บททั้งหมดของ สามีตัวน้อยของบอส (บอสของผม): บทที่ 51 - บทที่ 60

ทิวาหันไปมองกาญณรรรณ ราวกับต้องการให้เธอช่วยสนับสนุนความคิดของเขา แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน “รันว่าแผนนี้ก็โอเคนะคะ ... และรันเชื่อว่าภพสามารถจัดการและดูแลตัวเองได้ค่ะ” จากนั้นเธอหันไปถามชายหนุ่มข้างกาย “นายว่าอย่างไร? คิดว่าแผนที่ฟ้าเสนอมาเป็นอย่างไรบ้าง?” ยังไม่ทันที่รณภพจะตอบ ทิวาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “เราเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าเรื่องทั้งหมดจะไม่เกิดอะไรขึ้น?” เขามองทุกคนด้วยสีหน้าจริงจัง “แล้วเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเราจะสามารถจัดการทุกอย่างได้?” น้ำเสียงของทิวาเต็มไปด้วยความกังวล เพราะสำหรับเขา ... แผนนี้ไม่ใช่แค่เกมทางธุรกิจ แต่มันอาจเป็นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตของคนที่เขารัก รณภพ รู้ว่าทิวาไม่มั่นใจของต่อแผนการที่ม่านฟ้าเสนอ เขาจึงพูดขึ้นเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับอีกฝ่าย โดยเฉพาะเรื่องความปลอดภัยของม่านฟ้า หากพวกเขาตัดสินใจเดินตามแผนนี้ “ผมว่าแผนการที่ฟ้าเสนอ ถือเป็นแผนที่ดีนะครับคุณหนึ่ง ... ถึงแม้ว่ามันจะมีความเสี่ยงอยู่บ้าง แต่คุณหนึ่งไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะดูแลฟ้าเป็นอย่างดี” เขาหันไปมองม่านฟ้าที่ “เพราะฟ้าก็เปรียบเสมือนน้องสาว และเ

อเนกถึงกับนิ่งค้าง หลังจากฟังคำพิพากษา ความมั่นใจที่เคยมี คนที่คิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้ ตอนนี้กลับหมดท่า กลายเป็นผู้ต้องหา เขาค่อยๆ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ความโกรธภายในใจเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง ... ไอ้ภพ! ชื่อนี้วนอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อเนกเชื่อว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของรณภพ ชายหนุ่มที่เขาเคยมองว่าเป็นเพียงเด็กที่ไม่มีทางต่อกรกับเขาได้ คดีที่อเนกโดยการหา ตัดสินโทษว่าเขาทำผิดจริง คือ เขาทำการยักยอกเงินของบริษัท โดยการโยกย้ายทรัพย์สินผ่านบริษัทที่เขาก่อตั้งขึ้น เขารู้ว่าคงหนีความผิดนี้ไม่พ้น ดังนั้น หากเขาได้รับการปล่อยตัวออกไป เขาตั้งใจจะหลบหนีออกนอกประเทศทันที แม้ว่าทรัพย์สินส่วนใหญ่ของเขาและบริษัท Home & Family คอร์ปอเรชั่น จะถูกดำเนินการอายัดไว้แล้ว แต่เขายังมีเงินสดที่ซุกซ่อนไว้อีกเกือบ 10 ล้านบาท เงินจำนวนนี้มากพอที่จะทำให้เขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไหนสักแห่งได้ แต่ก่อนที่จะหนีไป เขายังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำให้สำเร็จ ... เขาต้องเอาคืนรณภพให้ได้ ด้านทนายความของบริษัท JP แอนด์ คอนส

ร้าน Café and Bar รณภพและม่านฟ้าเดินทางมาด้วยกัน ทั้งสองนำรถไปจอดบริเวณด้านหลังร้าน ซึ่งเป็นทางเข้าสำหรับพนักงาน ก่อนจะเดินเข้ามาภายในร้าน “สวัสดีค่ะพี่ฟ้า” เสียงทักทายจากพนักงานภายในร้าน เมื่อเห้นบอสสาวของพวกเขาเดินเข้ามา “สวัสดีครับคุณภพ” พร้อมทักทายรณภพ ที่ตอนนี้พวกเขารู้สถานะของทั้งคู่แล้วว่า เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ไม่ใช่อย่างที่พวกเขาเข้าใจ “สวัสดีจ้ะทุกคน” ม่านฟ้าทักทายกลับอย่างเป็นกันเอง รณภพก็เช่นกัน “สวัสดีครับ” “วันนี้พี่อยู่ห้องรับรองชั้นสองนะคะ แขกทั้งหมดสี่ที่” ม่านฟ้าหันไปแจ้งกับพนักงานที่ดูแลโซนห้อง VIP “ได้ค่ะพี่ฟ้า เดี๋ยวหนูนำเมนูขึ้นไปให้นะคะ” พนักงานรับคำ ก่อนเดินตามเจ้านายไป เพื่อจัดเตรียมความเรียบร้อยของห้อง ห้อง VIP ระหว่างรอแขกที่นัดหมายไว้ ม่านฟ้าและรณภพ นั่งพูดคุยกันได้ไม่นาน แม้แต่อาหารก็ยังไม่ทันได้สั่ง ไม่นานนักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เสียงหญิงสาวที่คุ้นเคยดังมาให้ได้ยิน รณภพลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว เขารีบเดินเข้าไปรับกระเป๋าจากคนที่เพิ่มเดินเข้ามา พร้อมพาเธอไปนั่งยังที่ที่เขาจัดเตรียมไว้ ส่วนทิวาที่เดินตาม

ส่วนรถอีกสองคันที่ขับตามรถกระบะทั้งสองคันมา ต่างก็เกือบชนซ้ำ แต่สามารถเบรกได้ทัน ไม่นาน คนขับรถทั้งสองคันก็ลงจากรถ และรีบวิ่งไปยังรถคู่กรณี แต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้าใกล้รถคู่กรณี ... ชายสองคนที่เดินเข้ามากลับหยิบบัตรแสดงตัวออกมา “ตำรวจครับ” พร้อมเข้าควบคุมตัวคนขับรถทั้งสองคันในทันที “คุณทั้งสองคนขอให้รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เหตุการณ์นี้ต้องมีการตรวจสอบเพิ่มเติม” ตำรวจทั้งสองนายที่แสดงตัวเอ่ยขึ้น ทำเอาคนขับรถชนและก่อให้เกิดอุบัติเหตุมีท่าทีตกใจทันที “ผมไม่ได้ตั้งใจครับคุณตำรวจ!!!” ชายที่ขับรถชนท้ายรีบพูดขึ้น “ผมก็ไม่ได้ตั้งใจครับ ผมไม่ได้คิดว่าจะเกิดเหตุแบบนี้” ชายอีกคนที่ขับรถชนด้านข้างรีบพูดเสริม แม้ทั้งสองคนจะอยู่คนละฝั่งของสี่แยก แต่กลับพูดประโยคเดียวกันด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้พวกคุณเพียงแค่ให้ข้อมูลตามความจริงกับเจ้าหน้าที่” ตำรวจนายหนึ่งกล่าวขึ้น “จากสถานการณ์เบื้องต้น เหตุการณ์นี้อาจเกิดจากความประมาทจนทำให้เกิดอุบัติเหตุ แต่ต้องรอการตรวจสอบจากหลักฐานอีกครั้ง” ตำรวจอีกคนกล่าวเวริม “รถของคุณมีประกันหรือเปล่าครับ?” “ไม่มีครับ... ผมต้องทำอย่

ย้อนกลับไป เวลา 02.30 น. ผับแห่งหนึ่งที่พจน์มักมาใช้บริการเป็นประจำ หลังจากดื่มจนเมาได้ที่ พจน์เดินออกมาจากผับพร้อมกับหญิงสาวคู่ขาที่เขาควงมาด้วย สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความอารมณ์ดีจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปยังรถของเขา จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์จำนวน 4 คนเดินเข้ามาขวางทาง “จะรีบไปไหนวะ?” หนึ่งในชายกลุ่มนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พจน์ที่อยู่ในอาการมึนเมา เมื่อถูกขวางทางก็เริ่มไม่พอใจ เขามองชายทั้งสี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพูดสวนกลับทันที “พวกแกมีปัญหาอะไรกับกู! ไม่รู้หรือไงว่ากูเป็นใคร?” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งหัวเราะเยาะ “ถ้ามึงยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ... เดี๋ยวกูช่วยเตือนความจำให้เอง” ทันทีที่พูดจบ ชายทั้งสี่ก็พุ่งเข้าใส่พจน์ทันที ทั้งหมัด และเท้ากระหน่ำเข้าใส่ร่างของเขาอย่างไม่ยั้ง “โอ๊ย! หยุดนะ!” เสียงร้องของพจน์ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาล้มลงกับพื้น ขณะที่ชายทั้งสี่ยังคงรุมทำร้ายอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวที่เดินมาด้วยกันตกใจจนหน้าซีด เธอรีบร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่อยู่บริเวณนั้น “ช่วยด้วย! มีคนถูกทำร้าย! ช่วยด้วยค่ะ!” แต่ท