บทที่ 3 ไวรัลสลายมโน (2/2)

น่านน้ำกระโดดลงจากเตียง สภาพหัวหูฟูฟ่อง เสื้อนอนยับยู่ยี่ ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวจากอาการแฮงก์ตอนนี้แดงก่ำไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความอับอายขั้นสุด เขารับความจริงข้อนี้ไม่ได้! เขาไม่ยอมเด็ดขาดที่จะให้คนทั้งมหาลัยมองเขาเป็นแมวยั่วสวาท ของไอ้เพื่อนหน้านิ่งนั่น!

ชายหนุ่มกระทืบเท้าตึงตังเดินออกจากห้องนอน มุ่งหน้าตรงไปยังโซนห้องครัวที่อยู่เชื่อมกับห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมของเบคอนทอดและไข่ดาวเนยลอยเตะจมูกมาแต่ไกล แต่ความหิวไม่อาจสยบความเกรี้ยวกราดในใจของเขาได้ในเวลานี้

ที่เคาน์เตอร์ครัวขุนเขารูมเมตตัวดี ต้นเหตุของความวินาศสันตะโรทั้งหมด กำลังยืนหันหลังทำอาหารเช้าอยู่อย่างสบายอารมณ์ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่ขับเน้นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อแขนที่ขยับเขยื้อนตามจังหวะการทำอาหาร ท่อนล่างสวมกางเกงวอร์มสีเทาสบาย ๆ และที่น่าหมั่นไส้ที่สุดคือมันสวมผ้ากันเปื้อนสีดำทับเอาไว้ด้วย! ภาพความลงตัวระหว่างความดิบเถื่อนของรอยสักที่คอและออร่าพ่อบ้านที่แสนจะอบอุ่นนี้ ถ้าสาว ๆ หรือพวกรับในทวิตเตอร์มาเห็น คงได้กรี๊ดจนสลบคาจอแน่ ๆ

แต่สำหรับน่านน้ำตอนนี้ ภาพตรงหน้ามันคือภาพของซาตานในคราบพ่อบ้านชัด ๆ!

“ไอ้ขุน!” น่านน้ำแผดเสียงเรียกชื่อเพื่อนสนิทลั่นห้อง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปกระแทกฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนอย่างแรง ปัง! ขุนเขาที่กำลังใช้ตะหลิวพลิกไข่ดาวในกระทะอย่างใจเย็น ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที เขาไม่ได้สะดุ้งตกใจกับเสียงตวาดหรือเสียงทุบโต๊ะเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ปิดเตาแก๊ส ค่อย ๆ ตักไข่ดาวและเบคอนใส่จานกระเบื้องสีขาวอย่างประณีต ก่อนจะวางกระทะลงในซิงค์ล้างจาน

จากนั้นขุนเขาจึงค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองเพื่อนสนิทที่กำลังยืนหอบแฮ่ก ๆ หน้าแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศสุก นัยน์ตาคมกริบสีนิลกวาดมองสภาพหัวฟู ๆ และชุดนอนยับ ๆ ของน่านน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเลิกคิ้วเข้มขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงตั้งคำถาม โดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ

“มึงไม่ต้องมาทำหน้าซื่อตาใสเลยนะไอ้เหี้ยขุน! มึงเห็น ทวิตเตอร์หรือยัง! มึงเห็นแฮชแท็กบ้าบอนั่นไหม! #แมวของขุนเขา คืออะไรวะ! ใครเป็นแมวมึง! แล้วไอ้รูปเวรนั่นอีก มึงไปทำหน้าตาดุ ๆ โอบเอวกูแน่นขนาดนั้นทำไม! มึงรู้ไหมว่าตอนนี้คนทั้งมหาลัยเขาคิดว่ากูเป็น เป็น...” น่านน้ำชี้หน้าด่ากราด

ทว่าจู่ ๆ ก็พูดไม่ออก เพราะคำว่าเมียมึงมันจุกอยู่ที่คอหอย

ขุนเขายังคงยืนนิ่ง แผ่นหลังกว้างพิงกับขอบซิงค์ล้างจาน สองแขนแกร่งยกขึ้นกอดอก ท่าทางผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาจ้องมองคนตรงหน้าที่กำลังเต้นเร่า ๆ เป็นเจ้าเข้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเพียงนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ จนถ้าไม่สังเกตก็แทบจะไม่เห็น

“เป็นอะไร?” ขุนเขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยความยียวนกวนประสาทอย่างถึงที่สุด

“ก็เป็น เป็นรับให้มึงไงโว้ยยยย! มึงดูสภาพกูในรูปดิ! กูดูเหมือนแมวน้อยที่รอให้มึงขย้ำเลย! เสียชาติเกิดรุกอย่างกูหมด! กูอุตส่าห์สักปีกนกอินทรี โชว์ความแมน โชว์กล้ามหน้าอก แต่คนกลับมองว่ามันเป็นรอยประทับตราของมึง! มึงทำลายภาพลักษณ์รุกตัวพ่อของกูย่อยยับไม่มีชิ้นดี!” น่านน้ำแหกปากลั่นทนเก็บอาการไม่ไหวอีกต่อไป

น่านน้ำร่ายยาวเป็นชุด หอบหายใจแฮก ๆ จ้องหน้าขุนเขาอย่างเอาเรื่อง หวังจะเห็นเพื่อนสนิทรู้สึกผิด หรืออย่างน้อยก็ต้องแสดงท่าทีเดือดร้อนที่ถูกจับจิ้นกับผู้ชายด้วยกันบ้าง

ทว่าสิ่งที่น่านน้ำได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงัน

ขุนเขายืนมองน่านน้ำเงียบ ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายโวยวายจนพอใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองสรีระของคนที่กำลังประกาศปาว ๆ ว่าตัวเองเป็นรุก พลางมองไหล่ที่แคบกว่าเขา มองเอวที่บางจนเขาสามารถใช้แขนข้างเดียวรวบได้มิด มองผิวขาวเนียนละเอียดที่ไม่มีร่องรอยของการออกกำลังกายหนัก ๆ และมองใบหน้าหวาน ๆ ที่มีลักยิ้มบุ๋มลงไปตอนที่กำลังเถียงคอเป็นเอ็น

ริมฝีปากหยักลึกของขุนเขาขยับยิ้มคราวนี้เป็นรอยยิ้มมุมปากที่ชัดเจนและเต็มไปด้วยความสมเพชปนเอ็นดู

“แล้วมึงเดือดร้อนอะไร?” ขุนเขาพูดขึ้นมาเรียบ ๆ น้ำเสียงไม่ได้ดังขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว แต่มันกลับก้องกังวานในโสตประสาทของน่านน้ำ

“จะไม่ให้กูเดือดร้อนได้ไง! กูเป็นรุก! กูต้องเป็นคนเสียบเว้ย ไม่ใช่คนโดนเสียบ! รูปนั้นมันทำให้สาว ๆ และรับตัวน้อย ๆ ของกูหนีกระเจิงหมด ใครจะกล้ามาคบกับกูในเมื่อเขาคิดว่ากูมีผัวเป็นไอ้มาเฟียหน้าโหดอย่างมึง!” น่านน้ำเถียงคอเป็นเอ็น มือเรียวกำหมัดแน่นทุบลงบนเคาน์เตอร์อีกครั้ง

ขุนเขาถอนหายใจยาว ๆ คล้ายจะรำคาญความดื้อด้านของคนตรงหน้า เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าประชิดเคาน์เตอร์หินอ่อนจนห่างจากน่านน้ำเพียงแค่คืบเดียว ออร่าความกดดันและความสูงที่เหนือกว่าทำให้น่านน้ำต้องเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

ขุนเขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยสักเถาวัลย์หนามลงมาใกล้ นัยน์ตาสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวรีที่กำลังสั่นไหวของน่านน้ำ สายตาของขุนเขามันช่างเย็นชา หนักแน่น และมีอำนาจทะลุทะลวงจนน่านน้ำรู้สึกเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้กับที่

ก่อนที่ขุนเขาจะเอื้อนเอ่ยประโยคชี้ชะตา ประโยคสั้น ๆ ที่เป็นดั่งดาบซามูไรฟันฉับลงกลางหน้าผาก ฟาดฟันความมโนของน่านน้ำจนขาดสะบั้นไม่มีชิ้นดี!

“ก็มึงตัวแค่นี้จะไปรุกใครได้” น้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างโจ่งแจ้ง ประโยคนั้นดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัวของน่านน้ำราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

ตัวแค่นี้จะไป รุกใครได้ รุกใครได้ รุกใครได้

น่านน้ำอ้าปากค้าง วิญญาณหลุดออกจากร่างไปเป็นครั้งที่สองของวัน คำด่าทอเป็นหมื่นเป็นแสนคำจุกอยู่ที่คอหอย เขาอยากจะกระโดดบีบคอไอ้เพื่อนเวรนี่ให้ตายคามือ อยากจะเถียงว่าเขาตัวตั้งร้อยเจ็ดสิบเจ็ด! อยากจะเถียงว่าเขามีกล้ามท้องนะโว้ย! แต่เมื่อยืนเทียบกับอกแกร่ง ๆ ที่หนากว่าเขาสองเท่าของขุนเขาแล้ว คำพูดเหล่านั้นมันช่างไร้น้ำหนักเสียเหลือเกิน

ใบหน้าหวานเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวคล้ำ สลับกับสีขาวซีด ความโกรธแค้นทะลุปรอทจนเลือดขึ้นหน้า ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่คิดไปเองถูกเหยียบย่ำจมดินด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหน้าตาตายด้านของไอ้เพื่อนสนิท!

“ไอ้ ไอ้ขุน! มึงดูถูกกูเกินไปแล้วนะ! มึงคอยดู! คอยดูกูไว้ให้ดีเลย! กูจะพิสูจน์ให้มึงและไอ้พวกบ้าในทวิตเตอร์เห็น ว่าน่านน้ำคนนี้คือรุกตัวจริง!” น่านน้ำชี้นิ้วสั่น ๆ ไปที่หน้าขุนเขา หอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม

น่านน้ำพยายามยืดอกขึ้นทำหน้าขึงขังที่สุดในชีวิต ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงกึกก้องราวกับแม่ทัพสั่งลุยศึก

“กู-จะ-หา-แฟน!” น่านน้ำเน้นย้ำทีละคำชัด ๆ

“กูจะไปจีบเด็กหนุ่มน่ารัก ๆ เอวบาง ๆ ตัวเล็ก ๆ มาเป็นแฟน! กูจะควงน้องเขาไปเดินเย้ยทั่วคณะ! กูจะโชว์ความแมน กูจะเทกแคร์ กูจะเป็นป๋า! กูจะลบไอ้แฮชแท็กบ้าบอนั่นทิ้งด้วยการเปิดตัวแฟนใหม่ที่น่ารักที่สุดในมหาลัย! มึงคอยดูกูไว้เลยไอ้ภูเขาน้ำแข็ง มึงจะต้องกราบตีนขอโทษที่สบประมาทความเป็นรุกของกู!”

ประกาศกร้าวจบ น่านน้ำก็สะบัดหน้าพรืด เดินกระทืบเท้าตึงตังกลับเข้าห้องนอนไปพร้อมกับปิดประตูกระแทกดังปัง! ทิ้งไว้เพียงรังสีความแค้นที่คุกรุ่นอยู่ในอากาศ

ภายในห้องครัวที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ขุนเขายังคงยืนอยู่ที่เดิม เขามองตามแผ่นหลังบางที่เพิ่งเดินฮึดฮัดจากไป สายตาคมกริบที่เคยดูแคลนเมื่อครู่ บัดนี้กลับทอประกายบางอย่างที่ล้ำลึกและมืดมิดยิ่งกว่าเดิม

มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยดิ้นรนอยู่ในกำมืออย่างสูญเปล่า

จะหาแฟนเหรอ

หึ

ขุนเขาแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาหันกลับไปหยิบจานไข่ดาวและเบคอนที่เตรียมไว้ เดินไปวางลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งและเริ่มจัดการกับอาหารเช้าของตัวเองอย่างใจเย็น

“ก็ลองดูสิ ถ้ามึงคิดว่ามึงจะหาใครมาแทนที่กูได้ ก็ลองดู น่านน้ำ” ขุนเขาพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นและแฝงไปด้วยความอันตรายขั้นสุด เพราะเขาตั้งปณิธานไว้แล้วว่า ไม่ว่าไอ้ลูกแมวตัวนี้จะไปจีบใคร หรือมีใครกล้ามาจีบมัน เขาจะใช้ทุกวิถีทางพังมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!

และท้ายที่สุดแฮชแท็ก #แมวของขุนเขา จะต้องไม่ใช่แค่เรื่องมโนในโซเชียล แต่มันจะต้องกลายเป็นความจริง