บทที่ 32 หมวกเขียวอันเรืองรอง

เมื่อรถม้าของจวนตระกูลกู้แล่นมาถึงหน้าจวนตระกูลซ่ง พ่อบ้านและบ่าวรับใช้ต่างก็รีบเปิดประตูใหญ่ต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง

กู้ชิงอวิ๋นก้าวลงจากรถม้าก่อนตามธรรมเนียม จากนั้นจึงหันกลับไปยื่นมือให้ภรรยา

“ระวังขั้นบันได”

ซ่งอวี้หรูยิ้มบาง ๆ ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือของเขา

“อืม”

กู้ชิงอวิ๋นประคองนางลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม

ภาพนั้นตกอยู่ในสายตาของซ่งเหวินหยวนซึ่งมายืนรอบุตรสาวอยู่หน้าประตูจวนด้วยตนเองเมื่อเห็นว่าบุตรสาวมีสีหน้าเปล่งปลั่งและรอยยิ้มสดใส เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ส่วนซ่งอวี้หรูนั้นเดิมทีบนใบหน้าของนางก็มีรอยยิ้มอยู่แล้ว แต่เมื่อสายตากวาดไปไม่พบโจวเยี่ยนเหมยและซ่งอวี้เหวินออกมาต้อนรับ สีหน้านางก็พลันยิ่งแจ่มใสขึ้นมาอีกหลายส่วน พอลงจากรถม้าได้นางรีบเดินเข้าไปเกาะแขนบิดาอย่างสนิทสนมในทันที

“ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”

ซ่งเหวินหยวนหัวเราะเบา ๆ

“เพิ่งแต่งออกเรือนไปไม่กี่วัน ก็คิดถึงบ้านเดิมแล้วหรือ”

“ย่อมคิดถึงเจ้าค่ะ”

ซ่งอวี้หรูตอบพลางยิ้ม

“แต่คิดถึงท่านพ่อมากที่สุด”

คำพูดประโยคนั้นทำให้สีหน้าของซ่งเหวินหยวนอ่อนโยนลงทันที กู้ชิงอวิ๋นเดินเข้ามาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

“คารวะท่านพ่อตา”

ซ่งเหวินหยวนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่ต้องมากพิธี”

เดิมทีเขามีความประทับใจต่อบุตรเขยผู้นี้อยู่แล้ว บัดนี้เมื่อเห็นว่ากู้ชิงอวิ๋นให้เกียรติบุตรสาวของตนถึงเพียงนี้ ความรู้สึกประทับใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

ขณะเดียวกัน ขบวนรถของขวัญก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดเรียงกันหน้าประตูจวนหีบไม้ล้ำค่า ผ้าไหม เครื่องลายคราม สมุนไพร และของมีค่าหลายชนิดถูกทยอยยกลงจากรถอย่างเป็นระเบียบ

ซ่งเหวินหยวนมองของขวัญเหล่านั้นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เขาไม่ใช่คนโลภในทรัพย์สิน แต่ของขวัญจำนวนมากเช่นนี้ หมายถึงการให้เกียรติบุตรสาวของเขาอย่างแท้จริง

จวนตระกูลกู้กำลังประกาศให้ผู้คนภายนอกรับรู้ว่า ซ่งอวี้หรูเป็นสะใภ้ที่พวกเขาพึงพอใจ

“ดี...ดีมาก”

ซ่งเหวินหยวนกล่าวพลางหัวเราะ

“พวกเจ้าเข้ามาด้านในก่อนเถิด”

ทั้งสามคนเดินเข้าสู่ห้องรับรองใหญ่ เพียงนั่งลงได้ไม่นาน สาวใช้ก็รีบนำขนมและน้ำชาที่ซ่งอวี้หรูชื่นชอบมาตั้งจนเต็มโต๊ะ

ซ่งอวี้หรูเห็นขนมถั่วกวนกับขนมดอกเหมยตรงหน้าก็อดยิ้มไม่ได้

“ท่านพ่อยังจำได้อีกหรือเจ้าคะว่าข้าชอบกินขนมเหล่านี้”

“เจ้าชอบมาตั้งแต่เด็ก จะลืมได้อย่างไร”

ซ่งเหวินหยวนตอบอย่างอ่อนโยน จากนั้นจึงหันไปมองกู้ชิงอวิ๋น

“ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา หรูเอ๋อร์ได้สร้างความลำบากให้เจ้าหรือไม่”

กู้ชิงอวิ๋นยังไม่ทันตอบ ซ่งอวี้หรูก็รีบพูดแทรกทันที

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

นางยิ้มกว้าง

“จวนตระกูลกู้ต้อนรับข้าเป็นอย่างดี ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อสามี ท่านแม่สามี รวมไปถึงท่านอาทุกท่านต่างเมตตาข้า”

“ส่วนสามีของข้า...”

นางเหลือบมองกู้ชิงอวิ๋น ก่อนจะยิ้มหวานกว่าเดิม

“เขาแสนดีเป็นอย่างยิ่ง คอยดูแลข้าทุกเรื่อง ไม่เคยทำให้ข้ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยเจ้าค่ะ”

ซ่งเหวินหยวนหัวเราะอย่างพึงพอใจ

“เช่นนั้นก็ดี”

กู้ชิงอวิ๋นเองก็ยกถ้วยชาขึ้นดื่มเพื่อซ่อนรอยยิ้ม แม้จะรู้ว่านางกำลังพูดความจริงที่คิดอยู่ในใจ แต่เมื่อได้ยินนางกล่าวชมตนเองต่อหน้าบิดา ความรู้สึกภายในใจก็ยังอดเบิกบานไม่ได้

บรรยากาศภายในห้องรับรองเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่ยังไม่ทันได้พูดคุยกันนานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก ซ่งอวี้เหวินเดินเข้ามาช้า ๆ บนแผ่นหลังของเขาแบกกิ่งหนามเล็ก ๆ อยู่สองสามกิ่ง เมื่อเข้ามาถึงกลางห้อง เด็กชายก็คุกเข่าลงตรงหน้าซ่งอวี้หรูทันที

“พี่หญิง! ข้ามาขอขมาท่านแทนอี๋เหนียงของข้าขอรับ ขอพี่หญิงได้โปรดให้อภัยอี๋เหนียงของข้าด้วยขอรับ”

บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างพากันมองด้วยความสงสาร เด็กอายุเพียงเท่านี้ กลับต้องแบกหนามมาขอขมาต่อหน้าพี่สาวและพี่เขย ภาพที่เห็นชวนให้เวทนาไม่น้อย

แต่สีหน้าของซ่งเหวินหยวนกลับเขียวคล้ำลงทันที เขามองออกในแวบเดียวว่า บุตรชายผู้นี้กำลังทำสิ่งใด หากซ่งอวี้หรูไม่ให้อภัยโจวเยี่ยนเหมยต่อหน้ากู้ชิงอวิ๋น สามีของนางก็อาจจะเข้าใจผิดคิดว่านางใจแคบ

แต่หากนางให้อภัย เรื่องการกักบริเวณโจวเยี่ยนเหมยก็จะกลายเป็นเรื่องที่เขาจะลงโทษต่อไปได้ยาก

เด็กคนนี้... กำลังใช้ความกตัญญูบีบบังคับพี่สาวของตนเองต่อหน้าพี่เขยที่เพิ่งจะแต่งงานกัน ซ่งเหวินหยวนทั้งโกรธเคืองทั้งอับอาย เขาอยากจะเอ่ยปากตำหนิแต่ก็ไม่มั่นใจว่าเรื่องนี้บุตรเขยของเขาจะคิดเห็นเช่นไร

กู้ชิงอวิ๋นยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่สนใจเหตุการณ์ตรงหน้าแม้แต่น้อย เขาหยิบขนมชิ้นหนึ่งใส่ถ้วยของภรรยา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ชานี้รสดีเป็นอย่างยิ่ง มิน่าเล่า เจ้าจึงชื่นชอบ เมื่อกลับจวนไปข้าจะส่งคนไปซื้อมาให้เจ้า”

ซ่งอวี้หรูหันมามองเขา รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนออกจากจวน เขาเคยบอกนางแล้ว หากมีเรื่องใดจัดการยากขอให้นางบอกเขา เขาจะช่วยนางเอง

แต่ในใจของซ่งอวี้หรูกลับคิดอย่างอารมณ์ดี

‘สามีอุตส่าห์เสนอตัวช่วย ข้าย่อมดีใจ แต่แค่กำจัดสองแม่ลูกคู่นี้ ยังไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือหรอก ตาแก่เชื่อฟังข้าดีถึงเพียงนี้ แค่ข้าพูดออกมา เขาก็พร้อมจัดการทุกอย่างแทนข้าแล้ว’

กู้ชิงอวิ๋นรีบยกถ้วยชาขึ้นปิดบังมุมปากที่กำลังยกขึ้น ภรรยาของเขาเรียกพ่อตาของเขาว่า "ตาแก่" ได้อย่างเป็นธรรมชาติจริง ๆ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะวางถ้วยลง เสียงความคิดประโยคต่อมาก็ดังขึ้น

‘เพียงแต่... ข้าจะบอกตาแก่อย่างไรดี จึงจะไม่ทำให้เขาเสียใจ เฮ้อ... ถูกอนุภรรยาสวมหมวกเขียวให้ แถมยังหลอกให้เลี้ยงลูกชู้ของนางมาตั้งนานหลายปี’

‘ไม่รู้ว่าถ้าเขารู้ความจริง จะเสียใจสักแค่ไหนกันนะ’

พรวด!

น้ำชาที่เพิ่งกลืนลงไปถูกกู้ชิงอวิ๋นพ่นออกมาในทันที

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

เขาไออย่างรุนแรงจนทั้งห้องตกใจ ซ่งอวี้หรูรีบลุกขึ้นเดินไปลูบหลังให้เขาทันที

“พี่อวิ๋น! ท่านเป็นอะไรหรือไม่”

ซ่งเหวินหยวนเองก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง

“ชิงอวิ๋น เจ้าเป็นอันใดไปหรือ”

กู้ชิงอวิ๋นรีบโบกมือ

“ไม่...ไม่เป็นไรขอรับ แค่เพียงสำลักน้ำชาเท่านั้นขอรับ”

แม้ปากจะตอบเช่นนั้น แต่สายตาของเขากลับอดเหลือบมองศีรษะของซ่งเหวินหยวนไม่ได้

ยิ่งเมื่อเห็นซ่งอวี้เหวินที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า มีอายุเกือบสิบปีแล้ว ในสายตาของกู้ชิงอวิ๋นก็พลันเหมือนเห็น "หมวกสีเขียวเรืองรอง" ล่องลอยอยู่เหนือศีรษะของพ่อตาอย่างน่าประหลาด เขารีบขยี้ตาของตนเองทันที

‘ใจเย็น... นั่นไม่ใช่หมวกจริงๆ เป็นเพียงความคิดของภรรยา... แต่เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ามันเขียวเสียจนแสบตาเช่นนี้กันนะ’

“พี่อวิ๋น”

เสียงของซ่งอวี้หรูดังขึ้นอีกครั้ง

“ท่านไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม”

กู้ชิงอวิ๋นกระแอมเบา ๆ ก่อนฝืนยิ้ม

“ข้าไม่เป็นไร”

เขารีบหันไปมองนาง

“เจ้าไม่ต้องสนใจข้า สะสางธุระของเจ้าต่อเถิด”

ซ่งอวี้หรูพยักหน้า นางหันกลับไปมองบิดา ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ท่านพ่อ! คนของข้ารวบรวมหลักฐานมาแล้ว โจวอี๋เหนียงยักยอกทรัพย์สินของมารดาข้าเข้าคลังของตนเองเป็นจำนวนมาก”

“อีกทั้งเส้นทางการเงินของนาง ยังมีหลายอย่างที่ผิดปกติเป็นอย่างยิ่ง ข้าไม่อาจให้อภัยนางได้จริงๆ ท่านพ่อท่านคงจะคิดไม่ถึงกระมังว่านอกจากนางจะฝากตั๋วเงินในนามของซ่งอวี้เหวินแล้ว นางยังฝากตั๋วเงินในร้านรับแลกเงินในชื่อของผู้อื่น โฉนดร้านค้าและโฉนดที่ดินบางแห่งของข้าที่นางยักยอกไปก็เช่นกัน นอกจากนางจะเปลี่ยนชื่อเจ้าของโฉนดเป็นซ่งอวี้เหวินแล้ว นางยังเปลี่ยนเป็นชื่อของคนผู้หนึ่งอีกด้วย”

ซ่งอวี้หรูเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็นสายตาที่นางใช้จ้องมองซ่งอวี้เหวินพลันยิ่งทวีความเย็นชามากยิ่งขึ้น