Alle Kapitel von รวมเรื่องสั้นอีโรติก NC : Kapitel 91 – Kapitel 100

“เหนื่อยจังเลยค่ะ” ปานชีวาเหนื่อยหอบหลังจากผ่านบทรักไปหมาด ๆ นั่งบนตักแกร่งซบลงบนซอกคอ สูดกลิ่นกายหอบ ๆ จากเรือนกายกำยำของเขา ต่างจากชายหนุ่มที่ไม่พูดไม่จาแต่ไม่คัดค้านการกระทำของหญิงสาว “ทั้งหมดเนี่ยมันเป็นผลจากการกระทำของคุณเองนั่นแหละ” คนเย็นชาต่อว่าเสียงเรียบ ใบหน้าของปานชีวาบูดบึ้งทันที เธออุตส่าห์ดีใจนึกว่าเขาจะเอาใจเธอมากกว่า แต่ไม่เป็นไรถึงตอนนี้พ่อเทพบุตรของเธอยังไม่รักเธอ แต่อนาคตไม่แน่ เธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหลงเสน่ห์เธอให้ได้ “แล้วรับผิดชอบเปล่าล่ะ?” ปานชีวาถามกลับ เงยหน้ามองใบหน้าหล่อกระชากใจที่อยู่ห่างเพียงแค่เอื้อม บางทีเธอก็อยากจูบปากสวย ๆ ของชายหนุ่มจนบวมเป่งให้หายจากความเย็นชานี้ไปเลย “รับผิดชอบน่ะรับแน่” ชีวินกระซิบเบา ๆ ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจที่ได้เผลอตัวจนเกิดเหตุการณ์เลยมาถึงขั้นนี้ เท่ากับว่าชีวิตของเขาคงมีหญิงสาวสุดเซ็กซี่มาเป็นเมียอย่างเลี่ยงไม่ได้ นับแต่นี้ต่อไปชีวิตของเขาคงหนีไม่พ้นเธอ “น่ารักจังเลยพี่วิน” ปานชีวาไม่พูดเปล่าจับแก้มสากของชายหนุ่ม จ้องเข้า

“อ๊าย...เจ็บ พี่วิน...อ๊าย” ร่างกายแทบถูกแยกออกเป็นสองเสี่ยง ความใหญ่โตของชายหนุ่มทำให้ปวดร้าวร่างกาย ปานชีวาจะไม่ยอมให้เขารังแกเธอฝ่ายเดียว สาวร้อนรักกัดปากขยับสะโพกผายอันกลมกลึงของตัวเองเพื่อขับไล่ความเจ็บปวด “นี่มันยังน้อยไปสำหรับเด็กดื้อ” คนเย็นชาไม่ว่าเปล่าตอกย้ำความเป็นตัวตนของเขาเข้าหาเธอ เสียงกระทบกระทั้งยามสอดประสานช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก ฝ่ามือบดขยี้ทรวงอกสาวแรง ๆ จนเกิดรอยแดง เมื่อคนหื่นไม่พอใจก็เริ่มกระชากเสื้อตัวบางออก “อ้า...ร้อนแรงจังเลย” “เดี๋ยวพรุ่งนี้ได้เดินขาถางแน่ ๆ คนสวย...” ชีวินเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอยั่วอารมณ์เขาจนทำให้เขากระหายหิวในบทรักขนาดนี้ ปานชีวาพร้อมจะยอมรับผลที่ตัวเองเป็นฝ่ายยั่วยวนเขาก่อน ความร้อนแรงเริ่มเข้ามาขับไล่ความเจ็บปวดของหญิงสาว ร่างกายสาวเริ่มปรับสภาพกับความดิบเถื่อน ปานชีวาอ้าปากร้องครางเมื่อก้มมองเห็นสาวเปรอะเปื้อนแก่นกายที่ขยับเข้าออกในจังหวะอันหฤหรรษ์ ดูเหมือนคนหื่นจะไม่ยอมผ่อนปรนจังหวะรักเลยสักนิด ปานชีวาหอบฮักเธอแทบหายใจหายคอไม่ทัน บทรักเมื่อเช้าแทบไม่ได้ก

“เขาเปล่าทำอะไรค่ะ แค่คนไม่รับผิดชอบเมีย หนูควรสนใจด้วยเหรอคะ” “ตายแล้ว...” สร้อยสังวาลเอามือกุมอกคำสารภาพของปานชีวาทำให้เธอตกใจไม่น้อย หนุ่มสาวสมัยไวไฟเสียเหลือเกิน “คุณแม่อย่าทำหน้าตกใจได้ไหมคะ เรื่องพวกนี้มันต้องมีอยู่แล้ว แต่ว่าที่ลูกเขยของคุณแม่น่ะสิค่ะไม่สนใจหนูเลยสักนิด เอะอะก็งาน งานและงาน” ปานชีวาพูดจบก็เดินกลับไปห้องนอนของตัวเองทันที สร้อยสังวาลได้แต่ส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของลูกสาวของตัวเอง หล่อนทำอะไรไม่ได้นอกจากคอยให้กำลังปานชีวา ส่วนคนที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดคงไม่พ้นชีวิน เขาคงยังไม่รู้ว่าต้องรับมือปานชีวาในเวอร์ชันไหนบ้าง หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... ปานชีวาก็ยังไม่เห็นว่าชีวินจะมาง้อเธอที่บ้าน หญิงสาวพยายามกลั้นใจเอาไว้ ทั้งคิดถึง ทั้งเหงา ทั้งรัก อยากไปหาเขาใจจะขาด แต่ต้องอดทนเอาไว้ อดคิดไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะคิดถึงเธอบ้างไหม หรือเขารู้สึกดีมากกว่าที่ไม่มีเธอไปก่อกวน “ยัยป่านมานั่งเศร้าอะไร หรือว่าโดนผัวทิ้ง” ประกิตเดินฮัมเพลงมาหาเพื่อนสาวที่นั่งเศร้าอยู่ตรงโต๊ะม้าหิ

“ขอโทษนะครับพี่วิน ผมไม่เคยคิดจะแย่งป่านอยู่แล้ว ว่าแต่พี่เถอะใส่ใจป่านให้มาก ๆ อย่าให้ป่านไปนั่งเศร้าคนเดียวก็แล้วกัน ถ้าเป็นแบบนั้นผมเนี่ยแหละจะเป็นคนคอยปลอบใจของป่านเอง” ภาคินแสยะยิ้มยั่วโมโหชีวิน “พี่วินไม่เอานะคะ” ปานชีวาห้ามชีวินเอาไว้กลัวว่าจะทำร้ายเพื่อนของเธอ รู้สึกดีไม่น้อยที่เขายังหึง และหวงเธอ “ทานอาหารกันเถอะ” ชีวินพยายามสงบสติอารมณ์ของตังเอง แม้จะรู้สึกโกรธที่ภาคินยั่วโมโห แต่พอมาคิดให้เธอมันก็จริงอย่างที่เด็กหนุ่มบอกเขา หลังจากทานอาหารเสร็จชีวินก็ไม่ยอมให้ปานชีวาไปเที่ยวกับเพื่อนต่อ โดยอ้างว่าเดี๋ยวเธอจะเสียสุขภาพ ทำเอาหญิงสาวหมดสนุกหมดเลย พอมานั่งในรถปานชีวานั่งกอดอก เหลือบมองชายหนุ่มเล็กน้อย “เป็นอะไรไป” ชีวินถามขึ้นเสียงนุ่ม แม้จะรู้เหตุผลอยู่เต็มอกว่าหญิงสาวกำลังงอนเขาเรื่องอะไรอยู่ คงหนีไม่พ้นเรื่องไปเที่ยวกับเพื่อน ปานชีวาเป็นผู้หญิงไปเที่ยวกับเพื่อนผู้ชายเขาคิดว่ามันไม่เหมาะอย่างมาก “พี่วินก็รู้อยู่นี่ค่ะว่าป่านเป็นอะไร แล้วทำไมจู่ ๆ วันนี้ถึงโผล่มา

“อือ” เสียงพึมพำในลำคอแกร่งของชายหนุ่ม ปานชีวาอมยิ้มน้อย ๆ เวลาชายหนุ่มหลับใหลไม่ต่างจากเด็กน้อย หญิงสาวไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่านี้มาก่อน การที่ได้อยู่กับคนที่เรารักเป็นความสุขอย่างที่สุดแล้ว “วันนี้พี่วินอยากจะทานอะไรหรือคะ” ปานชีวายันตัวลุกขึ้นกับอกเปลือยเปล่าอันแข็งแกร่งของชายหนุ่ม ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าชีวินรักเธอเหมือนที่เธอก็รักเขาเหมือนกันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเวลา สงสัยเป็นพรหมลิขิตเอาไว้เพราะทำอย่างไรชีวินก็ยังหนีหญิงสาวไปไหนไม่รอดจนมาร่วมหอลงโล่งกับยัยสาวจอยั่ว หญิงสาวอดคิดเช่นนั้นไม่ได้ เธอไม่เคยรักใครง่ายขนาดนี้ พอเห็นใบหน้าอันแสนหล่อเหลาก็พลันตกหลุมรักเขาอย่างง่ายดาย แม้เธอจะเจอหนุ่มหล่อ ๆ ที่เข้ามาตามจีบอยู่ตลอดแต่ชีวินเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกเลย “เช้าแล้วเหรอ” ชีวินถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ปรือตามองเห็นหญิงสาวสุดเซ็กซี่เปลือยอก ฝ่ามือเคลื่อนเข้าไปสัมผัสหน้าอกหน้าใจของหญิงสาวอย่างเผลอไผล “อือ พี่วินไม่เอาค่ะ” หญิงสาวพยายามร้องประท้วง