Semua Bab นางร้ายสายปลาเค็ม: Bab 11 - Bab 20

แม้กู้ชิงอวิ๋นจะอุตส่าห์เดินทางมาส่งยาถึงจวนอัครเสนาบดีด้วยตนเอง แต่เห็นได้ชัดว่าซ่งเหวินหยวนไม่ได้ยินดีต้อนรับว่าที่บุตรเขยผู้นี้มากนักเขายืนเฝ้าอยู่ข้างซ่งอวี้หรูแทบไม่ห่าง ราวกับเกรงว่ากู้ชิงอวิ๋นจะฉวยโอกาสล่อลวงบุตรสาวของตนเองไปอีกหลังจากยาถูกส่งถึงมือเจ้าของแล้ว ซ่งเหวินหยวนก็เอ่ยขึ้นทันที“ของก็มาถึงแล้ว คนก็ได้พบแล้ว คุณชายรองกู้คงไม่มีธุระอื่นอีกกระมัง”คำพูดนั้นฟังดูสุภาพ แต่ความหมายกลับชัดเจนอย่างยิ่ง ส่งของเสร็จแล้วก็กลับไปเสีย กู้ชิงอวิ๋นย่อมฟังออก เขาจึงทำได้เพียงประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม“เช่นนั้นข้าไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณหนูซ่งแล้ว”เขาหันไปมองซ่งอวี้หรูเล็กน้อย“ยาที่อยู่ในกล่องไม้ใบนี้ใช้สำหรับทาภายนอก ส่วนยาบำรุงอีกสองขวดให้รับประทานหลังอาหาร หากมีอาการผิดปกติให้ส่งคนไปแจ้งที่จวนตระกูลกู้ทันที”ซ่งอวี้หรูพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”‘พูดจาสุภาพ ฟังแล้วรู้สึกได้รับความใส่ใจถึงเพียงนี้ สมแล้วที่เป็นพระรองผู้แสนดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ชะตาชีวิตสั้นไปหน่อย อีกไม่กี่ปีเขาก็ต้องตายแทนกู้ชิงเหิงเสียแล้ว’มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของกู้ชิงอวิ๋นกำแน่นขึ้นเล็กน้อย แม้เคยได้ยินความคิ

วันต่อมา จวนอัครเสนาบดีตระกูลซ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศครึกครื้นตั้งแต่เช้าตรู่โคมแดงมงคลถูกแขวนเรียงรายตามระเบียงยาว อักษรมงคลคู่สีทองติดอยู่ทั่วทั้งจวน ผ้าแดงผืนใหญ่ประดับตั้งแต่ประตูหน้าไปจนถึงเรือนอวี้หลันของเจ้าสาวบ่าวไพร่วิ่งวุ่นกันจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก บางกลุ่มช่วยกันทำความสะอาดเรือนรับรอง บางกลุ่มจัดเตรียมอาหารและสุรา บางกลุ่มกำลังตรวจสอบสิ่งของในขบวนเจ้าสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะวันพรุ่งนี้ จวนตระกูลกู้จะส่งเกี้ยวแปดคนหามมารับซ่งอวี้หรูแต่งเข้าจวนแล้วงานแต่งจัดขึ้นอย่างเร่งรีบภายในเวลาเพียงสามวัน แต่ด้วยฐานะของสองตระกูล ไม่มีผู้ใดกล้าปล่อยให้งานออกมาขาดตกบกพร่องนอกจากญาติสายต่าง ๆ ของตระกูลซ่งที่เดินทางมาช่วยจัดงานแล้ว จวนตระกูลเถาซึ่งเป็นตระกูลเดิมของมารดาแท้ ๆ ของซ่งอวี้หรูก็เดินทางมาถึงตั้งแต่ช่วงสายรถม้าหลายคันหยุดลงหน้าประตูใหญ่สิ่งของที่นำมาด้วยมีทั้งผ้าไหม เครื่องประดับ หีบใส่เงินทอง และเครื่องใช้สำหรับเจ้าสาวจำนวนมากแม้ตระกูลเถาจะไม่ใช่ตระกูลขุนนาง แต่กลับเป็นตระกูลพ่อค้าใหญ่ที่มีชื่อเสียงไปทั่วแคว้น กิจการของพวกเขาครอบคลุมทั้งร้านผ้า ร้านเครื่องประดับ โรงน้ำชา รวมถึงเส

ซ่งอวี้หรูมองเด็กชายตรงหน้า พลางนึกถึงความรักที่เจ้าของร่างเดิมเคยมอบให้เขานางตามใจเขาทุกอย่างยอมแบ่งของดีให้ยอมปกป้องยามเขาทำผิดยอมรับโทษแทนหลายครั้ง เพราะคิดว่าเขาเป็นน้องชายเพียงคนเดียวแต่เด็กชายผู้นี้กลับรู้ว่ามารดาของตนเองกำลังขโมยทรัพย์สินของพี่สาว และเลือกช่วยปิดบังแม้เขาจะมีอายุเพียงเก้าขวบแม้ยังไม่เข้าใจความซับซ้อนของผลประโยชน์ทั้งหมดแต่อย่างน้อยเขาย่อมรู้ว่าสิ่งใดเป็นของตนเอง และสิ่งใดเป็นของผู้อื่นการที่เขาเลือกเงียบไม่ใช่เพราะไร้เดียงสาแต่เพราะผู้ที่ได้รับประโยชน์ก็คือตนเองซ่งอวี้หรูหลุบตาลง ก่อนหน้านี้นางเคยคิดว่าเรื่องที่ซ่งอวี้เหวินไม่ใช่บุตรแท้ ๆ ของซ่งเหวินหยวนไม่ใช่ความผิดของเขา นางจึงไม่ต้องการพุ่งเป้าไปที่เด็กคนหนึ่งแต่ในเมื่อเขาไม่เคยจริงใจต่อพี่สาวผู้เคยรักเขา นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องสืบต่อความรู้สึกเหล่านั้นแทนเจ้าของร่างเดิม“ต่อจากนี้ ของของข้าแม้แต่ชิ้นเดียว เจ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้อง”ซ่งอวี้หรูกล่าว“นับจากวันนี้เป็นต้นไปความรักความเอ็นดูที่ข้าเคยมอบให้เจ้าได้หมดลงแล้ว”คำพูดของซ่งอวี้หรูทำให้ซ่งอวี้เหวินเงยหน้าขึ้นทันที“พี่หญิง...”“อย่าเรียกข้าเช

สวี่ซูหลันจึงค่อย ๆ คลุมผ้าสีแดงลงบนศีรษะของนาง สายตาของซ่งอวี้หรูถูกบดบัง เหลือเพียงพื้นที่เล็ก ๆ ใต้ชายผ้าให้มองเห็นพื้นตรงหน้าไม่นาน สตรีผู้มีสามีพร้อมหน้า บุตรธิดาครบถ้วน และมีชีวิตราบรื่น ซึ่งถูกเชิญมาเป็นสตรีมงคล ก็เดินเข้ามาประคองซ่งอวี้หรูออกจากห้องเสียงประทัดดังขึ้นอีกครั้ง บ่าวไพร่สองข้างทางต่างก้มศีรษะส่งเจ้าสาว ซ่งอวี้หรูเดินตามการประคองไปยังหอบรรพชนอย่างเชื่องช้า ชุดเจ้าสาวหนัก มงกุฎหนัก แม้แต่รองเท้าปักก็ยังเดินลำบาก‘การแต่งงานในยุคโบราณนี้ทรมานจริง ๆ ยังไม่ทันถึงจวนเจ้าบ่าว ข้าก็เหนื่อยจนอยากนอนแล้ว หากพิธีที่จวนตระกูลกู้ยังยืดยาวอีก ข้าคงต้องย่ำแย่แน่ๆ’นางบ่นอยู่ภายในใจตลอดทาง แต่ฝีเท้ายังคงเรียบร้อย ไม่ได้เสียมารยาทแม้แต่น้อยเมื่อมาถึงหอบรรพชน ซ่งเหวินหยวนยืนรออยู่ก่อนแล้ววันนี้เขาสวมอาภรณ์พิธีการเต็มยศ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมกลับมีร่องรอยอาลัยอย่างชัดเจน เมื่อเห็นบุตรสาวเดินเข้ามา เขาก็เม้มริมฝีปากแน่น หรูเอ๋อร์ตัวน้อยที่เขาเคยอุ้มไว้ในอ้อมแขนกำลังจะแต่งออกจากจวนแล้วจริง ๆเมื่อวานนางยังนั่งเรียกเขาว่าตาแก่และออกคำสั่งให้แต่งฮูหยินใหม่อยู่เลย แต่วันนี้กลับต้องจาก

เสียงดนตรีมงคลดังขึ้น กลีบดอกไม้ถูกโปรยลงมาจากชั้นบนของระเบียงทุกสิ่งดูยิ่งใหญ่และงดงามสมฐานะของสองตระกูล แต่กู้ชิงเหิงกลับไม่มีความรู้สึกยินดีแม้แต่น้อยเขาเดินตามหลังกลุ่มผู้อาวุโสเข้าไปในห้องโถงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความระแวง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคนในจวนเปลี่ยนไปท่านปู่เคยไว้ใจเขามากที่สุด ไม่ว่าเกิดเรื่องใด มักมอบหมายให้เขาเป็นผู้จัดการ แต่เมื่อคนรับใช้ถูกเข็มเงินสังหาร ท่านปู่กลับไม่ยอมให้เขาเข้าไปตรวจสอบ กลับมอบหน้าที่ให้นายท่านสามแทนกองกำลังคุ้มกันบางส่วนที่เคยอยู่ภายใต้การดูแลของเขาถูกเปลี่ยนตัวอย่างกะทันหัน เอกสารเกี่ยวกับค่ายทหารและเสบียงที่เคยส่งผ่านมือเขา กลับถูกส่งตรงไปยังห้องหนังสือของกู้เจิ้งหยวน แม้แต่บ่าวรับใช้ในเรือนก็เริ่มระมัดระวังคำพูดเวลาอยู่ต่อหน้าเขา คนเหล่านั้นยังคงให้ความเคารพ แต่ความสนิทสนมและไว้วางใจที่เคยมี กลับลดลงอย่างเห็นได้ชัดเดิมทีกู้ชิงเหิงคิดว่าทุกคนอาจกังวลเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความระแวงในใจกลับยิ่งเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะสายตาที่คนตระกูลกู้มองเขา ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว บาง