LOGINShare
ต้องออกเรือน
publish date:
2026-08-17 20:03:35
Latest chapter
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ลมใต้ปีก!!
สายลมหนาวพัดผ่านผืนป่าไผ่โอนเอนระลอกแล้วระลอกเล่า ส่งเสียงเสียดสีกันราวกับเสียงกระซิบแห่งความลับ ในเรือนพักหลังเร้นลับที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีองค์ชายสามซีอวิ๋นที่ยังคงนอนซมอยู่บนเตียงด้วยพิษไข้และฤทธิ์ยาพิษเจือจางที่ถูกกรอกใส่ปากทุกค่ำคืน ร่างกายที่เคยสง่างามสมชายชาตรีบัดนี้ผอมโซไร้เรี่ยวแรง ราวกับเทียนไขที่ใกล้หมดเล่มทว่าค่ำคืนนี้กลับมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบเงาร่างบอบบางในชุดคลุมสีเข้มลอบเร้นกายผ่านกำแพงเรือนป่าไผ่เข้ามาอย่างชำนาญ ดวงตาสุกสกาวภายใต้ผ้าคลุมกวาดตามองรอบบริเวณด้วยความระแวดระวัง หว่านหรง สตรีผู้กุมชะตาชีวิตของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง นางแอบลอบเข้ามาเพื่อดูอาการและส่งสัญญาณบางอย่าง หลังจากที่นางต้องเดินทางเร่งรีบไปจัดการเรื่องราวที่ชายแดนแคว้นเปี้ยนจิ้งร่วมกับไป๋รั่วซีมาหมาดๆเมื่อแอบย่องเข้ามาถึงข้างเตียง ซีอวิ๋นที่สะลืมสะลืออยู่สะดุ้งตื่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำมองเห็นร่างระหงที่คุ้นเคย หัวใจที่เคยแห้งผากกลับเต้นระรัวขึ้นมาทันที"หว่านหรง..." เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อนางราวกับคนละเมอ"ชู่ว์... ข้าเอง" หว่านหรงรีบส่งสัญญาณห้ามปราม นางทรุดกายลงนั่งข้างเตียง
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ความลับที่ล่วงรู้!!
เขาขยับตัวขึ้นหมายจะลุก นางจึงรีบเข้าไปประคอง“ชู่ว์ ข้าแอบเข้ามา เหตุใดพระองค์จึงมีพระวรกายผอมบางเช่นนี้!! มิใช่ว่าต้องคิดแผนการอยู่กับองค์ชายเจ็ดหรือ!!” ซีอวิ๋นส่ายหัว ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งแตก ไร้ราศีองค์ชายผู้เย่อหยิ่ง“หว่านหรง ไปแจ้งแก่องค์รัชทายาท องค์ชายเจ็ดมีจุดมุ่งหมายก่อกบฏ และเขาเหมือนกับว่าฟังคำสั่งคนๆนึงอยู่” นางพยักหน้าเข้าใจก่อนประครองเขานอนลง ยาลูกกรเม็ดสีดำถูกดันเข้าปาก พร้อมด้วยน้ำพุจากเทือกเขาไห่ถัง “ดีขึ้นหรือไม่ ยานี่กับน้ำพุจะประคองอาการท่านไประยะหนึ่ง อดทนรอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะส่งคนมาดูแลท่านเอง!! ข้าต้องตามไป๋รั่วซีไปชายแดนแคว้นเปี้ยนจิ้งก่อน!!” จากนั้นนางวิ่งหายลับ สายตาอ่อนล้ามองร่างบางไปจนลับตา ในใจคิดเอาไว้ว่า เขาจะต้องรอด!! ต้องรอดเพื่อบอกความในใจแก่นาง“ข้า…จะพยายามหายใจต่อไป!!”ตลอดระยะเวลาที่ถูกกักตัวในเรือนป่าไผ่ เขาถูกน้องชายปลอมแปลงลายมือ และตราสัญลักษณ์ประจำตัว เพื่อโกหกต่อบิดาว่าต้องการรักษาอาการประชวรที่นี่ และพระองค์ก็ทรงเชื่อ มิได้ส่งผู้ใดมาตาม!!“อ๊าาา องค์ชายเพคะ ทำแบบนี้หม่อมฉันก็อื้มมม เสียวจนจะตายอยู่แล้ว!!” เสียงครวญคราวจากเรือนข้างๆนั
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน รักษาเพราะหน้าที่!!
สตรีที่มีใบหน้าสวยสะกดใจพยักหน้ารับ”เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ตรัสกับหม่อมฉันตรงๆ“ เมื่อถูกสตรีที่เป็นรักแรกถามเช่นนั้น อาการประหม่าก็แสดงออกให้เห็น”เรา เราคิดว่า เราไม่คู่ควร เมื่อก่อน…เรากลัวเจ้าลืมเรื่องระหว่างเรา“ จักพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และเย็นชาที่สุดในตำหนักมังกร บัดนี้กลับคล้ายเด็กน้อยกระทำความผิด”หม่อมฉันไม่ลืม ไม่ลืมว่า…ในวัยเด็กที่เป็นเพียงลูกบุญธรรมสกุลเฉิน หม่อมฉันมีใครคอยแกล้ง แต่ก็ปกป้องเช่นกัน คนๆนั้นประกาศก้องว่า…เขาแกล้งหม่อมฉันได้คนเดียวคนอื่นไม่มีสิทธิ์!!“ ความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาราวดอกเห็ด เขานึกย้อนว่าหัวใจมีนางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ได้คำตอบ“ซีอวิ๋น…ข้าเสี่ยงชีวิตไปช่วยท่านก็จริง แต่ท่านไม่จำเป็นต้องมาตอบแทนโดยการผูกใจไว้กับข้า” หว่านหรงพูดจบก็เตรียมเดินหนี “ตอนที่ข้าถูกพี่รองป้อนยาพิษ ชีวิตนั้นนับว่าตายไปแล้ว แต่เจ้าดึงข้ากลับมาจากขุมนรก ชีวิตนี้ของข้าเท่ากับเจ้าเป็นเจ้าชีวิต!!”ย้อนไปเมื่อ10เดือนก่อน ณ โรงน้ำชาเยี่ยนหวัง เขาถูกจวิ้นโจวหรืององค์ชายเจ็ดแห่งต้าเซี่ยชักชวนมาเที่ยวดูกิจการลับๆที่แอบเปิดไว้ แต่ใครเลยจะคิดว่านั่นคือกลลวง จริงๆแล้วองค์ชายเจ็ดชวนเขามาที่นี่เพ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน จุดประสงค์ที่แท้จริง
ซีอวิ๋นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะส่งคนคอยจับตาดูอย่างเงียบๆ แต่จะไม่ลงมือรุนแรงหากพวกเขายังไม่ล้ำเส้นเข้ามาในเขตแผ่นดินหลัก”“ดีมาก สมกับที่เป็นฮ่องเต้ผู้ปรีชาสามารถ” ห่าวหรานตบไหล่น้องชายเบาๆ เป็นการชื่นชม“เอาล่ะ! ไหนๆ ข้าก็อุตส่าห์ดั้นด้นมาไกลถึงเป่ยโจวแล้ว วันนี้ข้าขออนุญาตฝากท้องที่นี่สักมื้อนะพี่สะใภ้ ได้ยินมาว่าอาหารปิ้งย่างของแคว้นเป่ยโจวรสชาติเยี่ยมยอดนัก” ซีอวิ๋นเปลี่ยนเรื่องทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มเจ้าเล่ห์ตามประสาองค์ชายสามผู้ไม่เคยเปลี่ยน ไป๋รั่วซีหัวเราะเบาๆ “ย่อมได้เพคะ ฝ่าบาท อะแฮ่ม หมายถึงน้องซีอวิ๋น วันนี้หม่อมฉันจะลงมือทำอาหารต้อนรับท่านเอง รับรองว่ารสชาติจะไม่แพ้เหลาอาหารในเมืองหลวงอย่างแน่นอน”“ข้าโชคดีจริงๆ ที่มีพี่สะใภ้ใจดีที่สุดในใต้หล้า!!” ซีอวิ๋นบอกด้วยความดีใจ แต่สายตายังสอดส่องหาใครบางคนที่ไป๋รั่วซีรู้ดีว่าเป็นผู้ใด นางไม่เปิดช่องทางให้ได้เจอ ยังอยากแกล้งอีกนิดตกค่ำ แสงไฟจากกองไฟกองใหญ่ถูกจุดขึ้นกลางลานกว้างหน้าจวนอ๋อง กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อย่างหมักเครื่องเทศสูตรพิเศษของแคว้นเป่ยโจวลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของห่าวหราน ไ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ปล่อยให้ดิ้นรน
ซีอวิ๋นก้าวขึ้นบันไดมาด้วยท่าทางอิดโรย ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ริมระเบียงอย่างไม่ถือตัว ก่อนจะคว้ากาชาขึ้นมาเทใส่ถ้วยดื่มรวดเดียวหมดจดด้วยความกระหาย“อย่าเอ่ยถึงเลยพี่ใหญ่!” ซีอวิ๋นถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ตั้งแต่ท่านสละตำแหน่งแล้วโยนภาระทั้งหมดมาให้ข้า ข้าก็แทบไม่ได้นอนติดต่อกันสามเดือนเต็ม! ฎีกากองสูงท่วมหัว ขุนนางหัวดื้อพวกนั้นก็เอาแต่ทะเลาะกันเรื่องจัดสรรงบประมาณแคว้นเหนือแคว้นใต้ ข้าทนฟังเสียงถกเถียงกันจนหูชา เลยแอบหนีราชการมาพักผ่อนกายาที่เป่ยโจวสัก20วัน!! ข้าผิดมากนักหรือไง!!”ไป๋รั่วซีอดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อเห็นสภาพของฮ่องเต้หนุ่มผู้เลื่องชื่อในความปรีชาสามารถด้านความอดทน แต่ยามนี้กลับทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มหนีเที่ยว นางผละตัวออกจากอ้อมกอดของห่าวหรานเพื่อไปรินชาถ้วยใหม่ให้แขกคนสำคัญ“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท! เอ้ย ไม่สิ หม่อมฉันคารวะองค์ชายสาม หรือจะให้เรียกว่าฝ่าบาทดีเพคะ?” ไป๋รั่วซีแกล้งเย้าเล่น“โถ่ รั่วซี อย่าซ้ำเติมข้าเลย ข้ามาที่นี่ในฐานะน้องชายคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ฮ่องเต้” ซีอวิ๋นทำหน้ามู่ทู่“อ่อ ข้านึกว่าเจ้ามาตามหาแม่นางเฉิงหว่านหรงเสียอีก” ไป๋รั่วซีเอ่ยถึงสตรีที่เป็นส
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เป่ยโจวคือบ้านของข้า
กลิ่นอายของทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของสายลมหนาวจากแดนเหนือ พัดผ่านผืนแผ่นดินอันเวิ้งว้างของแคว้นเป่ยโจว แสงตะวันยามอัสดงสาดส่องประกายสีทองระยิบระยับสะท้อนผืนน้ำใสสะอาดของลำธารสายหลักที่ไหลผ่านหน้าจวนกว้างขวาง ที่นี่... ไกลแสนไกลจากความวุ่นวาย การชิงดีชิงเด่น และเสียงกรีดร้องแห่งการนองเลือดในราชสำนักต้าเซี่ยอย่างสิ้นเชิงบนระเบียงไม้สักทองของเรือนพักรับรอง ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์ผ้าเนื้อดีสีขาวสะอาดตา กำลังยืนทอดสายตามองทัศนียภาพเบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่งในอดีต ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าคมคายที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ห่าวหราน... อดีตองค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้ได้สลัดคราบภาระอันหนักอึ้งทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งที่หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงบสุข“ยืนรับลมหนาวเช่นนี้ เดี๋ยวอาการประชวรกำเริบขึ้นมาอีก ข้าจะเอายาที่ไหนมาเคี่ยวให้ท่านดื่มเล่า”เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ของผ้าคลุมขนสัตว์เนื้อนุ่มที่ถูกห่มคลุมลงบนลาดไหล่กว้าง ห่าวหรานอมยิ้มก่อนจะพลิกตัวกลับมาโอบกอดร่างบางที่คุ้นเคยเข้าสู่อ้อมอกอย่างธรรมชาติ ไป๋รั่วซี ซีอ๋องผู้คร
You May Also Like
ข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม30.8K viewsพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่36.6K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.8K viewsยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน443.9K views4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก
หวงตี้ny173 viewsพลิกชะตาตัวประกอบสู่ยอดหญิงอันดับหนึ่ง
ซูมู่หราน251 viewsเมียแรกที่ไม่ได้แปลว่าเมียหลวง
กาวหมด420 viewsเรือนราคะ
หยกขาว461 views
