บททั้งหมดของ นางบำเรอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ของขวัญรีบเดินออกมาจากตรงนั้นเพราะไม่อยากฟังเพื่อนทั้งสองคนบ่น ไม่ต้องบอกลาซ้ำเพราะก่อนออกจากห้องก็ร่ำลากันเรียบร้อยแล้ว เฮ้ออ จะปิดได้อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้.. แต่ก็หวังว่าพวกแกจะคบฉันต่อนะ นีน่า มายด์..ของขวัญกลับมาถึงบ้านสี่โมง แน่นอนว่าเธอต้องกลับก่อนหกโมงเย็นอย่างที่ในสัญญาระบุเอาไว้อย่างชัดเจน “กลับมาแล้วค่ะ” ของขวัญกล่าวทักทายพี่เลี้ยงที่เดินออกมารับ “เหนื่อยมั๊ยคะ มาค่ะพี่ช่วย” “ไม่เหนื่อยค่ะ ไม่เป็นไรค่ะพี่ปิ่นเดี๋ยวขวัญเอาขึ้นไปเก็บเอง”ของขวัญยิ้มแย้มเอ่ยบอก “ค่ะ งั้นเดี๋ยวลงมาทานข้าวนะคะ พี่จะตั้งโต๊ะรอ” ปิ่นบอกคนตัวเล็ก “แล้วท่าน..” ของขวัญเม้มริมฝีปากเมื่อเอ่ยถาม “วันนี้ท่านไม่ได้บอกไว้ว่าจะมาค่ะ” ปิ่นบอกคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้มบางๆ “อื้อค่ะ ขวัญเข้าใจแล้ว” “งั้นให้พี่ตั้งโต๊ะรอเลยนะคะ” “ขวัญยังไม่หิวเลยค่ะ ยังอิ่มมาจากมหาลัย วันนี้ขวัญไม่รับอาหารเย็นแล้วกันนะคะ” ของขวัญเอ่ยบอก “ไม่ได้นะคะ คุณขวัญต้องทานนะ เดี๋ยวพี่ตั้งโต๊ะให้ตอนห

“คืนนี้..” ของขวัญที่แต่งตัวด้วยชุดนอนอยู่ในอ้อมกอดของท่านที่อยู่ในชุดนอนแล้วเช่นเดียวกันเอ่ยขึ้นอึกอัก “คืนนี้? ทำไม” ท่านชาร์ลถาม ยามที่หลับตาพริ้ม “ก็..” “หึหึ แค่มาให้เธอนวดให้อย่างเดียวไม่ได้เหรอไง เธอเห็นฉันเป็นคนยังไงกันของขวัญ” ท่านถามเสียงเย้า ลืมตาขึ้นมามองอีกคนที่ตอนนี้อมยิ้มอยู่เช่นกัน “หนูขอโทษค่ะ” “นอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันมีประชุม เธอเองก็ต้องไปเรียน” “ค่ะ” ของขวัญยิ้มแล้วซุกเข้าหาอ้อมกอดของอีกคนแน่น ชาร์ลเองที่เหนื่อยมาทั้งวันจนก็หลับลงอย่างง่ายดายวันนี้แค่อยากมาหาคนตัวเล็กเท่านั้น อีกคนนวดผ่อนคลายให้ก็รู้สึกสบายตัวจนไม่อยากจะทำอะไรให้เหนื่อยแล้วล่ะ แค่ได้พักผ่อนก็คงพอของขวัญตื่นขึ้นมาก่อนท่านอย่างที่ตั้งใจเอาไว้สำเร็จ เธออยากตื่นมามองหน้าท่านก่อนบ้างเพราะท่านมักจะหายไปก่อนทุกทีเลย “อื้มม” และเสียงจากอีกคนที่ค่อยๆลืมตาก็ทำให้ของขวัญส่งยิ้มหวานๆไว้รอ “อืม ตื่นแล้วเหรอ” ท่านถามเมื่อลืมตาตื่นมาเจอของขวัญที่ยิ้มอยู่ แม้จะไม่เต็มตาเพราะความงัวเงีย

“ของขวัญ เป็นอะไร” เพื่อนถามอย่างตกใจที่เห็นเพื่อนหน้าซีด “เปล่าๆ ไม่ได้เป็นอะไร” ของขวัญที่เรียกสติของตัวเองกลับมา ยอมรับเลยว่าภาพของท่านกับผู้หญิงคนอื่นมีผลกับจิตใจของเธอมากใช่.. ท่านมาทานข้าวกับผู้หญิงที่ดูสวยมากๆคนนั้น สวยอย่างกับนางเอกหนังจีนชื่อดัง สวยจนของขวัญเทียบไม่ติดแม้แต่น้อย “แล้วไม่ไปห้องน้ำแล้วเหรอ” นีน่าถามงงๆ “หายปวดแล้วอ่ะ ทานต่อเถอะ” ของขวัญตัดบทและไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น ทั้งสามจึงนั่งทานข้าวกันไปเรื่อยๆจนเวลาเลยมาห้าโมงกว่า “กลับกันได้แล้วดีกว่าเดี๋ยวฉันไปทำงานไม่ทัน” ของขวัญบอกเพื่อน “อือ โอเค” เพราะทุกคนทานของหวานไปเสร็จเรียบร้อยแล้ว ของขวัญที่คิดว่าไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบังไม่ให้ท่านเห็นว่าเธออยู่ตรงนี้ด้วย แต่ตอนที่เธอกลับมันกลับเป็นช่วงที่ท่านหายไปจากโต๊ะเสียอย่างงั้น ของขวัญหันกลับไปมองผู้หญิงคนนั้นให้เต็มตาอีกครั้ง และเธอก็สวยอย่างที่ของขวัญคิดเอาไว้เหมือนในทีแรกนั่นแหละของขวัญกลับมาถึงบ้านก่อนเวลาสิบนาที และเป็นพี่ปิ่นที่ยังยืนรออยู่ที่เดิม “คราวหลังพี่ป

ของขวัญหันไปมองตามที่อีกคนบอก มันจริงอย่างที่ท่านว่าเมื่อตอนนี้สระว่ายน้ำกว้างแห่งนี้ไม่มีใครเลยสักคน แม้แต่การ์ดของท่านของขวัญก็ยังไม่เห็นเลย “อื้อ ท่านขา..” เสียงหวานเรียกอย่างสั่นพร่าเพราะแรงขยี้ตรงยอดอกยังคงทำให้เธอตอบสนองกลับไปอย่างดี “เธอจะหวานไปทั้งตัวแบบนี้จริงๆเหรอของขวัญ” ชาร์ลว่าเสียงกระซิบข้างหู เมื่อปลายจมูกโด่งเป็นสันไล้ไปตามพวงแก้มแล้วไล่ต่ำลงมาจนถึงลำคอขาวๆของเธอ “อึก ท่านชอบมั๊ยคะ” แหงนหน้าขึ้นเพื่อให้ท่านได้ซุกไซร้ได้อย่างตามใจชอบ “หึ ถามคำถามที่เธอเองก็รู้คำตอบอยู่แล้วทำไม ฟอด” กดจมูกลงกับลำคอหอมนั่นแรงๆ “ก็หนูอยากแน่ใจ อื้อ..” ของขวัญยิ้มตอบพลางขยับตัวมาเผชิญหน้ากับอีกคนดีๆ ร่างเล็กขยับไปตามตักหนาของชาร์ลจนเธอเห็นว่าตอนนี้ชาร์ลเองก็มีแค่กางเกงว่ายน้ำที่สวมอยู่แค่ตัวเดียว แถมยังรู้สึกถึงความโป่งพองของกางเกงนั่นด้วย ร่างกายกำยังถูกมือเล็กลูบไล้อย่างเอาใจ สองแขนส่งไปยึดไหล่หนา ของขวัญค่อยๆยืดตัวขึ้นไปหาจนปลายจมูกของทั้งสองคนแตะกันเบาๆ “ท่าน..” “หื้ม จุ๊บ” ชาร์ลกดจู

ของขวัญนั่งทานไปสักพักจนรู้สึกว่าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามไม่มีการเคลื่อนไหว “ท่าน.. เอ่อ ไม่ทานเหรอคะ” ของขวัญถาม “เธอทานเถอะ” “ท่านก็ต้องทานนะคะ ให้หนูทานคนเดียวได้ไง”ของขวัญยู่ปากก่อนจะคีบปลาชิ้นสีส้มขึ้นมา “ท่านทานวาซาบิได้ใช่มั๊ยคะ” “อืม” ชาร์ลยิ้มแล้วพยักหน้าเบาๆ ของขวัญคีบเนื้อปลาลงไปจิ้มวาซาบิกับซีอิ๊วญี่ปุ่นก่อนจะยื่นไปจ่อตรงปากของคนตัวโต “ทานนะคะ หนูป้อน” ของขวัญยิ้มหวานยามเอ่ยอ้อน ชาร์ลไม่ได้พูดอะไร มีแค่รอยยิ้มบางๆแล้วรับชิ้นปลาสดนั่นเข้าปากชาร์ลเคี้ยวไปด้วยมองหน้าของขวัญไปด้วย เนื้อปลารสหวานและความสดที่กระจายอยู่ในปากก็ทำให้ท่านรู้สึกดี “อร่อยมั๊ยคะ หนูชิมแล้วเมื่อกี้อร่อย” ของขวัญถามเมื่อเห็นชาร์ลเงียบ “อืม อร่อยดี” ชาร์ลตอบคำถามเมื่อเคี้ยวเสร็จ “งั้นต่อไปก็อันนี้ อร่อยเหมือนกันค่ะ หนูป้อนนะคะ” ของขวัญยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นคีบเข้าปั้นหน้าไข่หวานป้อนท่านไปอีกคำ “ขอโทษนะคะ” ของขวัญว่าเบาๆก่อนจะยื่นมือไปเช็ดคราบเล็กๆที่เปื้อนอยู่ที่ป