนี้เจ้าพักผ่อนเถิด”

กล่าวจบ บุรุษหนุ่มก็หมุนกายเดินออกจากตำหนักหออย่างไม่รีรอ ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง บานประตูไม้บานหนาหนักค่อย ๆ ปิดลง

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ในห้องอีกแล้ว จูอิงกับจูลี่ สาวใช้ติดตามมาจากบ้านเดิมเจ้าสาวทั้งสองคน จึงแอบหันมาสบตากันเงียบ ๆ ทั้งคู่ต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกันราวกับนัดหมายไว้เพราะผู้เป็นดังท้องฟ้าและเจ้าชีวิตคนใหม่ทั้งพวกตนและคุณหนูสามที่ทั้งสองติดตามมิได้เลวร้ายดังที่หวาดกลัว

“โล่งอกจริง ๆ...” จูอิงพึมพำขึ้นเป็นคนแรก

จูลี่พยักหน้า สีหน้าที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งเดือนนับตั้งแต่เดินทางออกจากเป่ยฉีคลี่คลายลง

“ก่อนเข้าวัง ข้ายังกังวลว่าคืนแรกคุณหนูสามจะต้องลำบากเสียอีก”

ทั้งสองเหลือบมองผู้เป็นนาย เห็นหญิงสาวยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาคู่งามทอดมองไปยังประตูที่เพิ่งปิดลง คล้ายยังไม่หายจากความประหลาดใจ

ค่ำคืนแต่งงานซึ่งนางคิดว่าจะเต็มไปด้วยความอึดอัด กลับจบลงด้วยความสงบอย่างเหนือความคาดหมาย และภาพของบุรุษผู้เดินออกจากห้องหอโดยไม่แตะแม้ชายแขนเสื้อของนาง ก็ยังคงติดอยู่ในความคิดไม่เลือนหาย

แต่เป็นเช่นนี้ช่างดียิ่ง...