Alle Kapitel von รวมเรื่องสั้นอีโรติก NC : Kapitel 101 – Kapitel 110

“พี่วินขา....” หญิงสาวส่งเสียงคางยานเรียกชายหนุ่ม เมื่อเขาขับรถเกือบชั่วโมงแล้วยังไร้จุดหมาย ความสงสังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อชีวินไม่ยอมบอกว่าจะพาเธอไปไหน “เราจะไปไหนเหรอคะ” “เดี๋ยวก็ถึงแล้ว ใจเย็น ๆ หน่อยสิป่าน” ไม่นานคำตอบของปานชีวาถูกเฉยเมื่อชายหนุ่มขับรถมาจอดหน้าวัดแห่งหนึ่ง “ถึงแล้วครับ” “อะไรนะคะ พี่วินพาป่านมาเที่ยววัดเหรอคะ” ปานชีวาร้องออกมาอย่างไม่เชื่อหู หันมองชีวินที่ฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวสะอาดของเขา “ใช่ครับ ป่านไม่ชอบหรือไงหรือว่าเราเข้าวันไม่ได้” “พี่วินอะ!” ปานชีวากอดอกเธออุตส่าห์นึกว่าเขาจะพาเธอไปเที่ยวทะเล หรือภูเขาเสียอีก แต่เขากลับพาเธอมาเที่ยววัด “หรือว่าเราไม่อยากไปเที่ยวแล้ว” ชีวินเอ่ยถามเมื่อเห็นแฟนสาวกอดอกแน่น ทำท่าเหมือนเด็กกำลังงอนผู้ใหญ่อยู่ “ป่านคิดว่าพี่จะพาป่านไปทะเลเสียอีก แต่ไม่เป็นไรไหว้พระดีเหมือนป่านจะขอให้เราสองคนคู่กันไปตลอด” ปานชีวาเปิดประตูรถออกมาทันที ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้ากับความคิ

“อูย...ป่าน” “เสียวจังเลยค่ะ...อื้อ พี่วิน...” เมื่อทนต่อการถูกรุกล้ำอยู่ฝ่ายเดียว ชายหนุ่มลุกขึ้นพร้อมกับกระเตงหญิงสาวสุดเซ็กซี่เอาไว้แน่โดยส่วนนั้นยังสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว ขาก้าวยาว ๆ ตรงไปยังห้องนอน ปฏิเสธไม่ได้ว่าการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มทำเอาปานชีวาร้องครางอยู่ไม่ขาด ทั้งทรมานและซ่านสยิวในเวลาเดียวกัน ตุ๊บ! หญิงสาวผวาหาร่างกายแกร่งเมื่อครู่ นัยน์ตาเชื่อมประสานดวงตาคมกริบของคนเย็นชา เธอเรียกร้องให้เขามองแก่นกายอันเร่าร้อนเข้ามาในร่างกายของเธออีกครั้งและอีกครั้ง “ใจเย็น...ป่านของพี่” ป่านของพี่ หัวใจเจ้ากรรมของปานชีวาได้ยินถึงกลับพองโตราวกับลูกโป่ง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชายหนุ่มที่เย็นชา ไม่เคยสนใจเธอเลยยามแรกเจอ มาตอนนี้เขากำลังพ่นคำหวานออกมาจากปากหยักสวยน่าสัมผัสของเขา “พี่วินขา...” ปึก ท่อนเอ็นสีแดงจัดถูกผลักเข้าไปในช่องทางรักของหญิงสาวจนสุด ฝ่ามือกอบกุมหน้าอกหน้าใจของเธอเอาไว้ก่อนจะขยี้มันอย่างแรก สะโพกแกร่งฝากฝังกายเข้าหาหญิงสาวอย่างไม่หยุดไม่หย่อนเช่

“ไม่ง้อก็ไม่ต้องง้อ อยากไปคุยกับใครก็เชิญเลยไอ้พี่วินแสนเย็นชา ไม่รู้ว่าเราตกหลุมรักผู้ชายแบบนั้นได้ยังไง” ปานชีวาบ่นเดินเลาะริมทะเลด้วยความน้อยใจ เหลียวหลังมองก็ไม่เห็นว่าชีวินจะเดินมาตามง้อเธอ สงสัยเธอคงไม่มีค่าพอที่จะให้เขาง้อ “ป่าน....” เสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้เธอเหลียวกลับไปมองอีกครั้ง ปานชีวาก็ไม่ยอมหยุดวิ่งต่อไป มาง้อเธอตอนนี้มันก็สายไปแล้ว... “ป่าน...ฟังพี่ก่อนนะครับที่รัก” ชีวินที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินตะโกนเรียกหญิงสาว “ไม่ฟังหรอก...” ปานชีวาหันกลับไปด้วยความโกรธ ในใจรู้สึกดีไม่น้อยที่ชายหนุ่มยังกลับมาง้อเธอ อย่างน้อยเธอก็ยังมีความสำคัญต่อเขา ปานชีวายอมหยุด ชีวินวิ่งมาหยุดตรงหน้าหญิงสาวทันที “อธิบายเรื่องทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้ พี่วินทำไปเพื่ออะไรกันแน่หรือแค่อยากให้ป่านโกรธ รู้ไว้เลยว่าป่านโกรธมาก ป่านเป็นเมียพี่นะ” ชายหนุ่มยังไม่ได้อธิบาย หญิงสาวก็พูดออกมาไม่ยั้งชีวินแทบไม่มีโอกาสได้อธิบายเรื่องทั้งหมดสักนิด “หายโกรธพี่เถอะนะครับ พี่ผิดเองแหละที่แกล้งป

สมัยมัธยม พลอยไพลินมักมีองครักษ์ประจำตัวเสมอคือนักเรียนชายชั้นมัธยมห้า ส่วนเธออยู่ชั้นมัธยมหก เธอก็ไม่ได้อยากจะสนิทสนมกับผู้ชายห่าม ๆ อย่างเด็กคนนั้นเลยสักนิด แต่ทุกครั้งที่ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ เด็กคนนั้นมักจะทวงบุญคุณที่ได้ช่วยเหลือเธอไว้จากนักเลงรุ่นใหญ่ ธฤต(ทะ-ริด) หรือ มั่น แต่ส่วนใหญ่เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวชอบเรียกเด็ดแก่แดดคนนี้ว่า ป๋ามั่น เพราะธฤตทั้งหล่อเกินเด็กวัยเดียว แถมร่างกายกำยำราวกับดาราหนังฮอลลีวูด อีกทั้งรวยอีกต่างหาก “โอ้ย...นายเลิกตามฉันสักทีได้ไหม” พลอยไพลินสุดทน ร้องห้ามชายหนุ่มที่เดินตามหลัง พลอยไพลินเพิ่งย้ายเข้ามาโรงเรียนมัธยมแห่งนี้เมื่อต้นเทอม ไม่มีเพื่อนเพราะเพื่อนร่วมชั้นมักล้อเลียนว่าเธอเป็นคนบ้า โดนครอบครัวทิ้งบ้าง แต่พลอยไพลินก็ไม่ใส่ใจกับคำพูดลม ๆ แล้ง ๆ พวกนั้น พลอยไพลินเพิ่งย้ายมาอยู่กับครอบครัวใหม่หลังจากครอบครัวของเธอบ้านแตกสาแหรกขาดไม่เหลือชิ้น บิดามารดาต่างก็โทษว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเธอที่เกิดมา ทั้งสองจำต้องใช้ชีวิตร่วมกัน สุดท้ายครอบครัวของเธอก็ไม่สามารถไปสุดทางฝัน แม่พาเธอไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลังจากตัดสินใจอย่าข

พลอยไพลินเดินไปหยิบเอกสารบนโต๊ะของเขาจำนวนหนึ่งกอง ชายหนุ่มก็ยังทำท่าไม่สนใจเธอเหมือนอย่างที่ปากบอก จำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้สิวะ พลอยไพลินหอบเอกสารทั้งหมดไปทำงานบนโต๊ะทำงานของตัวเอง จากนั้นหญิงสาวก็ทำงานที่ได้รับมอบหมายเป็นอย่างดี ส่วนพ่อคนปากอย่างใจอย่างก็ชำเลืองมองหญิงสาวเป็นระยะ ๆ เหมือนสมัยก่อน ในใจนึกขอบคุณมารดาที่บอกให้อำพรจัดโต๊ะเลขาคนใหม่ในห้องทำงานของเขา ไม่ถึงเย็นพลอยพลินก็สามารถทำงานเสร็จอย่างรวดเร็ว แถมถูกต้องแม่นยำอีกต่างหาก ธฤตแอบทึ่งนิด ๆ “ฉันกลับได้หรือยัง” พลอยไพลินถาม เธออยากกลับไปพักผ่อนเต็มที่ คร้านจะเถียงกับคนหัวรั้นตรงหน้า “คุณพอจะรู้ไหมว่าทำไมแม่ผมถึงอยากให้คุณมาทำงานกลับผมหนักหนา แล้วครอบครัวคุณก็ยินยอมทั้ง ๆ ครอบครัวคุณก็มีธุรกิจเป็นของตัวเอง” ธฤตปาคำถามยากเกินกว่าหญิงสาวจะตอบได้ “คงอยากให้เรารู้จักกันมากขึ้นมั้ง แต่ฉันไม่อยากรู้จักกับคุณหรอก” สาวร่างเล็กเบ้ปากเล็กน้อยกับประโยคท้าย ๆ แทนที่ชายหนุ่มจะโกรธเธอเขากลับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เหมือนเสือที่ค่อย ๆ ตะล่อมเหยื่ออย่างเธอ “