บททั้งหมดของ นางบำเรอ: บทที่ 31 - บทที่ 40

ร่างเล็กยังคงยืนทนมองภาพตรงหน้าอยู่แบบนั้นจนบริเวณนั้นไม่เหลือใครแล้ว น้ำตาจากไหนก็ไม่รู้ที่ไหลลงมาจนแก้มนิ่มเปรอะไปหมด ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าจะต้องมีเหตุการณ์แบบนี้ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าท่านจะต้องหาใครคนอื่นนอกจากเธอด้วยเพราะทุกคนในกรงทองกรงใหญ่นี้ล้วนเป็นนางบำเรอของท่านทั้งสิ้นแต่ของขวัญแค่คิดว่าช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันมันดี.. ดีมากจนอยากให้เป็นแบบนั้นในทุกๆคืน มันใช่สำหรับเธอ แต่ไม่ใช่สำหรับท่าน.. มือเล็กปาดน้ำตาออกจากแก้ม พาตัวเองมานอนบนเตียงกว้าง กอดหมอนใบที่ท่านเคยหนุนเอาไว้แน่นๆ “มันต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้วของขวัญ..” ได้แต่พูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พยายามข่มตาให้หลับ เพราะการตื่นอยู่แบบนี้มันทำให้เธอมีแต่ความเจ็บ..ของขวัญตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ “อ้าวคุณขวัญ ตื่นเร็วจังเลยค่ะ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วด้วย” ปิ่นทักอย่างตกใจ เพราะนี่ยังหกโมงเช้าอยู่เลย “ขวัญรีบไปทำงานกลุ่มน่ะค่ะพี่ปิ่น” “ไม่รับอาหารเช้าเหรอคะ” “ขวัญไปทานกับเพื่อนดีกว่าค่ะ” ของขวัญยิ้ม ขอบตาที่บวมช้ำบอกปิ่นได้ดีว่าเมื่อคืนเจ้านายของเธอแย่แ

“ขอโทษ ฮึกก” มือเล็กที่เช็ดน้ำตาบนแก้มของตัวเองซ้ำๆจนตอนนี้มันแดงจัด ชาร์ลไม่สามารถทนมองภาพตรงหน้าได้อีก มือหนานั่นปล่อยออกจากคางสวยและคว้าร่างเล็กนั่นเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด “ฮึก.. หนูขอโทษ” ของขวัญสะอื้นฮักอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต แขนเรียวลู่ลงไปอยู่ข้างตัวอย่างคนหมดแรง “ของขวัญ..ชู่วว อย่าร้องนะ” ชาร์ลกอดอีกคนแน่นขึ้น ปลอบประโลมข้างหูให้อีกคนหยุดร้องไห้ “ฮือออ” แต่เสียงร้องยังคงดังต่อไปจนชาร์ลต้องอุ้มแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ชาร์ลจับร่างเล็กให้นั่งอยู่บนตัก ของขวัญเกี่ยวแขนเข้ากับลำคอแล้วซบหน้าร้องไห้อยู่กับอกของอีกคน “อย่าดุหนู ฮึกก” ของขวัญว่าเสียงสะอื้น “ไม่ชอบ ฮึก หนูกลัว” กลัวว่าท่านจะไม่เอ็นดูของขวัญแล้ว กลัวว่าท่านจะรำคาญแล้วไม่มาหาของขวัญอีก “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ชาร์ลปลอบ มือหนาลูบหลังบางอย่างห่วงใย “ฮึก.. ท่านไม่มาหาหนู ฮืออ พอท่านมาท่านก็ดุ ฮึกก ท่านเบื่อหนูแล้วใช่มั๊ยคะ ฮึกก จะไล่หนูไปแล้วใช่มั๊ย หนูมันเป็นเด็กดื้อ ฮืออ เด็กดื้อที่ท่านไม่เอ็นดูแล้ว” ของขวัญสะอื้นไม่หยุด พูดต

“ข้าวต้มทะเลอร่อยๆมาแล้วค่ะ” ปิ่นยิ้มแล้วยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟอย่างอารมณ์ดี “ว้าวว มีปูด้วยเหรอคะ” ของขวัญยิ้มกว้าง “ทุกอย่างสดมากๆค่ะ คุณท่านสั่งมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน” ปิ่นนำเสนอสุดฤทธิ์ ชาร์ลแค่ยิ้มอ่อนๆออกมาเมื่อเห็นของขวัญตื่นเต้นกับแค่ข้าวต้มทะเลเครื่องแน่นๆในชาม “ขอบคุณนะคะ จุ๊บ” ของขวัญขยับไปกดจุ๊บแก้มของชาร์ลเบาๆ “ถ้าชอบจะสั่งมาให้บ่อยๆ” “หนูชอบค่ะ ยิ่งได้ทานกับท่านหนูยิ่งชอบ” “หึหึ มันเขี้ยว” ชาร์ลส่งมือไปบีบปากเล็กๆนั่นอย่างที่ปากบอกว่ามันเขี้ยว “ก็จริงนี่นา ทานกันดีกว่าเดี๋ยวเย็นหมด” ของขวัญยิ้มแป้นแล้วกลับมาสนใจข้าวหอมๆในชามของตัวเอง ปิ่นยิ้มให้กับความสดใสยามเช้าในชุดนอนของทั้งสองคน “ทานเยอะๆ” “ท่านก็ทานเยอะๆนะคะ ในครัวยังมีอีกใช่มั้ยคะพี่ปิ่น” “ค่ะ มีอีกเยอะเลย” “เยี่ยมไปเลยค่ะ” ของขวัญยกนิ้วโป้งแล้วเริ่มทานของตัวเอง รสชาติไม่มีผิดหวังเพราะปิ่นทำอาการอร่อยมากๆ แถมของก็ยังสด ทุกอย่างหวานกรอบเคี้ยวหนึบหน

“วันนี้จะไปแล้วใช่ป่ะ” “อือ เดี๋ยวท่านคงมารับ” ของขวัญตอบเพื่อนด้วยรอยยิ้มเขินๆ “เออ สรุปที่ร้องจะไห้จะตายวันนั้นตกเย็นผัวมาง้องี้” นีน่าบึนปากใส่แต่ก็อดดีใจกับเพื่อนไม่ได้ที่คุณชาร์ลอะไรนั่นยอมมาง้อเพื่อนของเธอ “เรียกผัวได้ไง” ถามไปแต่ก็หน้าแดง “ทำไมจะเรียกไม่ได้ แต่ดูเค้าแคร์แกมาเลยนะของขวัญ” นีน่าว่า “อือ ฉันก็รู้สึกแบบนั้น” “งั้นไปหัวหินครั้งนี้เอาให้อยู่หมัดนะ” “ก็ไม่รู้จะต้องทำยังไงแล้วอ่ะ แต่ก็จะทำให้ดีที่สุด” “ใช่ เป็นตัวแกเองอ่ะดีที่สุดแล้ว” มายด์ตบท้ายให้จนทั้งสามยิ้มให้กันเป็นอีกครั้งที่ชาร์ลมารับของขวัญกลับจากมหาลัยด้วยตัวเอง “ท่านขา” ของขวัญขยับขึ้นไปบนรถ ประตูปิดสนิทเธอก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนทันที “เรียนเป็นไงวันนี้” “ก็ดีค่ะ ท่านล่ะคะ ทำงานเหนื่อยมั๊ย” ของขวัญไม่ถามเปล่า ขยับเข้าไปกดจูบลบบนปากหยักนั่นเบาๆด้วย “ไม่เหนื่อยหรอก หิวรึเปล่า” ชาร์ลไล้แก้มนิ่มยามที่เอ่ยถาม

ของขวัญเม้มปากแน่นทันทีที่ฮานะเดินเข้ามานั่งโต๊ะเดียวกันกับพวกเธอ ปิ่นที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับคนดูแลก็หันมามองคุณของขวัญของเธออย่างเป็นห่วง “เชิญสั่งอาหารครับ” ชาร์ลเรียกพนักงานให้มาอีกรอบแล้วเอ่ยบอกกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ฮานะยิ้มก่อนจะมองดูเมนูตรงหน้าแล้วเริ่มสั่งอาหารแค่สองอย่างกับพนักงาน เสร็จแล้วกลับมานั่งตัวตรงยิ้มหวานให้ชาร์ลของขวัญมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ก็สวย สวยมาก... แล้วไงอ่ะ ของขวัญขยับเข้าไปใกล้คนตัวโตอีกนิด สองแขนยกขึ้นคล้องท่อนแขนหนาแล้วกอดเอาไว้เบาๆ “หนาวรึเปล่า” ชาร์ลก้มลงมาถามคนตัวเล็กที่ดูเหมือนตัวจะหดลงเสียอย่างงั้น “ไม่หนาวค่ะ” ของขวัญแหงนหน้าขึ้นตอบ ยิ้มน่ารักๆส่งคืนไปให้ “รอแปบนึงเดี๋ยวอาหารก็มา” ชาร์ลยิ้มให้ แตะมือที่กอดแขนของตัวเองเบาๆ “เอ่อ..” ฮานะที่มองอยู่ส่งเสียงขึ้นเบาๆเพื่อให้ชาร์ลหันมาสนใจเธอ รอยยิ้มที่ส่งไปให้ พร้อมกับประโยคภาษาอังกฤษที่ถามกลับมาอีกครั้ง “คุณชาร์ลไม่เห็นบอกเลยค่ะว่าจะพาคนอื่นมาด้วย” คำถามที่ของขวัญได้แค่ฟังเงียบๆ เก็บซ่อนความไม่พอใจในคำว่า ‘คนอื่