جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ยามราตรีคืบคลานเข้ามากลืนกินทุกสิ่งในตำหนัก เพียงแสงตะเกียงที่ส่องสว่างในห้องจึงทำให้ห้องทั้งขึ้นมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น กุ้ยเฟยและเกากงกงชะงักงันเมื่อได้ยินคำสั่งของฮ่องเต้ดังขึ้น "มีปัญหาหรือ" "มิ...มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงรีบก้มศีรษะทันที ข่าวนี้...หากแพร่ออกไปทั่ววังหลังคงทำให้ทั้งหกตำหนักนอนไม่หลับกันทั้งคืน ส่วนด้านหลังฉากกั้น...หลี่เซวียนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่อาจออกไปได้อีกแล้วเพราะฮ่องเต้...กำลังจะค้างคืนอยู่ในตำหนักของเซี่ยเยว่หลัน และนั่นยิ่งน่ากังวลยิ่งนักเพราะหากเขาถูกจับได้ขึ้นมา ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นคงไม่พ้นกุ้ยเฟยถูกอาญาไปด้วย แสงตะเกียงในตำหนักชิงอวิ๋นส่องไหวตามแรงลมยามราตรี บรรยากาศภายในห้องยังคงเงียบงันหลี่จิ้งเหยียนประทับอยู่บนตั่งยาวริมหน้าต่าง พระหัตถ์ถือฎีการายงานจากองครักษ์หลวง แต่สายพระเนตรกลับไม่ได้ทอดมองตัวอักษรแม้แต่น้อย พระองค์ทอดพระเนตรหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงเป็นระยะ เซี่ยเยว่หลันหลับไม่สนิทเพราะพิษจากลูกศรทำให้ใบหน้างามแดงระเรื่อ ลมหายใจร้อนกว่าปกติ หมอหลวงกล่าวไว้ไม่ผิดเพี้ยนไป...คืนนี้นางจะ

หลังประโยคสุดท้ายถูกอ่านความเงียบก็เข้ามาแทนที่ เซี่ยเยว่หลันวางจดหมายลง ลมหายใจแผ่วต่ำ ดวงตาเหม่อลอยออกไป "ไม่มีหมึกลับแน่รึ" เขาวางกระดาษลงช้าๆ "อวี้หลิงตั้งใจเขียนไว้เพียงเท่านี้" ภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งคำพูดสุดท้ายของหวี้หลิงในจดหมายยังดังก้องอยู่ในหัวของทุกคน ...คนที่ท่านพ่อถวายชีวิตปกป้องมาตลอด... เซี่ยเยว่หลันค่อยๆ หลับตาลง ภาพในอดีตพรั่งพรูเข้ามาราวกับกระแสน้ำหลาก บิดาของนาง...คุกเข่ารับพระราชโองการทุกครั้งด้วยความภักดี นำทัพออกศึกนับครั้งไม่ถ้วน ยอมเสียเลือด เสียเนื้อ และเกือบเสียชีวิตหลายต่อหลายครั้งเพื่อปกป้องแผ่นดิน แต่สุดท้าย...กลับจบชีวิตลงอย่างเงียบงันในเมืองหลวง "ไม่จริง..." นางพึมพำเบาๆ "ท่านพ่อ..." "เหตุใด..." เสียงเริ่มสั่น "เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้..." ชิงหลัวรีบจับมือของนางไว้ "เหนียงเหนียง..." แต่มือที่จับกลับเย็นเฉียบ ผิดปกติ หลี่เซวียนขมวดคิ้วทันที "เยว่หลัน" เขาเรียกเสียงต่ำแต่หญิงสาวกลับไม่ได้ตอบ นางเพียงจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างเลื่อนลอย ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น ริมฝีปากค่อยๆ ซีดลง ต

ภายในตำหนักตกอยู่ในความเงียบงันหลี่จิ้งเหยียนจ้องมองหญิงสาวบนเตียงไม่กะพริบ มือใหญ่ที่กุมมือของนางไว้...กลับกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวและในจังหวะนั้นเอง...สายตาของฮ่องเต้ก็เหลือบไปเห็นถ้วยชาบนโต๊ะตัวเล็กข้างเตียง ที่ก้นถ้วยยังมีคราบผงยาสีขาวหลงเหลืออยู่บางส่วน ดวงตาของพระองค์หรี่ลงช้าๆ ราวกับเห็นสิ่งผิดสังเกต "ชิงหลัว..." น้ำเสียงเรียบสนิทแต่กลับทำให้หัวใจของทุกคนในห้องกระตุกวูบ นางกำนัลคนสนิทหน้าเสียทันที "ผู้ใด...เป็นคนป้อนยาถ้วยนี้ให้กุ้ยเฟย?" หลี่เซวียนที่ซ่อนอยู่หลังม่านนิ่งสนิท ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย หากชิงหลัวตอบผิดเพียงคำเดียว...ทุกอย่างจะจบสิ้น ชิงหลัวรีบคุกเข่าลง หน้าผากแทบแนบพื้น เสียงแตกพร่าด้วยความกลัว "ทูลฝ่าบาท...เป็นหม่อมฉันเองเพคะ" หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรนาง ดวงตาคมแข็งกร้าวมองนางสลับกับถ้วยยา "เจ้า?" "เพคะ" ชิงหลัวพยายามควบคุมเสียงที่สั่น "เมื่อครู่...เหนียงเหนียงมีไข้สูงขึ้นอย่างกะทันหัน หม่อมฉันนึกถึงโอสถที่คุณหนูพกติดพระองค์มาตั้งแต่อยู่จวนสกุลเซี่ย จึงนำมาละลายน้ำถวายเพคะ" พระองค์หรี่พระเนตรราวกับไตร่ตรอง "โอสถของจวนสก

หลี่เซวียนยังอยู่ที่นี่เหรอ! เมื่อคืน...เขาไม่ได้จากไปเพราะองครักษ์ของฮ่องเต้เฝ้าตำหนักแน่นหนาจนไม่อาจออกไปได้ ชายหนุ่มยังคงสวมชุดดำของเมื่อคืนศีรษะเอนพิงเสาไม้ แขนทั้งสองกอดอกไว้หลวมๆ คล้ายปกป้องตนเองในมุมมืดนั้น ดวงหน้าหล่อเหลาที่มักสงบนิ่ง บัดนี้กลับเผยความอ่อนล้าอย่างชัดเจน ใต้ตาปรากฏรอยคล้ำบางๆ ราวกับมิได้นอนมาหลายคืน เซี่ยเยว่หลันมองภาพนั้นเงียบๆ ไม่คิดว่านางจะมีโอกาสได้เห็นอ๋องเจ็ดในบริบทเช่นนี้ เมื่อคืน...ที่นางรอดมาได้ก็คงไม่พ้นเขาใช้ลมปราณช่วยชีวิตนางเป็นแน่เพราะนางก็พอรู้ว่าอาการทางใจของนางเมื่อคืนนั้นช่างหนักหนา เขาช่วยนางไว้จากนั้นยังต้องซ่อนตัวทั้งคืนแม้แต่จะหลับก็ทำได้เพียงนั่งพิงเสาเช่นนี้ หัวใจของนางพลันอ่อนยวบลง นางหยิบผ้าคลุมอีกผืนขึ้นมา ค่อยๆ ใช้มือข้างหนึ่งพยุงตนเอง เดินเขยกไปทีละก้าว เมื่อมาหยุดตรงหน้าเขาจึงย่อตัวลงอย่างแผ่วเบาแล้วคลี่ผ้าคลุมลงบนบ่าของหลี่เซวียน ทันทีที่ผ้าสัมผัสร่างดวงตาคมของชายหนุ่มก็ลืมขึ้นแทบจะในทันที สัญชาตญาณของยอดฝีมือทำให้มือขวาของเขาพุ่งไปจับข้อมือของนางอย่างรวดเร็วจนนางสะดุ้งแต่เมื่อเห็นว่าเป็นเซี่ยเย

ภายในห้องเงียบงันหลี่เซวียนมองหญิงสาวตรงหน้าอยู่เนิ่นนาน เขาเห็นความเข้มแข็งของนางมาตลอดแม้ยามที่จะปลิดชีวิตตนฆ่าตัวตาย นางกลับพลิกฟื้นกลับมาเข้มแข็งได้ใหม่ แต่วันนี้หญิงสาวผู้นั้นกำลังรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง เขาค่อยๆ เอ่ยขึ้น "เยว่หลัน" นางเงยหน้ามอง "เจ้ายังเหลือคน" เซี่ยเยว่หลันส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ ข้าไม่มีแล้ว" หลี่เซวียนก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว สายตาสงบนิ่ง "เจ้ายังมีข้า" หญิงสาวชะงัก "พระองค์...แต่เรื่องนี้อันตรายเกินไป หม่อมฉันไม่อาจลากพระองค์เข้ามา" หลี่เซวียนหัวเราะเบาๆ "เจ้าคิดจริงหรือ...ว่าข้าเพิ่งเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" เขามองจดหมายบนโต๊ะ "ตั้งแต่วินาทีที่ข้ารับจดหมายฉบับนั้น ข้าก็รู้แต่แรกแล้วว่า ไม่มีทางถอนตัวได้อีกแล้ว" เซี่ยเยว่หลันนิ่งเงียบ "แต่คนของหม่อมฉันตายหมดแล้ว จะสืบต่ออย่างไร" หลี่เซวียนตอบโดยแทบไม่ต้องคิด "ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้ารู้ดีว่าวันหนึ่งอาจไม่มีผู้ใดให้พึ่งพา ข้าจึงสร้างดวงตาและหูของตนเองไว้ทั่วแผ่นดิน" ชิงหลัวเงยหน้าขึ้นทันที เซี่ยเยว่หลันเองก็เบิก