บทที่ 3 ไวรัลสลายมโน (1/2)

แสงแดดจ้าในยามสายของวันเสาร์สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงสีเทาเข้ม เข้ามากระทบกับเปลือกตาของร่างโปร่งที่นอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงคิงไซซ์ น่านน้ำครางอืออาในลำคออย่างขัดใจเมื่อความสว่างนั้นรบกวนการนอนหลับอันแสนล้ำค่าของเขา ชายหนุ่มพยายามพลิกตัวหนีแสงแดด แต่ทว่าทันทีที่ขยับตัว ความเจ็บปวดร้าวระบมก็แล่นปราดขึ้นมาจากขมับทั้งสองข้างราวกับมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวซ้ำ ๆ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งตีลังกากลับหัวกลับหาง อาการคลื่นเหียนตีตื้นขึ้นมาจนถึงคอหอย ลำคอแห้งผากเป็นผุยผงราวกับรอนแรมอยู่ในทะเลทรายสะฮารามาเป็นเดือน

“โอ๊ย ปวดหัวฉิบหาย” เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งแตก น่านน้ำยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างแรงเพื่อบรรเทาอาการแฮงก์ที่รุนแรงที่สุดในรอบปี

ความทรงจำของเมื่อคืนมันช่างเลือนรางและแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับจิ๊กซอว์ที่ต่อไม่ติด เขาจำได้ลาง ๆ ว่าตัวเองแต่งตัวหล่อเฟี้ยว จัดเต็มเสื้อเชิ้ตแหวกอกโชว์รอยสักปีกนกอินทรีสุดเท่ เดินกร่างเข้าไปในผับหมายมั่นปั้นมือว่าจะไปสอยเด็กน่ารัก ๆ กลับมานอนกอดสักคน แต่แล้วภาพก็ตัดไปตอนที่เขาเจอกับไอ้หมีควายกล้ามโตหน้าเถื่อนที่พยายามจะลวนลามเขา จำได้ถึงความหวาดกลัวสุดขีดตอนที่โดนบีบข้อมือ และหลังจากนั้น

อุณหภูมิที่เย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ แผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงหิน และอ้อมกอดที่รัดแน่นจนแทบจะจมหายเข้าไปในร่างของใครบางคน น่านน้ำเบิกตากว้างขึ้นมาในความมืดใต้ผ้าห่ม หัวใจกระตุกวูบเมื่อจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายต่อกันสนิท ภาพใบหน้าเรียบตึงและแววตาดุดันของขุนเขาที่จ้องมองไอ้กล้ามโตคนนั้นลอยเข้ามาในหัวเด่นชัด ตามมาด้วยภาพความน่าสมเพชของตัวเองที่เผลอเอาหน้าไปซุกอกเพื่อนสนิท ซ้ำยังกอดเสื้อมันไว้แน่นราวกับลูกแมวหลงทางหาที่พึ่ง!

“เชี่ยเอ๊ยยยยยย! ไอ้น่านน้ำ! มึงทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย!” น่านน้ำร้องลั่นห้อง ยกมือขึ้นทึ้งผมสีน้ำเงินของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ความอับอายขายขี้หน้าตีตื้นขึ้นมาจนหน้าเห่อร้อนไปหมด ศักดิ์ศรีความเป็นรุกที่สั่งสมมาพังทลายไม่มีชิ้นดีต่อหน้าไอ้ภูเขาน้ำแข็งนั่น

ในขณะที่กำลังนอนดิ้นพล่านและก่นด่าตัวเองอยู่นั้นเอง โสตประสาทก็รับรู้ได้ถึงเสียงสั่นครืด ๆ อย่างต่อเนื่องของสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง มันไม่ได้สั่นแค่ครั้งสองครั้ง แต่มันสั่นรัวและถี่ราวกับมีคนกระหน่ำโทรหรือส่งข้อความมาเป็นร้อยข้อความพร้อม ๆ กันจนเครื่องแทบจะระเบิด

น่านน้ำขมวดคิ้วมุ่น เอื้อมมือสะเปะสะปะไปคว้าโทรศัพท์ที่กำลังสั่นจนร้อนจี๋ขึ้นมาดู ทันทีที่ปลดล็อกหน้าจอ ดวงตาเรียวรีที่ยังเบิกไม่เต็มที่ก็ต้องเบิกกว้างทะลักแทบจะหลุดออกจากเบ้า

แจ้งเตือนแอปพลิเคชันสีเขียวเด้งค้างอยู่ที่ตัวเลข 999+ ในขณะที่ไอคอนแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ก็มีตัวเลขแจ้งเตือนสีแดงโชว์หราไม่แพ้กัน ข้อความรัวเข้ามาไม่หยุดหย่อนจนหน้าจอค้างไปชั่วขณะ น่านน้ำกะพริบตาปริบ ๆ พยายามเพ่งมองข้อความล่าสุดจากกลุ่มเพื่อนสนิทในคณะที่ตั้งชื่อกลุ่มว่า “แก๊งชายฉกรรจ์”

เป้วิศวะ: น่านน้ำ! มึงตื่นยังวะ! มึงเห็นทวิตเตอร์ยัง!

เจมส์สุดหล่อ: เชี่ยยยยย! กูช็อกมาก มึงไปแอบกินกับไอ้ขุนตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ทำไมไม่บอกพวกกู!

ตั้มตั้ม: @น่านน้ำสุดหล่อ มึงรีบตื่นมาดูผลงานตัวเองเลย ไอ้ม้ามืด! กูอุตส่าห์เชื่อมาตลอดว่ามึงเป็นรุก ที่แท้มึงก็แค่แมวน้อยยั่วสวาทของไอ้ขุนเขา!

เป้วิศวะ: ส่งรูปภาพ

เป้วิศวะ: ส่งลิงก์

เจมส์สุดหล่อ: โคตรฟิน โคตรเรียล มึงดูสายตาไอ้ขุนดิ หวงของสัด ๆ!

ข้อความรัว ๆ จากเพื่อนสนิททำเอาน่านน้ำหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

“อะ อะไรวะเนี่ย พวกมึงพูดพล่ามอะไรกัน กูไปกินไอ้ขุนตอนไหน!” น่านน้ำกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก นิ้วชี้ที่สั่นระริกค่อย ๆ กดแตะลงไปที่ลิงก์ทวิตเตอร์ที่เพื่อนส่งมาให้ หน้าจอโหลดอยู่เพียงอึดใจ ก่อนจะปรากฏภาพถ่ายหนึ่งภาพที่ทำเอาวิญญาณของน่านน้ำหลุดออกจากร่างไปในพริบตา!

มันคือรูปถ่ายในผับเมื่อคืนท่ามกลางแสงไฟสีน้ำเงินและสีแดงที่สลัว ๆ ทว่ากลับจับภาพบุคคลสองคนในเฟรมได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ในรูปนั้นขุนเขายืนตระหง่านอยู่ตรงกลางภาพ สวมเสื้อแจ็กเกตหนังสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉย บัดนี้กลับดูดุดันและอันตรายขั้นสุด ดวงตาคมกริบสีนิลตวัดมองตรงมาที่กล้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนที่แอบถ่าย ออร่าความน่าเกรงขามแผ่ซ่านทะลุจอจนคนดูยังต้องเผลอกลั้นหายใจ แต่สิ่งที่ทำให้ภาพนี้กลายเป็นไวรัลไม่ใช่สายตาพิฆาตของขุนเขา แต่มันคือท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนของขุนเขา ที่กำลังโอบรัดรอบเอวของใครบางคนไว้แน่น แน่นจนนิ้วเรียวยาวนั้นกดจมลงไปในเนื้อผ้า เสมือนกำลังประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ

และคนที่ถูกโอบเอวอยู่นั้นก็คือเขาเอง! น่านน้ำ!

น่านน้ำแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งเมื่อเห็นสภาพตัวเองในรูป ร่างโปร่งบางของเขาในเสื้อเชิ้ตสีดำแหวกอก ยืนซ้อนทับอยู่ด้านหน้าขุนเขา ใบหน้าหวานที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างดีบัดนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหูเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาเรียวรีหลับพริ้ม ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย ศีรษะทุยที่มีผมสีน้ำเงินซุกซบแนบชิดอยู่กับลาดไหล่กว้างของขุนเขาอย่างพึ่งพิง สองมือของเขากำเสื้อยืดคอย้วยของเพื่อนสนิทไว้แน่นราวกับเด็กน้อยที่กลัวพลัดหลง รอยสักปีกนกอินทรีที่เขาภาคภูมิใจหนักหนาว่ามันแมนสุด ๆ เมื่อมาอยู่บนแผงอกขาว ๆ ที่มีแขนของขุนเขาโอบรัดอยู่ มันกลับดูไม่เหมือนรอยสักของนักล่า แต่มันดูเหมือนตราประทับของสัตว์เลี้ยงที่ถูกเจ้าของตีตราจองไว้มากกว่า!

ภาพนี้มันไม่ได้ดูเหมือนเพื่อนช่วยเพื่อนจากสถานการณ์อันตรายเลยสักนิด! องค์ประกอบภาพ แสง เงา ท่าทาง ทุกอย่างมันดูชวนฝัน ชวนจิ้น และดูเหมือนแฟนที่กำลังหวงเมียขั้นรุนแรง!

น่านน้ำกวาดสายตาเลื่อนดูด้านล่างของรูปภาพ ตัวเลขรีทวีตพุ่งทะยานไปหลักหมื่น และยอดกดหัวใจทะลุห้าหมื่นไปแล้วเรียบร้อย แถมแฮชแท็กที่ติดมากับรูปภาพนั้นก็กระแทกตากระแทกใจจนน่านน้ำแทบกระอักเลือด

#แมวของขุนเขา

แฮชแท็กนี้กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของเทรนด์ทวิตเตอร์ประเทศไทย!

น่านน้ำแทบจะหยุดหายใจ เขากัดฟันเลื่อนอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นด้วยมือที่เย็นเฉียบ

: กรี๊ดดดดด! พส. คู่นี้เขาคือใครคะ! งานดีมากกกก คนนึงหล่อเถื่อนดุดัน อีกคนหล่อหวาน ๆ ยั่ว ๆ เคมีเคใจมันได้มาก!

: มหาลัย X คณะวิศวะค่ะคุณพี่! คนสูง ๆ ชื่อขุนเขา เป็นคนดังคณะ ส่วนคนหน้าหวานชื่อน่านน้ำ เขาสองคนเป็นรูมเมตกันค่ะ! แงงงง รูมเมตที่แปลว่าผัวเมียแน่ ๆ!

: ดูสายตาพี่ขุนเขาสิคะ สายตาแบบใครแตะเมียกูตายโคตรกร้าวใจเลยโว้ยยยยยยยย!

: แล้วดูน้องน่านน้ำสิ ซบอกพี่เขาแน่นเลย หน้าแดง ๆ ปากเจ่อ ๆ แบบนั้น โดนดุมาหรือโดนอะไรมาคะเนี่ย (ซับเลือด) แฮชแท็ก #แมวของขุนเขา ไม่เกินจริง น้องเป็นแมวขี้อ้อนของพี่เขาคนเดียว!

: รอยสักที่อกน้องคือปีกนกอินทรีเหรอคะ แต่ทำไมพออยู่ในอ้อมกอดพี่ขุนเขาแล้ว มันดูเหมือนรอยประทับตราลูกแมวเลยง่าาา น่ารักกกกก

: ฉันเคยเห็นน่านน้ำพยายามทำตัวเป็นรุกจีบสาวด้วยนะ ตลกมาก สรุปคือเบียวค่ะลูก หนูเป็นรับลูก หนูเป็นเมียพี่เขา เลิกฝืนธรรมชาติได้แล้วค่ะ!

“อ๊ากกกกกกกกกกกก!”

น่านน้ำทนอ่านต่อไปไม่ไหว เขาแหกปากร้องลั่นห้องสุดเสียง โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไปบนที่นอนราวกับมันเป็นของร้อน สติสัมปชัญญะขาดผึง กำแพงความมั่นใจและความเป็นรุกที่เพียรพยายามก่อร่างสร้างตัวมาตลอดสิบเก้าปีพังครืนลงมาแหลกลาญไม่มีชิ้นดี!

“ไม่จริง! กูไม่ได้เป็นแมว! กูไม่ได้เป็นรับ! กูเป็นรุกโว้ยยยยยย! กูเป็นเสือ! เสือปีกนกอินทรี! ไอ้พวกบ้า! พวกมึงตาบอดหรือไงวะถึงมองกูเป็นเมียไอ้ขุนเนี่ย!”