ตอนที่ 3/1

ปลายเดือนห้าของปีถัดมา...

เมฆฝนสีเทาหนาแน่นปกคลุมเหนือเมืองเทียนตู เมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าเฉิง สายฝนโปรยกระหน่ำต่อเนื่องมาหลายวันจนแทบไม่เห็นแสงอาทิตย์ พื้นลานหินภายในตำหนักชินอ๋องชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝน เสียงหยดน้ำตกกระทบชายคาดังสม่ำเสมอไม่ขาดสาย

ภายในสวนด้านหลังตำหนัก แปลงผักและสมุนไพรที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถันเริ่มมีน้ำขัง ใบผักหลายชนิดเอนลู่ไปตามแรงฝน ขณะที่ต้นสมุนไพรซึ่งใกล้ถึงเวลาเก็บเกี่ยวกลับเสี่ยงต่อการเน่าเสีย หากฝนยังไม่หยุดตกในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ผลผลิตที่นางเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดหลายเดือนคงสูญเปล่า

หลัวเย่หลียืนอยู่ใต้ชายคา ระหว่างมือกำร่มกระดาษน้ำมันไว้แน่น ดวงตาคู่งามทอดมองแปลงผักเบื้องหน้าด้วยความเสียดาย

"ฝนตกเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานรากคงชื้นเกินไปเสียหมด"

จูอิงยืนกางร่มอยู่ด้านหลัง รีบกล่าวปลอบผู้เป็นนาย

"พระชายาอย่าทรงกังวลเลยเพคะ เมื่อฝนหยุด พวกบ่าวจะช่วยกันฟื้นแปลงผักใหม่"

หลัวเย่หลีเพียงพยักหน้าเบา ๆ แม้จะเข้าใจดีว่าธรรมชาติเป็นสิ่งที่มิอาจฝืนได้ แต่ความรู้สึกเสียดายก็ยังคงอยู่

ผลผลิตเหล่านั้นมิใช่ของล้ำค่าในสายตาผู้อื่น ทว่าสำหรับนาง ทุกต้นล้วนเกิดจากแรงกายและเวลาที่ค่อย ๆ ดูแลมาตลอดหลายเดือน

เดิมทีนางเป็นเพียงคุณหนูสามแห่งจวนติ้งเป่ยโหวในแคว้นเป่ยฉี ใช้ชีวิตเรียบง่ายท่ามกลางเมืองชายแดนอันหนาวเหน็บ การเพาะปลูกในดินแดนทางเหนือมิใช่เรื่องง่าย ทุกเมล็ดพันธุ์และทุกกำมือของอาหารล้วนมีคุณค่า นางจึงเติบโตมาพร้อมกับการรู้จักประหยัด อดออม และเห็นคุณค่าของแรงงานมาตั้งแต่วัยเยาว์

กระทั่งเมื่อปีก่อน ชีวิตของนางกลับเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง

จากคุณหนูสามผู้ไม่เป็นที่จับตามอง กลายเป็นพระชายาเอกแห่งตำหนักชินอ๋อง พระชายาของหลี่หลงเฟย พระอนุชาร่วมพระราชมารดาของฮ่องเต้ บุรุษผู้ทรงอำนาจเป็นรองเพียงฮ่องเต้และหรงไท่เฮา

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จากเด็กสาววัยสิบสี่ปีผู้เดินเข้าสู่เมืองหลวงอย่างหวาดหวั่น บัดนี้หลัวเย่หลีผ่านพิธีปักปิ่นแล้ว นางเติบโตเป็นสตรีวัยแรกแย้มอย่างสมบูรณ์ ความงดงามยิ่งเพิ่มพูนขึ้นตามวัย ทั้งกิริยาสงบนุ่มนวลและนิสัยอ่อนโยนยิ่งทำให้ผู้คนในเมืองหลวงกล่าวขานถึงพระชายาชินอ๋องอยู่ไม่น้อย

สตรีชั้นสูงจำนวนมากต่างลอบอิจฉาโชคชะตาของนาง

มิใช่เพียงเพราะได้อภิเษกกับบุรุษผู้สูงศักดิ์ หากยังเป็นเพราะตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ชินอ๋องไม่เคยรับอนุหรือสาวงามเข้าจวนแม้แต่คนเดียว

ตำหนักชินอ๋องยังคงมีพระชายาเพียงผู้เดียว

แม้แต่จูอิงและจูลี่ สาวใช้ติดตัวจากจวนเดิมซึ่งต่างมีรูปโฉมสะคราญ ก็ไม่เคยได้รับสายตาในเชิงชู้สาวจากผู้เป็นนายแม้แต่ครั้งเดียว

อย่างไรก็ตาม หลัวเย่หลีกลับไม่เคยใส่ใจเสียงเล่าลือเหล่านั้น

สำหรับนาง การมีชื่อเสียงหรือเป็นที่อิจฉาของผู้คน มิได้ทำให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปมากนัก

ทุกเช้า นางยังคงตื่นแต่รุ่งสาง ออกตรวจสวนผัก ดูแลแปลงสมุนไพร เก็บเมล็ดพันธุ์ ทดลองปลูกพืชชนิดใหม่ และเมื่อมีผลผลิตเหลือใช้ ก็ให้คนของตำหนักนำออกไปจำหน่ายยังตลาด โดยบันทึกรายรับรายจ่ายด้วยตนเองอย่างละเอียด

ต่อมาเมื่อได้อาศัยอยู่ในเมืองหลวงเป็นเวลานาน หลัวเย่หลีก็เริ่มสนใจศาสตร์การปรุงเครื่องหอมและเครื่องประทินผิว เพราะสมุนไพรหลายชนิดที่ปลูกไว้สามารถนำมาต่อยอดเป็นผลิตภัณฑ์ได้ นางจึงเชิญช่างทำเครื่องหอมผู้มีชื่อเสียงมาถ่ายทอดความรู้ และใช้เวลาว่างศึกษาตำรับต่าง ๆ อย่างตั้งใจ

กิจวัตรอันเรียบง่ายเหล่านี้ทำให้นางค่อย ๆ มีสหายสตรีวัยเดียวกันเพิ่มขึ้น หลายคนต่างชื่นชอบที่พระชายาชินอ๋องมิได้ถือตัว ทั้งยังเต็มใจแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องสมุนไพร เครื่องหอม และการดูแลผิวพรรณกับทุกคน

ส่วนชีวิตแต่งงานของนางก็ผ่านไปอย่างสงบ

ตลอดปีที่ผ่านมา หลี่หลงเฟยแทบไม่มีเวลาอยู่ตำหนัก เพราะหลังเสร็จสิ้นพิธีอภิเษกไม่นาน พระองค์ต้องนำทัพลงใต้ปราบโจรสลัดบริเวณชายฝั่งแคว้นหยางโจวอยู่หลายเดือน เมื่อสถานการณ์สงบลง ก็ได้รับพระบัญชาให้เดินทางต่อไปควบคุมงานก่อสร้างเขื่อนและระบบชลประทานในแคว้นซีโจวอีกเกือบหนึ่งปี

ข่าวคราวที่ส่งกลับมายังตำหนักล้วนเกี่ยวกับภารกิจราชการ การจัดการบ้านเมือง และความเป็นอยู่ของราษฎร

ไม่เคยมีข่าวเรื่องสตรีหรือความสัมพันธ์กับหญิงใดให้หลัวเย่หลีต้องกังวลใจแม้แต่ครั้งเดียว

ถึงกระนั้น นางก็ไม่เคยด่วนสรุปว่าพระสวามีเป็นบุรุษสมบูรณ์แบบ เวลาเพียงหนึ่งปีสั้นเกินกว่าจะมองเห็นหัวใจของผู้คนได้ทั้งหมด

หลัวเย่หลีเพียงหวังว่า วันหนึ่งเมื่อทั้งสองมีโอกาสใช้ชีวิตร่วมกันมากกว่านี้ นางคงได้รู้จักบุรุษผู้เป็นสามีอย่างแท้จริง

กาลเวลาล่วงผ่านไปอย่างรวดเร็ว