Alle Kapitel von สามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!: Kapitel 11 – Kapitel 15

เวลาผ่านไปกว่าเจ็ดวันในที่สุดตระกูลติงก็ประสบกับปัญหาขาดแคลนอาหาร ในขณะที่หยางซูหนี่ประกาศตั้งแต่แรกว่าจะช่วยเท่าที่พอช่วยได้เป็นเวลาราวสิบวัน เพื่อที่จะเปิดโอกาสให้ตระกูลใหญ่อื่น ๆ ได้มีโอกาสทำดีร่วมกันบ้างจะได้ไม่ถูกกล่าวหาว่าทำเพื่อเอาหน้าเพียงตระกูลเดียว เมื่อติงอี้เหรินได้ยินเช่นนั้นก็ชวนให้นึกขัน นางจึงไม่ยอมแพ้และยังคงแจกจ่ายอาหารต่อไปจนกระทั่งเกิดปัญหาขาดแคลนเสบียงขึ้นชาวบ้านที่ได้รับการแจกจ่ายอาหารทุกวันในตอนนี้มีทั้งผู้อพยพและชาวบ้านที่แต่เดิมอาศัยอยู่ในเมืองหลวงอยู่แล้ว เพราะหลังจากที่ผู้อพยพเพิ่มมากขึ้นพวกเขาก็ไม่สามารถทำมาหากินได้ดังเดิม ก่อนที่จะเปลี่ยนวิธีการมารับอาหารที่แจกจ่ายในแต่ละวันแทน อย่างน้อยก็ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อแต่พออาหารที่มีเริ่มไม่เพียงพอก็กลายเป็นว่าตระกูลติงตั้งใจให้พวกเขาได้รับความลำบากโดยที่ไม่คิดจดจำบุญคุณที่ตระกูลติงเคยแจกจ่ายอาหารแก่พวกเขาแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกันผู้คนที่เคยได้รับแจกจ่ายอาหารก็เริ่มก่อความวุ่นวายและรุนแรงมากขึ้นจนไม่อาจระงับเหตุไว้ได้ ทหารรักษาเมืองจึงเข้ามาระงับเหตุ แต่กลับกลายเป็นว่าทหารรักษาเมืองเหล่านั้นทำให้เรื

สืบเนื่องมาจากเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงเมื่อหลายสิบวันก่อน ต้นเหตุมาจากจำนวนผู้อพยพนั้นมากเกินไปและมีมือที่สามที่ต้องการสร้างสถานการณ์ความวุ่นวาย ก่อนที่ในเวลาต่อมาคุณหนูใหญ่หยางซูหนี่ได้เคลื่อนย้ายผู้อพยพไปยังหมู่บ้านนอกเมือง เดิมทีหมู่บ้านนี้มีเพียงไม่กี่หลังคาเรือน เพราะส่วนใหญ่นั้นเป็นพื้นที่ทำการเกษตรของตระกูลหยางเป็นหลัก แต่การกระทำเช่นนี้ทำให้หยางซูหนี่ได้หน้าไปไม่น้อยเมื่อผู้คนกล่าวถึงนางก็ล้วนแต่เอ่ยถึงเรื่องความดีของนางไม่หยุดหญิงสาวเองก็พึงพอใจเป็นอย่างมากหลังจากแก้ไขปัญหาเรื่องผู้อพยพได้แล้ว ก็ยังสามารถจัดการกับเหล่านักฆ่าที่แฝงตัวเข้ามาในเมืองหลวงได้อีก ยิ่งเป็นผลงานอันใหญ่หลวงของตระกูลหยางนางต้องการให้ผู้คนรู้ว่าตระกูลหยางของนางมิได้สิ้นอำนาจเพียงแต่ไม่ได้ต้องการหยิบยกขึ้นมาใช้เพื่อข่มขวัญผู้ใดเท่านั้นเรื่องนี้เกิดขึ้นรวดเร็วมากเกินกว่าที่ฉีเล่อฮ่องเต้จะตั้งตัว เขาคิดมาตลอดว่าตนเองนั้นตัดสินใจผิดพลาดที่ส่งหยางซูหนี่ผู้นี้ให้ไปแต่งงานกับหนิงอ๋อง แม้ว่าผู้อื่นจะมองว่าหนิงอ๋องนั้นเป็นเพียงอ๋องเสเพลแต่คนในราชวงศ์ผู้ใดบ้างมิใช่เส

ขบวนรถม้ามุ่งตรงไปยังอารามเซียนไห่ที่อยู่ห่างจากทะเลสาบไปราวสิบลี้ ในยามที่ไปถึงก็มีหลวงจีนน้อยผู้หนึ่งมารอรับอยู่ด้านหน้าอาราม“ไต้ซือกำลังรอพวกท่านอยู่ ได้โปรดเชิญทางนี้เถิด”“รบกวนหลวงจีนน้อยแล้ว” หนิงอ๋องกล่าวกับหลวงจีนน้อย“มิกล้า ๆ เชิญพวกท่านตามข้ามาทางนี้”หนิงอ๋องหันมาอยากจะเอ่ยกับสตรีทั้งสองเพื่อให้นางไม่ต้องติดตามพวกเขาไป แต่อีกใจเขาก็อยากจะให้หยางซูหนี่ติดตามเข้าไปด้วย แต่หากทำเช่นนั้นมู่ไฉหลินก็อาจจะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมหรือไม่ ดูเหมือนว่าเต๋ออ๋องจะเข้าใจในความคิดของน้องชายก่อนจะเอ่ยขึ้นมาแทน“เดินทางมาพบไต้ซือครั้งนี้ก็เพื่อตรวจดวงชะตาให้กับหนิงอ๋องและคุณหนูหยาง เช่นนั้นคุณหนูหยางก็เข้าไปด้วยกันเถิด”“แล้วข้าเล่าเจ้าคะ ?” มู่ไฉหลินเอ่ยถามก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตัวนางเองแล้วแสดงสีหน้ามีความหวัง ทำให้อ๋องทั้งสองหันมองหน้ากันราวกับกำลังใคร่ครวญว่าจะทำเช่นไรต่อดี ระหว่างนั้นหลวงจีนน้อยก็เอ่ยแก้ไขสถานการณ์ให้พวกเขาขึ้นมา“ขออภัยด้วยขอรับห้องรับรองของไต้ซือนั้นมีขนาดเ