ตอนที่ 1/1

ไม่นานนัก หลัวเย่หลีก็ถูกเรียกตัวมายังห้องหนังสือ เด็กสาววัยสิบสี่ปีผู้มีนิสัยอ่อนโยน สุขุม และเชื่อฟังผู้ใหญ่ก้าวเข้ามาภายในห้องด้วยท่วงท่าสงบสำรวม ทุกย่างก้าวเป็นไปตามกิริยาของบุตรสาวตระกูลใหญ่ที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี

เมื่อเดินมาถึงกลางห้อง นางยอบกายคารวะผู้ใหญ่ทั้งสามอย่างนอบน้อม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เย่หลีคารวะชินอ๋องเพคะ คารวะซู่กั๋วกง คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ"

น้ำเสียงของเด็กสาวแผ่วเบาและนุ่มนวลดังเช่นทุกครั้ง ทว่าหลังสิ้นคำคารวะ กลับไม่มีผู้ใดเอ่ยตอบในทันที

ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องหนังสือ มีเพียงเสียงไม้ฟืนในเตาอั้งโล่แตกดังเปรี๊ยะเป็นครั้งคราว บรรยากาศอึดอัดเสียจนหลัวเย่หลีสัมผัสได้ว่า เรื่องที่บิดากำลังจะกล่าวขึ้นกับตนนั้นคงไม่ใช่เรื่องเล็ก

แม้ใบหน้างดงามของเด็กสาวจะยังคงสงบนิ่ง หากดวงตาคู่ใสกลับฉายแววฉงน นางค่อย ๆ กวาดสายตามองผู้ใหญ่ทั้งสามอย่างระมัดระวัง

บิดานั่งนิ่ง สีหน้าอ่อนล้าและเคร่งเครียดกว่าที่นางเคยเห็น ซู่กั๋วกงขมวดคิ้วน้อย ๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ส่วนชินอ๋องยังคงประทับนั่งอย่างสงบ พระพักตร์เรียบเฉย ดวงพระเนตรลุ่มลึกจนยากจะคาดเดาความคิดได้

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเด็กสาวค่อย ๆ หนักอึ้งขึ้นทีละน้อย

ตลอดมา นางไม่เคยเห็นผู้ใหญ่ทั้งสามมานั่งพร้อมหน้ากันภายในห้องหนังสือของจวนติ้งเป่ยโหวมาก่อน ยิ่งบิดาผู้สุขุมและเด็ดเดี่ยว บัดนี้กลับมีแววเหนื่อยล้าและหม่นหมองราวกับแบกรับเรื่องหนักอึ้งไว้เพียงผู้เดียว

ระหว่างทางที่ถูกเรียกตัวมาที่นี่ บ่าวรับใช้เพียงแจ้งว่า ติ้งเป่ยโหวมีเรื่องสำคัญต้องพบนางโดยด่วน หาได้บอกเหตุผลแม้แต่น้อย เด็กสาว จึงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นภายในจวน

ยิ่งไม่รู้เลยว่า การถูกเรียกตัวในครั้งนี้ จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่สุดของชีวิตตนเองหรือไม่ เด็กสาวไม่รู้แม้แต่น้อย

หลัวเย่หลีแอบกำชายแขนเสื้อไว้หลวม ๆ เพื่อระงับความประหม่า แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยังยืนนิ่ง ก้มหน้ารอให้ผู้ใหญ่เป็นฝ่ายเอ่ยวาจาก่อนตามธรรมเนียมของกุลสตรี

หลัวหย่งคังทอดมองบุตรสาวคนเล็กอยู่นาน ดวงตาแข็งกร้าวที่เคยใช้บัญชาทหารนับหมื่นในสนามรบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลังเลและรู้สึกผิด ริมฝีปากขยับหลายครั้งราวกับมีถ้อยคำมากมายอัดแน่นอยู่ในอก แต่กลับไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน

ท้ายที่สุด เขาจึงถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยเรียกนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เย่หลี..."

เด็กสาวรีบเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนยอบกายอีกครั้ง

"ท่านพ่อมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือเจ้าคะ"

หลัวหย่งคังสบดวงตาคู่ใสของบุตรสาว ความรู้สึกผิดพลันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งจะต้องเป็นผู้เอ่ยถ้อยคำที่อาจเปลี่ยนชีวิตของลูกสาวเช่นนี้เพราะเดิมทีคิดว่าบุตรสาวคนเล็กไม่ต้องแบกรับภาระใด คิดว่าอีกสักสามถึงห้าปีจึงค่อยคิดเรื่องแต่งงาน ติ้งเป่ยโหว หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเบา

"เย่หลี... เรื่องที่ท่านพ่อกำลังจะพูดต่อไปนี้ อาจทำให้เจ้าตกใจ"

"ลูกกำลังฟังอยู่เจ้าค่ะ"

หลัวเย่หลีพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย หลัวหย่งคังเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนกล่าวออกมาทีละคำ

"พี่รองของเจ้า นางหลบหนีออกจากจวนไปพร้อมบุรุษอื่นตั้งแต่ราตรีที่ผ่านมา"

ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางของหลัวเย่หลี เด็กสาวเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกับดาษสา

"อะไรนะเจ้าคะ!"

เสียงอุทานหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว เด็กสาวรีบเม้มริมฝีปากด้วยความตกใจ สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย นางส่ายหน้าไปมาคล้ายไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ก็พี่สาวของตนเคร่งครัดทุกสิ่งไฉนเลยจะคาดถึง คุณหนูรองหลัวหนีตามบุรุษ ทอดทิ้งบิดาและคนกสุลหลัวไปเช่นนี้

"นี่พี่รอง...นางหลบหนีไปจริงหรือเจ้าคะ"

หลัวหย่งคังพยักหน้าช้า ๆ หลังบุตรสาวคนเล็กเอ่ยปากถามราวกับคนละเมอ

"จริง"

เพียงคำเดียวก็หนักอึ้งจนแทบทำให้บรรยากาศรอบกายของเด็กสาวหยุดนิ่ง

"บัดนี้พี่ใหญ่ของเจ้ากำลังออกไปตามหาตั้งแต่เมื่อคืน ค้นหาทุกเส้นทางที่เป็นไปได้ แต่จนถึงเวลานี้ก็ยังไร้วี่แวว พี่ใหญ่ส่งข่าวมาว่าไม่พบ"

หลัวเย่หลีรู้สึกราวกับศีรษะว่างเปล่า พี่รองที่เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและกิริยา พี่สาวที่อีกไม่กี่วันก็จะเข้าพิธีอภิเษกกับชินอ๋อง กลับเลือกหลบหนีในช่วงเวลาสำคัญที่สุด

นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่สาวจึงตัดสินใจเช่นนั้น ห้องหนังสือกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

หรงเฟยเยี่ยมองเด็กสาวด้วยแววตาสงบ มิได้เร่งรัดหรือซักถาม ขณะที่หลี่หลงเฟยก็ยังประทับนั่งตรงตำแหน่งเดิม พระพักตร์เรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย

หลัวหย่งคังสูดลมหายใจลึก ก่อนกล่าวต่อ

"งานอภิเษกเหลือเวลาอีกเพียงสองเดือน หากยกเลิกในเวลานี้ ไม่เพียงสกุลหลัวจะได้รับผลกระทบ หากแต่ยังเกี่ยวพันถึงพระพักตร์ของฝ่าบาท หรงไท่เฮา และราชวงศ์หลี่ทั้งสิ้น"

ติ้งเป่ยโหวหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เอ่ยประโยคที่หนักที่สุดออกมาให้บุตรสาวคนเล็กได้กระจ่าง

"เมื่อครู่ ท่านพ่อของเจ้าได้ทูลเสนอชินอ๋อง ขอให้เจ้าแต่งเข้าตำหนักชินอ๋องแทนพี่สาวแก้สถานการณ์คับขันนี้"

หลัวเย่หลีชะงักงันไปทั้งร่าง ดวงตาคู่งามราวลูกกว้างน้อยเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย สีหน้าที่เคยสงบนิ่งเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ให้ ลูกแต่งแทนพี่ร้องหรือเจ้าคะ"

เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบเป็นเพียงเสียงกระซิบ หลัวหย่งคังค้อมศีรษะลงอย่างช้า ๆ

"ใช่"

แม่ทัพผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใดในสนามรบ บัดนี้กลับไม่กล้าสบตาบุตรสาวของตนเอง

"แต่ชินอ๋องมิได้ทรงรับปากในทันที" หนุ่มใหญ่เงยหน้าขึ้นมองหลี่หลงเฟย ก่อนกล่าวต่อ

"พระองค์รับสั่งว่า จะไม่ทรงฝืนใจเจ้า ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้าเพียงผู้เดียว"