ตอนที่ 3/2

นับจากวันอภิเษกจนถึงวันนี้ การแต่งงานระหว่างหลัวเย่หลีกับหลี่หลงเฟยกำลังจะก้าวเข้าสู่ปีที่สามเสียแล้ว

แม้ทั้งสองจะมีฐานะเป็นสามีภรรยาตามพระราชโองการ แต่ในความรู้สึกของหลัวเย่หลี ความสัมพันธ์ของนางกับพระสวามียังคงห่างไกลจากคำว่าคู่ชีวิต

ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางไม่เคยคิดว่าตนมีความสำคัญในหัวใจของบุรุษผู้นั้น

สำหรับหลัวเย่หลี นางเป็นเพียงเจ้าสาวตัวแทนที่ถูกส่งมาอุดช่องว่างในวันที่พี่สาวหลบหนีออกจากจวนก่อนพิธีอภิเษก ทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนแม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว

หากวันนั้นหลัวซ่งหรานมิได้หลบหนี คนที่ยืนเคียงข้างชินอ๋องในฐานะพระชายาเอกก็คงมิใช่นาง

เพราะเหตุนี้ หลัวเย่หลีจึงไม่เคยเรียกร้องความรัก ความเอาใจใส่ หรือแม้แต่ความใกล้ชิดจากผู้เป็นสามี

นางเพียงทำหน้าที่ของพระชายาให้ดีที่สุด ดูแลตำหนัก รักษาเกียรติของราชวงศ์ และไม่สร้างภาระให้แก่เขา

ในสายตาของนาง ความสุขของชีวิตมิได้ขึ้นอยู่กับการได้รับความรักจากบุรุษผู้หนึ่ง

เพียงมีอาหารรับประทาน มีสวนผักให้ดูแล มีสมุนไพรให้ทดลองเพาะปลูกกับเรียนวิชาปรุงเครื่องหอม เครื่องประทินโฉม และได้ใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบง่าย นั่นก็นับว่าเพียงพอแล้ว

ยิ่งเมื่อนึกถึงท่าทีของหลี่หลงเฟยตลอดสองปีที่ผ่านมา หลัวเย่หลียิ่งเชื่อว่าความห่างเหินระหว่างทั้งสองเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

แม้เขาจะให้เกียรตินางในทุกด้าน ไม่เคยตำหนิ ไม่เคยดูหมิ่น และไม่เคยปล่อยให้ผู้ใดล่วงเกินฐานะพระชายาของนาง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็แทบไม่เคยใช้เวลาอยู่เคียงข้างนางเช่นสามีภรรยาทั่วไป

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจหนึ่ง พระองค์ก็มักได้รับพระบัญชาให้ออกเดินทางไปต่างแคว้นอยู่เสมอ

ปีแรกหลังอภิเษก พระองค์นำทัพลงใต้ปราบโจรสลัดที่สร้างความเดือดร้อนแก่ราษฎรริมชายฝั่งหยางโจว

เมื่อศึกสงบลง ก็เดินทางต่อไปควบคุมการก่อสร้างเขื่อนและระบบชลประทานที่ซีโจวอยู่อีกเกือบปี

ครั้นเสด็จกลับเมืองหลวงได้ไม่นาน ก็ต้องออกเดินทางอีกครั้งเพื่อตรวจการทหารและสะสางราชกิจในหัวเมืองต่าง ๆ

เวลาที่ทั้งสองได้พบหน้ากันในแต่ละปี จึงนับครั้งได้ด้วยปลายนิ้ว หลัวเย่หลีไม่เคยกล่าวโทษเขาแม้แต่ครั้งเดียว

นางเข้าใจดีว่าหลี่หลงเฟยเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้ อีกทั้งยังเป็นแม่ทัพผู้แบกรับภาระสำคัญของบ้านเมือง การต้องออกจากเมืองหลวงอยู่เสมอย่อมเป็นหน้าที่ที่มิอาจหลีกเลี่ยง

บางครั้งเมื่อได้รับจดหมายรายงานจากองครักษ์ว่าพระสวามีได้รับชัยชนะหรือภารกิจสำเร็จลุล่วง นางก็เพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนเก็บจดหมายไว้ในหีบไม้ใบเดิมอย่างทะนุถนอม

ตลอดสองปีที่ผ่านมา ข่าวคราวที่ส่งกลับมายังตำหนักมีเพียงเรื่องราชการ การศึก และความเป็นอยู่ของราษฎร

ไม่เคยมีข่าวลือเรื่องสตรี ไม่เคยมีข่าวว่าพระองค์รับอนุ หรือพาหญิงงามผู้ใดกลับตำหนัก แม้จะเป็นเช่นนั้น หลัวเย่หลีก็ยังมิได้คิดเข้าข้างตนเองเช่นเดิม

นางเพียงเชื่อว่าหลี่หลงเฟยคงยังไม่คิดจะแต่งตั้งสตรีอื่นในเวลานี้เท่านั้น ส่วนเรื่องในอนาคต นางไม่เคยคาดหวัง

หากวันหนึ่งพระองค์ต้องรับพระชายารองหรืออนุเข้าจวนเพื่อสืบสายโลหิต นางก็พร้อมยอมรับตามธรรมเนียมของราชวงศ์

ตลอดสองปีที่ผ่านมา นางใช้ชีวิตอย่างมองโลกในแง่ดี ยอมรับชะตากรรมที่เปลี่ยนแปลงโดยไม่เคยพร่ำบ่น

แม้ต้องจากบ้านเกิดในแคว้นเป่ยฉีตั้งแต่อายุเพียงสิบสี่ปี เดินทางไกลหลายพันลี้มาอยู่เมืองหลวงที่ไม่คุ้นเคย นางก็ไม่เคยร้องขอกลับบ้าน ไม่เคยกล่าวโทษผู้ใด และไม่เคยแสดงความน้อยใจให้ผู้คนรอบข้างเห็น

บัดนี้ หลัวเย่หลีใกล้จะมีอายุครบสิบเจ็ดปีแล้ว

เด็กสาวผู้เคยหวาดหวั่นในวันแรกที่ก้าวเข้าสู่ตำหนักชินอ๋อง เติบโตเป็นสตรีที่สงบนิ่ง สุขุม และอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม แต่สิ่งหนึ่งที่นางไม่เคยล่วงรู้เลยก็คือ...

ความเข้าใจทั้งหมดของนางนั้นผิดไปโดยสิ้นเชิง หลี่หลงเฟยมิได้รังเกียจนาง ยิ่งมิได้ผิดหวังที่เจ้าสาวในวันนั้นเปลี่ยนจากหลัวซ่งหรานมาเป็นหลัวเย่หลี

ตรงกันข้าม...

ตั้งแต่แรกที่ตนพบหน้าเด็กสาววัยสิบสี่ปีผู้มีดวงตาใสสะอาดยอบกายอยู่กลางห้องหนังสือของจวนติ้งเป่ยโหว ภาพของนางก็ฝังแน่นอยู่ในหัวใจของชินอ๋องหนุ่มวัยยี่สิบสองปีอย่างเงียบงัน

และในคืนอภิเษก เมื่อเห็นเจ้าสาวตัวน้อยนั่งตัวตรงอยู่บนเตียงในห้องหอ เขาย่อมเห็นท่าทางพยายามซ่อนความหวาดหวั่นไว้ภายใต้กิริยาสงบสำรวม ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งหยั่งรากลึกกว่าเดิม

เพียงแต่ว่า ในสายตาของหลี่หลงเฟย วันนั้นหลัวเย่หลียังเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสี่ปี เขาไม่อาจใช้ความรู้สึกของบุรุษเข้าไปผูกมัดนางได้

ยิ่งเห็นนางเชื่อฟัง ยอมเสียสละชีวิตทั้งชีวิตเพื่อรักษาเกียรติของราชวงศ์อีกทั้งปกป้องชีวิตคนทั้งกระกูลหลัวแห่งเป่ยฉี เขายิ่งไม่ต้องการให้นางต้องแบกรับภาระของการเป็นภรรยาเร็วจนเกินควร

ดังนั้น เขาจึงเลือกซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้าสงบนิ่งดังเช่นทุกวันนี้ ชินอ๋องหนุ่มเขาเว้นระยะห่างจากนาง มอบอิสระให้หลัวเย่หลีได้ เติบโต ให้นางได้ทำสิ่งที่นางรัก ที่นางสนใจอย่างเต็มที่

โดยอาศัยราชกิจเป็นข้ออ้าง ขออาสาฮ่องเต้ผู้เป็นเชษฐาออกไปปฏิบัติภารกิจตามหัวเมืองครั้งแล้วครั้งเล่า มิใช่เพราะต้องการหลีกหนีนาง

แต่เพราะเขากำลังรอเวลาเหมาะสม ชินอ๋องหนุ่มเฝ้ารอวันที่เด็กสาวผู้นั้นเติบโตเป็นสตรีเต็มตัว

รอวันที่นางพร้อมจะเลือกเดินเข้ามาหาเขาด้วยความเต็มใจ มิใช่เพราะหน้าที่หรือพระราชโองการ และหลี่หลงเฟยก็เชื่อมั่นเสมอไม่ว่าวันนั้นจะมาถึงช้าสักเพียงใด เขาก็ยินดีรอ

ขอเพียงหลัวเย่หลีนางสบายใจ