LOGINLuciana’s POV“How dare you?! Paano mo nagagawang hanapin ang anak mo ngayon?” I shouted at Roberto, unable to hide the anger and pain in my voice. “Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo sa akin, mayroon ka pang lakas ng loob na hanapin siya?” For years, I had buried everything that happened between us. I tried to forget his face, his voice, and the darkest memories connected to that mansion. But seeing him again brought everything back. The fear, the humiliation, and the pain I had spent years trying to escape.“Matagal na kitang hinahanap, Luciana,” Roberto answered. “Alam kong buntis ka noong umalis ka sa mansion. I knew you were carrying my child, but I didn’t know where you went after that. Hinanap kita nang matagal.” Napatawa ako nang mapait. “Hinahanap mo ako?” I asked. “After all these years, ngayon mo lang naisipang hanapin ako? Ngayon mo lang naisipang alamin kung nasaan ang anak mo?” He stared at me. “I wanted to know what happened to my daughter. She is my child too.”“Anak mo?
Luciana’s POVTahimik lang akong nakatayo sa isang tabi habang pinagmamasdan ang mga taong nagkukuwentuhan at nagtatawanan. Hindi talaga ako mahilig sa ganitong klase ng party. Mas gusto kong umuwi nang maaga at mamalagi sa tahimik na bahay kaysa makihalubilo sa napakaraming tao. Ngunit dahil birthday ng kaibigan ko, pinilit kong manatili kahit ilang oras lamang.I took another sip of wine and tried to clear my mind. Lately, I had been thinking about too many things. Adrian and Eliana. The secret I had carried for years. The mistakes I had made. And the daughter I had abandoned long ago.Hindi ko maipaliwanag kung bakit nitong mga nakaraang araw ay palagi kong naiisip si Eliana. Marahil dahil mas madalas ko na siyang nakikita. Marahil dahil unti-unti nang lumalapit sa akin ang katotohanang matagal kong tinatakasan. Anak ko siya. Ang batang iniwan ko noon ay isa nang ganap na babae ngayon.I lowered my glass and took a deep breath. I wanted to stop thinking about the past. I wanted to
Umupo si Adrian sa tabi ni Eliana. Sa kabilang bahagi naman ay sina Carlos, Lola Pasing, Gina, Roman, at Hana.Bago sila magsimulang kumain, tumayo si Hana at pinagdikit ang kanyang mga kamay.“Okay po, prayer muna tayo.”Tumahimik ang lahat.Napangiti si Adrian habang pinagmamasdan ang bata.“Lord, thank You po sa pagkain namin ngayon,” panalangin ni Hana. “Thank You po dahil kumpleto kami at nandito po si Tito Adrian.”Napatingin si Adrian kay Eliana nang marinig iyon.Napangiti rin si Eliana.“Please bless po ang food namin at ang buong family namin. And please keep everyone safe. Amen.”“Amen,” sabay-sabay nilang sagot.Umupo na si Hana at agad na kumuha ng kanin.“Finally,” bulong niya.Napatawa ang lahat.“Gutom ka na?” tanong ni Roman.“Opo.”“Akala ko ba prayer muna?”“Prayer muna kasi baka maubusan ako.”Mas lalo silang nagtawanan.Samantala, kinuha ni Carlos ang isang malaking piraso ng balat ng lechon at inilagay sa plato ni Adrian.“O, Adrian. Tikman mo ’to.”Napatingin si
Napatigil sina Adrian at Eliana sa kanilang paghahalikan nang biglang may boses na nanggaling sa likuran nila.Pareho silang napalingon.Nakita nila ang isang babaeng nakatayo sa gilid ng falls, may dalang maliit na bayong at tila katatapos lamang mag-igib ng tubig. Nakangiti ito habang nakatingin sa kanilang dalawa.Agad namang namula ang mukha ni Eliana.“Eliana, ikaw ba ’yan?”Napangiti si Eliana nang makilala ang babae.“Ahhh… eh, ikaw pala, Aling Lorna.”Lumapit nang kaunti ang babae at masusing tiningnan si Eliana.“Kailan ka pa dumating?”“Kagabi lang po.”“Talaga?”Napatingin si Aling Lorna kay Adrian. Mula ulo hanggang paa, pinagmasdan niya ito. Napangiti siya nang makitang maayos ang pangangatawan…kahit kasalukuyang nasa tubig at naka-boxer brief lamang.“Teka, sino ba ’yang kasama mo?”Saglit na natigilan si Eliana.“A-ah… si Adrian.”“Adrian?”Tumango siya.“Boyfriend ko.”Agad na napangiti nang malapad si Aling Lorna.“Boyfriend?”“Opo.”“Aba, sana all!”Napatingin si Adr
Pagkatapos ni Adrian manghuli ng biik, agad na lumapit sa kanya si Eliana.Kitang-kita pa rin sa mukha nito ang saya habang pinagmamasdan ang fiancé niyang nakatayo sa tabi ng kulungan ng mga baboy. Punong-puno ng putik ang katawan ni Adrian. May mga bakas pa ng lupa sa dibdib, braso, mukha, at maging sa buhok nito.Ngumiti si Eliana at marahang pumalakpak.“Galing mo, babe.”Napangiti si Adrian at bahagyang tinaas ang kilay.“Ako pa ba?” proud nitong sagot.Napailing si Eliana habang pinipigilan ang tawa.“Grabe ka. Kanina parang ayaw mo nang pumasok sa kulungan.”“Eh kasi naman, babe. Hindi ko alam na kasama pala sa pagkuha ng blessing ng lola mo ang pakikipagbuno sa baboy.”Mas lalong natawa si Eliana.“Pero nahuli mo naman.”“Of course. Kailangan kong pumasa.”“Bakit parang exam ang ginawa sa’yo ni Lola?”“Hindi parang exam. Exam talaga.” Napailing si Adrian. “At feeling ko may practical test pa mamaya.”Tumawa si Eliana, pero nang mapalapit siya kay Adrian, napangiwi siya nang ba
Maagang nagising si Adrian kinabukasan. Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama at lumapit sa bintana. Bahagya niyang binuksan ang kurtina at napatingin sa labas.Napangiti siya.Sumisilip pa lamang ang araw sa pagitan ng mga puno. Malambot ang kulay ng langit, habang ang sinag ng araw ay unti-unting tumatama sa mga bubong ng mga bahay at malalawak na bukirin.Hindi tulad sa siyudad na karaniwan niyang nakikita mula sa penthouse, walang matataas na gusali sa harap niya.Walang busina.Walang ingay ng trapiko.Ang tanging naririnig niya ay ang huni ng mga ibon at mahinang kaluskos ng mga dahon na tinatamaan ng hangin.Napangiti siya.“Probinsya vibes.”Napalingon siya sa kama.Mahimbing pa ring natutulog si Eliana.Bahagyang nakatago ang mukha nito sa unan, habang magulo ang buhok at nakabalot sa katawan ang kumot.Napangiti si Adrian.Hindi niya ito ginising.Gusto niyang hayaan muna itong matulog.Pagkatapos niyang makapagbihis, tahimik siyang lumabas ng kuwarto.Pagbukas niya ng pi







