جميع فصول : الفصل -الفصل 30

หลังเดินออกจากศูนย์อาหารคอมเพล็กซ์ รณภพเดินตรงกลับที่พักของตัวเองด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ส่วนกาญณรรรณก็พยายามวิ่งตามสุดชีวิต แต่ช่วงขาที่สั้นกว่าชายหนุ่มอยู่มาก ประกอบกับชุดเดรสรัดรูปสีดำและรองเท้าคัตชูส้นสูงประมาณ 2.5 นิ้ว ทำให้การวิ่งของเธอเป็นไปอย่างทุลักทุเล “นาย! รอฉันด้วย!” รณภพยังคงเดินต่อโดยไม่หันกลับมา “นาย!!!” ... “โอ๊ย!” เสียงร้องของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง รณภพชะงักทันที เมื่อหันกลับไป เขาก็พบกาญณรรรณกำลังนั่งอยู่บนพื้น ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนรีบเดินย้อนกลับไปหาเธอโดยไม่รู้ตัว “คุณรัน เป็นอะไรมากไหม?” เขาย่อตัวลง ก่อนยื่นมือไปช่วยพยุงเธอ แต่ทันทีที่กาญณรรรณพยายามลุกขึ้น เธอก็ทรงตัวไม่อยู่ “โอ๊ย!” ข้อเท้าของเธอพลิกจนเสียหลัก ร่างของหญิงสาวเซเข้าหาชายหนุ่มทันที รณภพรีบโอบเอวเธอไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ล้มลง “คุณเจ็บตรงไหน?” “ข้อเท้า” หญิงสาวตอบเสียงเบา รณภพมองไปรอบๆ ก่อนเห็นม้านั่งอยู่ไม่ไกล เขาประเมินจากอาการของเธอแล้วคิดว่าหากปล่อยให้เดินไปเอง แม้จะมีเขาช่วยพยุง ก็น่าจะทำให้ข้อเท้าเจ็บมากกว่าเดิม ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทำสิ่งที่ง่ายที่สุด ชายหนุ่มช

จากการที่รณภพเป็นฝ่ายรุก ทำให้กาญณรรรณตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก เธอไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่ก่อนหน้านี้เธอเป็นฝ่ายไล่ต้อน จะสามารถพลิกสถานการณ์และทำให้เธอจนมุมได้ถึงขนาดนี้ กาญณรรรณพยายามตั้งสติ ก่อนใช้มือผลักอกชายหนุ่มเบาๆ เพื่อให้เขาถอยออกไป แต่รณภพกลับโอบเอวเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม เขายังคงจูบเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ ชายหนุ่มมองใบหน้าของหญิงสาวต และเพิ่งสังเกตว่าเธอหลับตาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาก้มลงจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ก่อนกระซิบว่า “ลืมตาได้แล้ว” มือของเขายังคงประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ กาญณรรรณค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก่อนพบว่าใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ใกล้เธอเพียงแค่คืบ ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำ เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองเขานิ่งๆ ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น รณภพปล่อยให้เธอมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณจะมองผมแบบนี้อีกนานไหมครับ หากยังมองอยู่แบบนี้ ผมเกรงว่าผมจะอดใจไม่ไหวนะ” คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของกาญณรรรณแดงขึ้นกว่าเดิม “นี่นาย!” เธอรีบก้มหน้าลง “นายยังเป็

เวลา 18.00 น. ณ ร้าน Bar and Snooker Club ม่านฟ้าเดินเข้ามาภายในร้าน Bar and Snooker Club ทันทีที่ทศพร ผู้จัดการร้าน เห็นเจ้านายสาวเดินเข้ามา เขาก็รีบกล่าวทักทาย “สวัสดีครับคุณฟ้า” “สวัสดีค่ะพี่ทศ ช่วงนี้ที่ร้านเป็นยังไงบ้างคะ? ฟ้าไม่ได้เข้ามาตั้งหลายวันเลย” ทศพรยิ้ม ก่อนตอบตามสถานการณ์ของร้าน “ช่วงนี้ก็เรื่อยๆ ครับ วันทำงานลูกค้าจะน้อยหน่อย แต่ถ้าเป็นช่วงสุดสัปดาห์ ลูกค้าจะเยอะเป็นพิเศษครับ” ม่านฟ้าพยักหน้ารับรู้ “อือ ... งั้นเดี๋ยวฟ้าไปเตรียมตัวช่วยงานพี่ทศดีกว่า” “ครับคุณฟ้า” เมื่อสอบถามสถานการณ์ของร้านเรียบร้อยแล้ว ม่านฟ้าก็เดินตรงไปยังด้านหลังร้านเพื่อเปลี่ยนชุดเป็นพนักงานเสิร์ฟ ระหว่างทางเธอฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี “ลา ลัน ลา ลา ลัน ลา...” ทศพรมองตามเจ้านายสาว ก่อนส่ายหน้าเบาๆ อย่างเอ็นดู “จะมีเจ้านายที่ไหนเป็นแบบนี้บ้างเนี่ย ... ชอบมาช่วยลูกน้องทำงานอยู่เรื่อย” เขาพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนนึกขึ้นได้ว่ามีบางอย่างต้องมอบให้เธอ เมื่อเห็นม่านฟ้ากำลังจะเดินเข้าห้องพักพนักงาน ทศพรจึงรีบหยิบวิทยุสื่อสารอีกเครื่องที่เตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะออกมา “คุณฟ้าครับ นี

บริษัท JP แอนด์ คอนสตรัคชั่น จำกัด ภายในห้องทำงานของประธานบริษัท “พี่เอ ผลเป็นยังไงบ้าง?” พจน์ถามพี่ชายเกี่ยวกับผลการยื่นซองประมูลโครงการที่ดินที่พัทยา อเนกยิ้มอย่างมั่นใจ “ก็ต้องเป็นเราอยู่แล้วที่ชนะ” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ “บริษัท LC คอร์ปอเรชั่นคิดจะสู้กับเราเหรอ? ฝันไปเถอะ” พจน์มองหน้าพี่ชาย“แล้วพี่คิดจะทำอะไร?” อเนกยังไม่ทันตอบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย “สวัสดีครับ ผมอเนก รองประธานและรักษาการประธานบริษัท JP แอนด์ คอนสตรัคชั่น จำกัดครับ” เสียงจากปลายสายตอบกลับมา “บอร์ดผู้บริหารบริษัทขอเชิญคุณอเนกเข้าร่วมประชุมด่วนค่ะ พรุ่งนี้เวลาเก้าโมงเช้า ณ ห้องประชุมชั้น 9 โดยหัวข้อการประชุมคือโครงการประมูลที่ดินที่พัทยาค่ะ” “ครับ” อเนกกดวางสาย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน พวกมันรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกัน!? เขาหันไปหาพจน์ทันที “ไอ้พวกบอร์ดแก่ๆ นัดเราเข้าประชุมพรุ่งนี้ เรื่องโครงการประมูลที่ดินที่พัทยา” “แกช่วยฉันคิดวิธีรับมือกับพวกมันหน่อยสิ!” พจน์ขมวดคิ้ว “มันเกิดอะไรขึ้นครับพี่เอ?” อเนกถอนหายใจ ก่อนเล่า

รณภพนั่งรออยู่ประมาณสิบห้านาที ไม่นาน ม่านฟ้าก็เดินออกมาจากหลังร้านพร้อมกับอาหารที่เธอลงมือทำเอง ในมือของเธอมีจานข้าวผัด ส่วนด้านหลังมีพนักงานอีกคนเดินตามมาพร้อมอาหารอีกสามอย่าง หญิงสาววางอาหารลงบนโต๊ะ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่ม “นี่ วันนี้ฉันลงมือทำอาหารให้นายเองเลยนะ ถือว่าเลี้ยงฉลองให้นายก่อนสอบจบ” รณภพยิ้มบางๆ “ขอบใจนะ” จากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีก รีบลงมือกินทันที ก็เขาหิวจริงๆ ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ชายหนุ่มยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักอย่าง ม่านฟ้ามองท่าทางการกินของเขาแล้วอดหัวเราะไม่ได้ รณภพเงยหน้าขึ้น “ขำอะไร?” “เปล่าๆ” ม่านฟ้าส่ายหน้า ก่อนจะถามต่อ “เราไม่ได้เจอกันเกือบสองอาทิตย์แล้ว นายเป็นยังไงบ้าง? เตรียมเล่มสอบจบเรียบร้อยดีหรือยัง? ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกได้นะ” รณภพกลืนอาหารลง ก่อนตอบ “เล่มเรียบร้อยแล้ว ส่งไฟล์ให้ที่ปรึกษากับกรรมการเรียบร้อย ส่วนเล่มจริงอีกสามวันก็น่าจะจัดส่งได้แล้ว อาทิตย์หน้าก็สามารถขึ้นสอบได้” “อือ...” ม่านฟ้าพยักหน้า รณภพถามกลับ “แล้วฝึกงานเป็นยังไงบ้าง?” “เรียบร้อยแล้วล่ะ เทอมหน้าก็เตรียมสอบจบเหมือนกัน” ม่านฟ้าตอบกลับเช่นกั