جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เวลา 09.45 น. ภายในห้องทำงานของรองประธาน ทิวากำลังตรวจเอกสารชุดสุดท้ายสำหรับการประชุม เขาเตรียมข้อมูลทั้งหมดไว้ตั้งแต่ช่วงเช้า โดยมีเลขาส่วนตัวคอยช่วยจัดเรียงรายละเอียดอยู่ข้างๆ เธอชื่อ วีนัส หรือที่คนสนิทเรียกสั้นๆ ว่า วี หญิงสาววัยไล่เลี่ยกับทิวา มีใบหน้าสวยคม ผิวสีน้ำผึ้ง และส่วนสูงถึง 170 เซนติเมตร ด้วยรูปร่างแบบนักกีฬา ประกอบกับบุคลิกคล่องแคล่วและมั่นใจ ทำให้เธอดูทั้งเท่ สมาร์ต และมีเสน่ห์ในแบบที่แตกต่างจากผู้หญิงทั่วไป วีนัสชื่นชอบกีฬาเทควันโดและการฝึกศิลปะป้องกันตัวมาตั้งแต่เด็ก จึงมีท่วงท่าที่กระฉับกระเฉงและแข็งแรง แต่สิ่งที่ทำให้เธอโดดเด่นจริงๆ คือความสามารถในการทำงาน วีนัสไม่ใช่เพียงเลขาที่จัดตารางงานหรือเตรียมเอกสารเท่านั้น แต่เป็นคนที่ทิวาไว้วางใจให้ช่วยจัดการแทบทุกเรื่อง ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวโดยเฉพาะ ... เรื่องของกาญณรรรณ ทิวาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก วีนัสก็มักเข้าใจว่าเขาต้องการอะไร หลายครั้งเธอจึงกลายเป็นคนที่คอยช่วยกาญณรรรณอยู่เบื้องหลัง โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลยว่า ความช่วยเหลือเหล่านั้นมาจากคำขอของใคร สำหรับวีนัส ทิวา

กาญณรรรณเดินลงจากอาคารสำนักงานใหญ่ มายังลานจอดรถชั้นล่าง ก่อนตรงไปยังรถสปอร์ตสีบรอนซ์เงินของตัวเอง วันนี้เธอไม่ได้กลับคอนโด แต่มีจุดหมายอยู่ที่บ้านพักของ ท่านประธานใหญ่ บ้านของพ่อเธออยู่แถวสวนสัตว์เปิดเขาเขียว ใช้เวลาเดินทางจากบริษัทประมาณหนึ่งชั่วโมง เป็นบ้านที่เขาสร้างเอาไว้สำหรับพักผ่อนหลังเกษียณจากงานบริหารเต็มตัว เมื่อรถแล่นออกจากย่านธุรกิจเข้าสู่พื้นที่เงียบสงบมากขึ้น ทิวทัศน์สองข้างทางก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ตึกสูงถูกแทนที่ด้วยต้นไม้และพื้นที่สีเขียว กระทั่งในที่สุด รถของเธอก็เลี้ยวเข้าสู่บ้านพักขนาดใหญ่ที่มีบรรยากาศคล้ายรีสอร์ตส่วนตัว ตัวบ้านเป็นบ้านสวนชั้นเดียว ออกแบบให้เรียบง่ายและกลมกลืนกับธรรมชาติ ด้านหลังมีพื้นที่ประมาณแปดไร่ แบ่งเป็นสวนดอกไม้ สวนผัก และสวนผลไม้ขนาดเล็ก ซึ่งเจ้าของบ้านใช้เป็นพื้นที่พักผ่อนและทำสวนเป็นงานอดิเรก กาญณรรรณจอดรถ ก่อนเดินตรงไปยังระเบียงหน้าบ้าน ช่วงเวลานั้นเกือบหกโมงเย็นแล้ว แสงแดดอ่อนลงมาก ลมเย็นพัดผ่านสวนจนรู้สึกสบาย บริเวณระเบียงเป็นลานโล่งสำหรับนั่งพัก รับประทานอาหาร หรือชมบรรยากาศรอบบ้าน ตรงนั้นเอง เธอเห็นชายสูงวัยคนหนึ่ง

อีกด้านหนึ่งของเมือง ภายในร้าน Café and Bar บรรยากาศช่วงบ่ายค่อนข้างผ่อนคลาย ตรงโต๊ะริมกระจกซึ่งสามารถมองเห็นถนนด้านนอกได้ หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามชายหนุ่มที่มีคอมพิวเตอร์วางอยู่ตรงหน้า เธอคือ ม่านฟ้า เจริญพาณิชย์ เจ้าของร้าน Café and Bar และชายหนุ่มตรงหน้าเธอคือ ... รณภพ ทั้งสองรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แม้จะอยู่คนละคณะ ม่านฟ้าเรียนสาขาธุรกิจระหว่างประเทศ ส่วนรณภพเรียนสถาปัตยกรรม ถึงจะเรียนกันคนละทาง แต่ความสนิทสนมของทั้งคู่กลับไม่เคยลดลง วันนี้ม่านฟ้าเป็นฝ่ายเรียกเขามาหาที่ร้านอย่างเร่งด่วน เหตุผลก็คือ ... คอมพิวเตอร์ของเธอมีปัญหา “ภพ ... ช่วยฉันหน่อยนะ” ม่านฟ้าเลื่อนโน้ตบุ๊กมาตรงหน้าเขา พร้อมทำหน้าเหมือนชีวิตกำลังจะจบลง “อยู่ดีๆ ข้อมูลในเครื่องก็หายไปหมดเลย ... ถ้ากู้กลับมาไม่ได้นะ ฉันตายแน่ๆ” รณภพมองหน้าเธอ “ขนาดนั้นเลย?” “ขนาดนั้นเลย!” หญิงสาวประกบมือเข้าหากัน ทำตาอ้อนสุดชีวิต “ช่วยหน่อยนะภพ ... พลีสสสส” เธอลากเสียงยาวเสียจนพนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกลต้องแอบหันหน้าหนีกลั้นยิ้ม รณภพ

กาญณรรรณ แทบอยากจะเดินเข้าไปหาเขา และเธอก็เก็บอาการไม่อยู่ ทำเอาผู้เป็นพ่ออดยิ้มไม่ได้ และชิงพูดขึ้นเสียงดังเพื่อเรียกสติลูกสาว “เจ้าเล็กมาพอดี” เดชอนันต์เว้นจังหวะเล็กน้อย พูดต่อด้วยน้ำเสียงชัดเจน “มาๆ มานั่งข้างๆ พี่รันนี่” ... คำว่า ... พี่รัน! ถูกเน้นอย่างจงใจ กาญณรรรณชะงัก ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางอก … พ่อ ... พ่อๆๆๆๆๆ!!! เธอได้แต่กัดฟัน ก่อนค่อยๆ นั่งลงที่เดิม รณภพเดินเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า เขาก็เบิกตาเล็กน้อย “คุณ! ” น้ำเสียงติดขัดขึ้นมาดื้อๆ “นี่คุณมาที่บ้านผม?” ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ “พี่รัน?” เดชอนันต์มองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนยิ้มอย่างพอใจ “มา มา มานั่งข้างๆ พี่รันนี่มา” อเนกและพจน์มองชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที เพราะน้องชายคนเล็กที่พวกเขาคิดว่าจะไม่กลับบ้าน กลับปรากฏตัวขึ้นในวันนี้ อเนกพูดขึ้น “พี่ไม่คิดว่านายจะมานะเนี่ย ไม่เห็นบอกอะไรพี่เลย” น้ำเสียงเหมือนเป็นห่วง แต่แฝงบางอย่างเอาไว้ “วันหลังจะไปไหน จะทำอะไร ก็บอกพี่บ้าง พี่จะได้ดูแลเรา” เขาหันไปเรียกแม่บ้าน “แม่ปราบครับ เตรียมช

สามวันหลังจากวันที่กาญณรรรณได้พบกับสมาชิกตระกูลเจริญพาณิชย์อย่างเป็นทางการ เช้าวันจันทร์แรกของสัปดาห์ก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ณ บริษัท LC Corporation จำกัด เสียงประตูอัตโนมัติของสำนักงานใหญ่เปิดออก พร้อมกับหญิงสาวร่างเล็กที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส “สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่ปลา” ม่านฟ้ากล่าวทักทายรุ่นพี่ในที่ทำงานด้วยน้ำเสียงสดใส “ดีจ้าฟ้า” พี่ปลาตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม “สวัสดีครับน้องฟ้าคนสวย” เสียงทักทายจากอีกมุมหนึ่งดังขึ้น ม่านฟ้าหันไปยิ้มให้ “สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่เอก” จากนั้นเธอก็เดินไปยังโต๊ะประจำตำแหน่งของตัวเอง วางกระเป๋าลง เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มจัดการงานที่ได้รับมอบหมาย โดยการสั่งปริ้นเอกสารโครงการที่เธอง่วนมาทั้งสัปดาห์ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ... หลังจากที่เธอสามารถแก้ไขปัญหาคอมพิวเตอร์ของตัวเองได้ งานสำคัญที่เธอเฝ้ารอมาเป็นเวลานานก็สำเร็จเสียที ทันทีที่เห็นไฟล์งานเสร็จสมบูรณ์ “เย้!!!” ม่านฟ้าลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที ... เธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไปหญิงสาวรีบนั่งลงทันที ใบหน้าเริ่มแดงเล็กน้อย ก่อนจะย