Share

บทที่ 28 สุราตะวันฉาย

last update publish date: 2026-10-14 18:01:00

สุดท้าย เสิ่นม่านอวี้ก็ถูกเจ้าหมาเด็กล่อลวงด้วยใบหน้าหล่อละมุนดุจหยก แววตาเว้าวอน เสียงทุ้มต่ำขับ

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ   บทที่ 90 ลักพาตัว!

    ค่ำคืนต่อมา บรรยากาศทั่วทั้งเมืองหลวงของแคว้นต้าเยี่ยนก็ยังคงเนืองแน่นไปด้วยแสงสีและความคึกคักอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เพื่อเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอานตลอดทั้งสัปดาห์โคมไฟกระดาษนับพันดวงถูกจุดสว่างไสวไปตามลำน้ำและสองฝั่งถนน เสียงดนตรีบรรเลงขับขานปะปนกับเสียงหัวเราะของราษฎร ร้านรวงริมทางต่างพากันประดับประดาด้วยดอกไม้ไฟและของแปลกตามู่หรงเจวี๋ยในชุดลำลองสีเข้มได้ถือโอกาสนี้เดินเที่ยวชมงานเทศกาลพร้อมกับหลินหว่านฉิง และบรรดาพี่น้องจากจวนจิ๋นอันโหวที่ก้าวตามหลังมาห่าง ๆ เพื่อเปิดโอกาสให้คู่หมั้นคู่ใหม่ได้เดินเคียงคู่กันอย่างมีความสุขท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด มู่หรงเจวี๋ยถือวิสาสะกุมมือบางของหลินหว่านฉิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาทำเอาใบหน้าหวานของว่าที่อิ้งอ๋องเฟยขึ้นสีแดงระเรื่อแข่งกับแสงโคมไฟยามราตรีชายหนุ่มพาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าหอโคมประทีป พลางยื่นถุงเงินซื้อหน้ากากจิ้งจอกสีขาวมาสวมใส่ให้นางด้วยตนเองอย่างนุ่มนวล“คืนนี้คนเยอะยิ่งนัก... อยู่ใกล้ ๆ ข้าไว้ อย่าห่างสายตาเด็ดขาด รู้หรือไม่?” ชาย

  • เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ   บทที่ 89 ทำลายชื่อเสียง

    ปัง!ฝ่ามือเรียวบางของเสิ่นหยางมี่ตบลงบนโต๊ะไม้อย่างแรงจนชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบกระฉอกเปรอะเปื้อนผ้าไหมสีอ่อน ใบหน้างามบิดเบี้ยวไปด้วยความเดือดดาล นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงริษยานางผุดลุกขึ้นยืนพลางหายใจหอบสะท้าน หลังจากที่เถาเอ๋อร์กลับมารายงานด้วยใบหน้าซีดเผือดว่าอิ้งอ๋องจัดแม่สื่อและขบวนหมั้นหมายอันยิ่งใหญ่มุ่งตรงไปยังจวนจิ๋นอันโหว!“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” เสิ่นหยางมี่ตวาดเสียงแหลมลึก เถาเอ๋อร์ได้แต่ประสานมือยืนก้มหน้าอยู่ริมห้องเงียบ ๆ ด้วยเกรงโทสะของเจ้านาย“เจ้าบอกว่าท่านอ๋องพูดว่าทรงปักใจหมายตานางไว้ตั้งแต่แรก? แล้วสร้อยข้อมือเส้นนั้นก็คือของหมั้นหมายแรกพบหรือ? หึ! โกหกทั้งเพ!” เสิ่นหยางมี่ทบทวนสารที่ได้รับมาอย่างไม่อยากเชื่อเถาเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นตอบเสียงเบา ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว “เจ้าค่ะ คุณหนู อิ้งอ๋องบอกว่าสร้อยข้อมือกลีบบัวหิมะเป็นของหมั้นหมายแรกพบ อีกทั้งยังเป็นการทาบทามตามความเห็นชอบของสองตระกูลอีกด้วยเจ้าค่ะ!”“เจ้าจะไปรู้อะไร!” เสิ่นหยางมี่หันขวับมาต

  • เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ   บทที่ 88 แก้ข่าวลือ

    เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลืออันอื้อฉาวเกี่ยวกับคุณหนูสามแห่งจวนจิ๋นอันโหวก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวง ราวกับมีคนตั้งใจจุดไฟลามทุ่ง โดยเฉพาะเรื่องคาวเกี่ยวกับความบริสุทธิ์และผูกสมัครรักลับหลังเล่าลือกันว่าหลินหว่านฉิงสวมใส่สร้อยข้อมือกลีบบัวหิมะอันล้ำค่า ซึ่งมีบุรุษสูงศักดิ์จากห้องตงหยาง โรงประมูลจิ่วเป่าเกอชิงประมูลไปในราคาที่สูงลิ่วคุณหนูในห้องหอปกติไหนเลยจะมีปัญญาครอบครองของหมื่นตำลึงเงินเช่นนี้ได้ หากมิใช่แอบรับของขวัญหมั้นหมายจากบุรุษลึกลับลับหลังบุพการี!และมีบรรดาคุณชายคุณหนูหลายคนออกมายืนยันว่ามีการประมูลเช่นนั้นเกิดขึ้นจริง เพราะตนก็อยู่ในเหตุการณ์แย่งชิงการประมูลนั้นด้วย นั่นจึงทำให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตมากกว่าเดิม!“เลวทรามยิ่งนัก! ใครมันกล้าปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงลูกสาวข้าเช่นนี้!”เสียงตบโต๊ะดัง ปัง! ของจิ๋นอันโหวทำเอาห้องโถงใหญ่สั่นสะเทือนท่านโหววัยกลางคนเดินวนไปวนมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าดุดันเครียดขรึม เพราะตามจารีตอันสูงส่งแล้ว สตรีที่ถูกลือว่ารับของหมั้นหรือของขวัญมูลค่าสูงจากบุรุษอื่นโดยไร้การท

  • เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ   บทที่ 87 ปล่อยข่าวลือ

    ในที่สุด งานฉลองการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอานก็จบลงด้วยเศษหน้าของอิ้งอ๋องและขุนนางฝ่ายของอัครมหาเสนาบดีฟู่ที่แตกละเอียด ด้วยมุ่งหวังทำลายชื่อเสียงของท่านผู้สำเร็จราชการแต่กลับเกิดข่าวมงคลอีกหนึ่งข่าวขึ้นมาแทน นั่นคือข่าวการอภิเษกสมรสของท่านผู้สำเร็จราชการกับคุณหนูห้าฮั่ว บุตรีของฮั่วสิงปู้ซ่างซู เรื่องราวความรักของทั้งสองคนกลับกลายเป็นที่กล่าวขานถึงความหวานชื่นราวกับท่านผู้เฒ่าจันทราเลือกผูกด้ายแดงด้วยตนเองทั้งสองได้พบปะกันในงานเลี้ยง ก่อนจะได้มีโอกาสสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น จนกระทั่งท่านผู้สำเร็จราชการผู้เย็นชาถึงขั้นคุกเข่าทูลขอโองการสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้หย่งอานในคืนนั้นเลย!นอกจากความรักหวานชื่นหน้าตำหนักฉืออันนั้นแล้ว ยังมีอีกหนึ่งความรักร้อนแรงในตำหนักชิ่งซินที่ลุกโชนจนยากจะดับมอดลง แม้จะล่วงเข้าเช้าวันใหม่แล้วก็ตาม...เพราะกิจกรรมเข้าจังหวะของเจ้าหมาเด็กที่เรียกร้องและสูบเรี่ยวแรงออกจากร่างของนางจนหมด เสิ่นม่านอวี้จึงต้องนอนซมด้วยพิษไข้ไปอีกหน!สุดท้าย จวินลู่เอินก็ต้องออกหน้าหาข้ออ้างไปทางจวนสกุลเสิ่นอีกครั้งว่าขอตัวเสิ่นม่านอว

  • เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ   บทที่ 86 ถอนยาจนรุ่งสาง (NC)

    ใบหน้าหวานแหงนเงยซบลงซอกคอแกร่งของเขา ในขณะที่เขาก็ก้มหน้าลงซุกซบใบหน้ากับซอกคอชื้นเหงื่อของนาง กดริมฝีปากทิ้งรอยจุมพิตไปทั่วเรียกได้ว่าจวินเหยียนสือปรนเปรอนางทุกสัดส่วนของร่างกายเลยทีเดียว คลื่นลมปรารถนาผสานไปกับฤทธิ์ยาในตัว ทำให้นางเรียกร้องและถวิลหาความสุขที่จะซัดสาดได้มากกว่านี้!ช่วงล่างของเสิ่นม่านอวี้เริ่มขมิบตอดรัดเขาอย่างรุนแรง เป็นการแจ้งเจตจำนงว่าถึงเวลาที่เขาต้องขยับเสียที!“พี่หญิงเสิ่นช่างใจร้อนนัก!” จวินเหยียนสือพึมพำชิดผิวเนียนด้วยความชอบใจเขาผละมือหนึ่งออกจากทรวงอกอิ่มอย่างเสียดาย แล้วเลื่อนไปยกขาอ่อนขาหนึ่งขึ้นสูง บังคับให้นางวางเท้าอีกข้างลงบนเก้าอี้กลมข้างตัวเป็นแท่นเหยียบ นั่นจึงทำให้กลีบบุปผาที่หุบเมื่อครู่กลับมาผลิบานอีกครั้ง เอื้อให้เขาปรนเปรอนางได้ง่ายขึ้น“อ๊ะ... อ๊า~~”เมื่อเอวสอบเริ่มขยับ เสียงครางของนางก็เริ่มบรรเลงแว่วหวาน ก่อนที่จะดังยิ่งขึ้นเมื่อปลายนิ้วของมือข้างที่ว่างอยู่เลื่อนมาตะปบลงบนเนินเนื้อที่เขากำลังบุกรุกเข้าไปอย่างเอาเป็นเอาตาย“สือเอ๋อร์! อ่ะ อย่าดื้อสิ! อ๊า~

  • เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ   บทที่ 85 ไม่ได้นอน (NC)

    “อึก! อ่ะ อ๊า~~” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อถูกลำกายของชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าไปจนสุดความยาว ความใหญ่โตเบียดแน่นจนนางแทบจุก เอวบางถูกบิดร่อนไปมาด้วยความอุธัจแต่มีหรือที่จวินเหยียนสือจะยอมให้นางถอยห่าง สองมือตรึงเอวของเสิ่นม่านอวี้ไว้แน่น แล้วจึงเริ่มขยับเอวสอบของตนเองเข้าออกบ้าง!“อ๊ะ... ดะ เดี๋ยวสิ อึก งื้ออออ” เสียงครางกระเส่าดังกังวานไปทั่วตำหนักกว้างสอดประสานไปกับเสียงเนื้อกระแทกเนื้อที่จวินเหยียนสือบรรจงปลุกเร้าขึ้นทีละน้อยดวงตาจิ้งจอกเข้มขึ้นตามแรงอารมณ์ เมื่อเห็นเรือนร่างบอบบางโยกไหวไปตามแรงกระแทก ดวงตาเมล็ดซิ่งที่เขาหลงใหลปิดแน่น ในขณะที่ริมฝีปากบางกลับร้องครวญครางไม่เป็นภาษาแรงกระแทกที่สอดแทรกเข้าไป ทำให้สาบเสื้อคลุมชั้นในของนางเริ่มเลื่อนหลุดไปทีละน้อย เปิดเปลือยผิวกายสีชมพูอวบอิ่มให้เขาได้ยลเต็มสองตา ยิ่งยามที่สองมือน้อยเลื่อนมาจับมือหนาของเขาที่ตรึงเอวของนางอยู่ท่อนแขนเรียวก็ยิ่งบีบอกอวบให้แนบชิดยั่วตา จวินเหยียนสือกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ก่อนจะโน้มหน้าลงต่ำ อ้าปากงับเม็ดอิงเถาสีชมพูที่บิดส่ายไปมาอย่างอดใจไม่ไหว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status