ตอนที่ 1/2

เมื่อได้ยินดังนั้น หลัวเย่หลีจึงหันไปมองชินอ๋องอย่างเชื่องช้า นางเห็นภาพของบุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีดำยังคงประทับนั่งอย่างสงบนิ่ง ดวงพระเนตรลุ่มลึกทอดมองนางอย่างสุขุม มิมีทั้งความเย็นชาและความกดดัน หากก็ไม่มีความอ่อนโยนเกินฐานันดรศักดิ์เช่นกัน

หลี่หลงเฟยตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบสงบ แต่หนักแน่นจนทำให้ทุกคนในห้องต่างตั้งใจฟัง

"เปิ่นหวางกลัวเหตุการณ์จะซ้ำรอยเดิม จึงอยากถามเจ้าก่อนคุณหนูสามหลัว เจ้าเต็มใจแต่งให้เปิ่นหวางหรือไม่"

พระองค์ทอดพระเนตรสบดวงตาของเด็กสาวโดยตรง "หากเจ้าไม่ยินยอม เปิ่นหวางจะไม่ฝืนใจเจ้า"

หลัวเย่หลีก้มหน้าลง ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้องหนังสืออีกครั้ง เด็กสาวมิได้รีบตอบคำถาม หากเพียงหลับตาลงชั่วครู่เพื่อข่มความสับสนภายในใจ

นางเข้าใจดีว่า เพียงเอ่ยคำตอบออกมา ชีวิตของตนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

หากปฏิเสธ งานอภิเษกย่อมล้มเลิก พระพักตร์ของฮ่องเต้ หรงไท่เฮา ราชวงศ์หลี่ ตลอดจนสองสกุลจะได้รับความเสียหายอย่างมิอาจประเมินได้ รวมถึงทุกชีวิตในจวนแห่งก็คงหนีไม่พ้นโทษขัดพระประสงค์หรงไทเฮากับฮ่องเต้ ประหารสิ้น

แต่หากตอบรับ...

นับจากนี้ นางจะต้องละทิ้งชีวิตอันสงบในฐานะคุณหนูสามแห่งจวนติ้งเป่ยโหว และก้าวเข้าสู่ตำหนักชินอ๋องในฐานะพระชายาย้ายไปอยู่เมืองหลวงชาตินี้คงยากจะหวนคืนเป่ยฉี

หลัวเย่หลีสูดลมหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

แม้ดวงตาจะยังมีแววหวั่นไหว แต่สีหน้ากลับสงบนิ่งกว่าก่อน ราวกับตัดสินใจได้แล้ว นางก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนยอบกายลงอย่างนอบน้อม

"ชินอ๋อง..." น้ำเสียงของเด็กสาวนุ่มเบา หากชัดเจน

"หากการแต่งงานครั้งนี้สามารถรักษาพระพักตร์ของฝ่าบาท หรงไท่เฮา รวมถึงช่วยคลี่คลายวิกฤตของราชวงศ์และทั้งสองสกุลกับรักษาทุกชีวิตในจวนติ้งเป่ยโหวได้"

นางหยุดไปเล็กน้อย ก่อนเม้มริมฝีปากแน่นราวกับรวบรวมความกล้าเป็นครั้งสุดท้าย

"เย่หลียินดีแต่งเข้าตำหนักชินอ๋องแทนพี่รองเพคะ"

สิ้นเสียงของเด็กสาว ภายในห้องหนังสือก็เงียบงันลงอีกครั้ง หลัวหย่งคังหลับตาลงช้า ๆ

ลมหายใจที่อัดอั้นอยู่ในอกค่อย ๆ ผ่อนออกมา สีหน้าซึ่งตึงเครียดมาตลอดทั้งวันคลายลงไม่น้อย แต่ภายในดวงตากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความละอายที่มีต่อบุตรสาว

ติ้งเป่ยโหวฟังคำตอบเขา ก้าวเข้าไปประคองหลัวเย่หลีให้ลุกขึ้นด้วยมือตนเอง

"เย่หลีครั้งนี้ ท่านพ่อกับคนทั้งจวนติ้งเป่ยโหวติดค้างเจ้าแล้วจริงๆ"

น้ำเสียงของแม่ทัพผู้เกรียงไกรสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลัวเย่หลีรีบส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมยอบกายอีกครั้ง

"ท่านพ่ออย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ"

เด็กสาวกล่าวจบนางก็เผยยิ้มอ่อนโยนส่งให้บิดาแม้รอยยิ้มนั้นจะเจือความฝืดเฝื่อนอยู่ไม่น้อย

"ลูกเป็นบุตรของสกุลหลัว ย่อมมีหน้าที่ร่วมรับผิดชอบต่อเกียรติของวงศ์ตระกูล หากสิ่งที่ลูกทำสามารถแบ่งเบาภาระของท่านพ่อได้ ลูกก็เต็มใจเจ้าค่ะ"

หรงเฟยเยี่ยมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาชื่นชม ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

"คุณหนูสามหลัว สมแล้วที่ได้รับการอบรมจากจวนติ้งเป่ยโหว" ซู่กั๋วกงหันไปกล่าวกับหลัวหย่งคัง "เจ้ามีบุตรสาวที่ประเสริฐยิ่ง"

หลัวหย่งคังได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนค้อมศีรษะรับคำ จากนั้นสายตาของทุกคนก็ค่อย ๆ หันไปยังบุรุษผู้ประทับนั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของห้อง

หลี่หลงเฟยทอดพระเนตรเด็กสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง พระพักตร์ของพระองค์ยังคงเรียบเฉยดังเดิม หากสายพระเนตรกลับอ่อนลงกว่าก่อนเล็กน้อย

พระองค์ลุกขึ้นจากที่ประทับอย่างสง่างาม ชายฉลองพระองค์สีดำปักมังกรเงินพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว

เมื่อก้าวมาหยุดเบื้องหน้าหลัวเย่หลี หลี่หลงเฟยจึงตรัสด้วยพระสุรเสียงสุขุม

"ตั้งแต่ยามนี้เป็นต้นไป เจ้าคือว่าที่พระชายาของเปิ่นหวาง"

หลัวเย่หลีรีบยอบกายลงอีกครั้ง ให้กับบุรุษที่นับจากนี้เขาจะเป็นท้องฟ้าทั้งผืนเป็นพื้นดินปกป้องนางแทนพี่ชายและบิดา"หม่อมฉันน้อมรับพระดำรัสเจ้าค่ะ"

หลี่หลงเฟยพยักพระพักตร์เพียงเล็กน้อย "เปิ่นหวางรับปากต่อหน้าติ้งเป่ยโหวและซู่กั๋วกง"

พระองค์ทอดพระเนตรไปยังหลัวหย่งคัง ก่อนหันกลับมามองเด็กสาวอีกครั้ง

"เมื่อนางแต่งเข้าตำหนักชินอ๋องแล้ว เปิ่นหวางจะให้เกียรติหลัวเย่หลีในฐานะพระชายาเอก จะไม่มีผู้ใดดูหมิ่นหรือรังแกนางได้"

หลัวเย่หลีช้อนสายตาขึ้นมองพระพักตร์ของชินอ๋องอยู่ชั่วครู่ ก่อนก้มหน้าลงอีกครั้ง แม้จะยังไม่รู้ว่าชีวิตเบื้องหน้าจะเป็นเช่นไร

และอาจจะยังไม่รู้ว่าการแต่งงานซึ่งเริ่มต้นจากความรับผิดชอบเพื่อปกป้องทุกชีวิตในจวนติ้งเป่ยโหวครั้งนี้ จะนำพานางไปสู่โชคดีหรือโชคร้าย

แต่เมื่อเอ่ยคำว่ายินยอมออกมาแล้ว นางก็ไม่มีวันหันหลังกลับได้อีก

นับจากวันนี้ หลัวเย่หลีมิใช่เพียงคุณหนูสามแห่งจวนติ้งเป่ยโหว แห่งเป่ยฉี หากแต่เป็นว่าที่พระชายาเอกของชินอ๋อง ผู้เป็นพระอนุชาร่วมพระราชมารดาของฮ่องเต้ และเป็นบุรุษผู้ทรงอำนาจอันดับต้น ๆ แห่งอาณาจักรต้าเฉิง