บทที่ 2 คืนบาปที่ผับ (2/2)

หมับ!

มือหนาแกร่งราวกับคีมเหล็กของใครบางคน เอื้อมมาจากด้านหลังฝ่าฝูงชน คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของชายร่างยักษ์อย่างแรงจนอีกฝ่ายหงายหลังเสียหลัก มือที่กำลังจะแตะเอวน่านน้ำชะงักกึกพร้อมกับข้อมือของน่านน้ำที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

“โอ๊ย! เชี่ยอะไรวะเนี่ย!” ชายกล้ามโตสบถลั่น หันขวับไปมองด้านหลังด้วยความเกรี้ยวกราด เตรียมจะแจกหมัดให้คนที่กล้ามาขัดจังหวะ แต่ทันทีที่สบตาเข้ากับดวงตาคมกริบสีนิลที่มืดมิดยิ่งกว่ารัตติกาล คำผรุสวาททั้งหมดก็ถูกกลืนหายกลับลงไปในลำคอ ชายร่างยักษ์หน้าถอดสี ซีดเผือดเป็นไก่ต้มในพริบตา

ร่างสูงใหญ่ของขุนเขายืนตระหง่านอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มไม่ได้ทำหน้าตาขึงขัง หรือตะคอกเสียงดังโวยวาย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย เย็นชา ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตอันตราย รังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรงจนแทบจะจับต้องได้ ออร่าความกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนคนรอบข้างที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ต้องเผลอกลั้นหายใจและถอยกรูดออกไปเป็นวงกว้างโดยอัตโนมัติ

ขุนเขาไม่ได้สนใจชายกล้ามโตที่กำลังขาสั่น เขาก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัวน่านน้ำที่กำลังยืนอึ้ง ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตวัดโอบรอบเอวบางของเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ก่อนจะออกแรงกระตุกเพียงนิดเดียว ร่างโปร่งของน่านน้ำก็ปลิวหวือเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของขุนเขาอย่างจัง

ปึก!

“อ๊ะ!” น่านน้ำอุทานเสียงหลง ใบหน้าหวานซบลงกับอกแกร่งที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และฟีโรโมนดิบ ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของขุนเขา ลอยเข้ามาปะทะจมูกอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างประหลาด

ขุนเขากระชับวงแขนที่โอบเอวน่านน้ำให้แน่นขึ้นจนแทบจะไม่เหลือช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน ราวกับกำลังประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง เขาตวัดสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกกลับไปมองชายร่างยักษ์ที่บัดนี้ตัวหดเหลือสองนิ้วริมฝีปากหยักลึกขยับเปิดออก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาจนบาดลึกไปถึงกระดูกจะถูกเปล่งออกมา

“มึงมายุ่งอะไรกับคนของกู”

ประโยคสั้น ๆ ที่ไม่ได้ตะเบ็งเสียง แต่กลับดังก้องกังวานและแฝงไปด้วยอำนาจคุกคามขั้นสุด เป็นคำขู่ที่ไร้การสบถ แต่ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกมีดจ่อคอหอย ชายกล้ามโตกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก เหงื่อแตกพลั่กเต็มใบหน้า สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวมันร้องเตือนอย่างบ้าคลั่งว่าผู้ชายตรงหน้านี้คือของจริง คือผู้ล่าที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร และถ้ามันยังขืนยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป ศพมันคงไม่สวยแน่ ๆ

“ขอโทษครับพี่ ผมไม่รู้ว่ามีเจ้าของแล้วขอตัวก่อนนะครับ!” พูดจบ ชายร่างยักษ์ก็หันหลังกลับและวิ่งเตลิดฝ่าฝูงชนหนีหายไปในความมืดอย่างรวดเร็วราวกับหมาโดนน้ำร้อนลวก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เกิดขึ้นรอบบริเวณนั้นชั่วขณะ

ขุนเขายังคงยืนนิ่ง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างดุดันเพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยให้พวกที่คิดจะฉวยโอกาสคนอื่น ๆ ได้รู้ตัว บรรดาผีเสื้อราตรีที่กำลังด้อม ๆ มอง ๆ น่านน้ำอยู่ต่างรีบเบือนหน้าหนีและสลายตัวกันไปคนละทิศคนละทาง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตากับบุรุษหน้านิ่งที่แผ่รังสีหวงของออกมารอบทิศทาง

ทางด้านน่านน้ำ ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งงันอยู่ในอ้อมกอดของขุนเขา ร่างกายโปร่งบางสั่นสะท้านน้อย ๆ จากเหตุการณ์เฉียดตายเสียซิงเมื่อครู่ อะดรีนาลีนที่สูบฉีดอย่างพลุ่งพล่านเริ่มลดระดับลง ประกอบกับฤทธิ์ค็อกเทลดีกรีแรงที่เพิ่งซัดเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ตีตื้นขึ้นมา ทำให้น่านน้ำรู้สึกมึนงงและอ่อนระทวยไปหมด

ความรู้สึกโล่งใจอย่างมหาศาลถาโถมเข้ามาจนขาทั้งสองข้างแทบจะไร้เรี่ยวแรง น่านน้ำไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเผลอทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดพิงไปกับอกกว้างของเพื่อนสนิท สองมือที่สั่นเทายกขึ้นมากำเสื้อยืดคอย้วยของขุนเขาไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ใบหน้าหวานซุกซบลงกับลาดไหล่แกร่งอย่างลืมตัว ลืมไปสิ้นถึงคำโอ้อวด ลืมไปหมดว่าตัวเองเป็นรุกตัวพ่อ ลืมกระทั่งความน่าหมั่นไส้ของไอ้เพื่อนหน้าตายคนนี้

รู้เพียงแค่ว่าอ้อมกอดนี้มันแน่นหนา ปลอดภัย และอบอุ่นจนไม่อยากจะผละออก ขุนเขาก้มลงมองกลุ่มผมสีน้ำเงินที่ซุกอยู่ตรงอกเขา สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนน้อย ๆ จากร่างโปร่งในอ้อมแขน นัยน์ตาคมกริบที่เคยวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อย ๆ อ่อนแสงลง ความเย็นชาที่ฉาบไว้บนใบหน้าละลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกลึกซึ้งบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

เขากระชับอ้อมแขนที่โอบเอวบางให้แน่นขึ้นอีกนิดอย่างหวงแหน ฝ่ามือหนายกขึ้นมาลูบกลุ่มผมสีน้ำเงินของคนเมาที่กำลังหมดฤทธิ์อย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมที่เงียบเชียบทว่าอ่อนโยนจนน่าใจหาย

“กูบอกแล้วว่าอย่าซ่าให้มันมากนัก” ขุนเขากระซิบเสียงแผ่วเบาชิดใบหูของคนที่กำลังซบอกเขาอยู่ แม้น้ำเสียงจะฟังดูเหมือนดุ แต่เจือปนไปด้วยความโล่งใจที่มาช่วยไว้ได้ทัน น่านน้ำที่สติเริ่มหลุดลอยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความกลัว ไม่ได้เถียงกลับเหมือนทุกที เขากลับครางอืออาในลำคอ ซุกหน้าถูไถกับอกแกร่งราวกับลูกแมวที่กำลังหาความอบอุ่น

และในวินาทีนั้นเอง แสงแฟลชจากกล้องสมาร์ตโฟนของใครบางคนในมุมมืด ก็สว่างวาบขึ้นมาบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดเอาไว้ ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่โอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมอกด้วยสายตาดุดันหวงแหน และชายหนุ่มหน้าหวานที่ซุกซบแนบชิดราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ยอมสยบต่อผู้เป็นเจ้าของ