บททั้งหมดของ นางบำเรอ: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ทำไมไม่ถอดมันทิ้งตอนนี้เลยล่ะ” เสียงกระซิบข้างหูทำให้ของขวัญเสียววาบไปทั่วท้องน้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีก่อนจะขยับไปกระซิบชิดริมหูของท่านบ้าง “ท่านถอดให้หนูสิคะ” ของขวัญเม้มริมฝีปากงับติ่งหูของชาร์ลเบาๆ “หึหึ” ชาร์ลหัวเราะในลำคอ ก่อนจะขยับใบหน้าเพื่อป้อนจูบให้กับเด็กขี้ยั่วบนตัก ของขวัญรู้ว่าท่านทำจริงเพราะวันนี้เรานั่งรถหรูคันใหญ่ที่แบ่งสัดส่วนจากคนขับชัดเจน แถมยังมีม่านสำหรับความเป็นส่วนตัวด้วย “อืมม” ของขวัญครางเบาๆเมื่อชาร์ลรุกจูบหนักขึ้น มือหนาเฟ้นไปตามเอวคอดก่อนจะดึงเสื้อนักศึกษาของของขวัญจนหลุดลุ่ย กระดุมที่ที่แกะออกเฉพาะเม็ดบนสามเม็ด และตอนนี้หน้าอกอวบที่มีบราปิดเอาไว้ก็โชว์หราต่อหน้าของชาร์ลเรียบร้อยแล้ว “อือ ท่านขา” ของขวัญร้องครางเบาๆเมื่อชาร์ลขยับใบหน้าลงมาซุกไซร้ตรงลำคอก่อนจะไล่ต่ำลงมาจนถึงเนินอกอวบของเธอ “จุ๊บ” และชาร์ลก็ทิ้งรอยแดงๆเอาไว้อย่างน่ามอง “หนู.. อือ”ของขวัญครางอึง เชิดหน้าขึ้นเพื่อให้อีกคนได้ชื่นใจได้เต็มที่ “ห้ามใส่ตัวนี้อีก” ชาร์ลกระซิบ ก่อนจะรูดรั

“อะไรนะคะคุณขวัญ” ปิ่นร้องถามอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน “เย็นนี้ไม่ต้องตั้งโต๊ะค่ะ ขวัญกับท่านจะไปซื้อของ ดูหนังและจะทานอาหารมาจากข้างนอกเลย” “อกอีแป้นจะแตก” ปิ่นร้องพร้อมกับยกมือขึ้นทาบอก “พี่ปิ่นเป็นอะไรคะ” ของขวัญเข้าไปประคอง “คุณขวัญคะ.. ท่านไม่เคย อึก ไปดูหนังกับเด็กๆที่เลี้ยงไว้หรอกนะคะ” ปิ่นว่า “ก็นี่ไงคะ ขวัญทำให้ท่านไปดูหนังกับขวัญได้แล้ว” ของขวัญยิ้มน่ารักไปให้ “คุณขวัญทำยังไงคะเนี่ย” ปิ่นกระซิบถามอย่างสงสัย “ก็ทำตามที่ปิ่นเคยบอกไงคะ ว่านอนสอนง่ายและทำตัวน่ารัก ไม่เรื่องมาก” ของขวัญยิ้ม “พี่ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ” “อีกอย่างนึงค่ะขวัญยังไม่ได้บอกพี่” “อะไรอีกเหรอคะ” ถามอย่างสงสัยเต็มทน “วันพฤหัสตอนเย็นท่านชวนขวัญไปหัวหินค่ะ” “คุณขวัญ” พี่ปิ่นยกมือปิดปากอย่างตกใจ “ท่านบอกว่าท่านมีประชุม ชวนขวัญว่าอยากไปมั๊ยค่ะ” ของขวัญยิ้ม “โอ้ยตาย พี่จะร้องไห้” ปิ่นว่า และเป็น

“อ๊ะ..อื้อ” เสียงหวานๆที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเมื่อชาร์ลงับลงบนยอดอกสีชมพูดสดนั่นแรงๆแล้วขบเม้มโลมเลียจนของขวัญสะท้านไปทั้งตัว “จ๊วบบ จุ๊บ” “อื้อ ท่านขา..” ร่างเล็กที่ตอนนี้เปลือยเปล่าเพราะเสื้อผ้าโดนอีกคนดึงรั้งออกจนหมดเพราะความขี้ยั่วนั่น “ฉันไม่เคยกินลูกตำลึง แต่ก็รู้ว่าตรงนี้เธออร่อยว่าเป็นไหนๆ” ชาร์ลตอบด้วยสายตาร้อนแรงจนของขวัญแทบจะละลาย และปลายลิ้นก็เล่นงานยอดอกเธออีกครั้ง “อ๊ะ เสียวจัง..” ของขวัญครางอื้ออึง ชาร์ลผละใบหน้าออกมา “เด็กดื้อต้องโดนลงโทษนะรู้มั๊ย” “อื้อ.. ท่านจะลงโทษหนูยังไงเหรอคะ” “ให้เธอครางจนถึงเช้าเลยดีมั๊ย” ว่าจบก็จับให้อีกคนนอนราบลงบนเตียง ชาร์ลถอดเสื้อแล้วตามด้วยเข็มขัด “ใจร้าย” ของขวัญว่างุบงิบ “เธอไม่ชอบ?” “คิคิ” ของขวัญหัวเราะคิกคัก ช่วยท่านถอดให้มันไวขึ้น “ร้ายนักนะ” ชาร์ลก้มลงไปบดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มนั่นพร้อมกับขบเม้มอย่างมันเขี้ยว ขาเรียวถูกจับแยกออกด้วยมือเดียวแล้วพาดมันเ

ชาร์ลพาของขวัญกลับมาบ้านในช่วงบ่าย และของขวัญก็ไม่เคยลืมที่จะซื้อของกลับมาฝากพี่ปิ่นของเธออย่างเช่นทุกที “ขอบคุณค่ะคุณขวัญ” “อร่อยงี้เลยค่ะ” ของขวัญยกนิ้วโป้งให้ “ลาภปากพี่ปิ่นอีกแล้วค่ะ” “แต่ฝีมือพี่ปิ่นอร่อยกว่าน้า” ของขวัญขยับไปกอดผู้หญิงที่เธอนับถือเหมือนพี่สาวแล้วไว้อย่างอ้อนๆ “ไม่ต้องมาปากหวานหรอกค่ะ” ปิ่นว่าพร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดู “พี่ปิ่นล่ะก็.. งั้นขวัญขึ้นห้องก่อนนะคะ” ของขวัญว่าแล้วขยับไปกอดแขนท่านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “ค่ะ” ปิ่นพยักหน้าแล้วหลบเข้าไปในครัวชาร์ลและของขวัญขึ้นมาบนห้อง “คืนนี้ค้างกับหนูมั๊ยคะ” ของขวัญถามพร้อมกับช่วยอีกคนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเพื่อคลายความอึดอัด “คืนนี้ฉันต้องไปงานเลี้ยง คงไม่ได้ค้างด้วย” ชาร์ลตอบพร้อมกับพับแขนเสื้อของตัวเอง “อ๋อค่ะ อาบน้ำมั๊ยคะ” “ไม่ดีกว่า” ชาร์ลตอบแล้วขยับไปนั่งตรงโฟซาตัวใหญ่ปลายเตียง ของขวัญเดินไปเปิดทีวีแล้วกลับมานั่งข้างๆ “เหนื่อยเหรอคะ” ของขวัญถามเพราะดูห

ชาร์ลพาของขวัญกลับมาที่บ้านของเธอ “เค้าใจร้ายจัง” ของขวัญว่าหน้ายู่ที่โดนใส่ร้ายแบบนั้น “คราวหลังจะไปที่ไหนให้ไปกับปิ่น” ถึงแม้ว่าจะมั่นใจว่าไม่มีทางเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงกับคนตัวเล็กตราบใดที่ยังอยู่ในรั้วพื้นที่ 10ไร่นี่ แต่เท่าที่เห็นวันนี้ มันก็ทำให้ของขวัญเลือดตกยางออกได้เยอะจนเขาต้องทิ้งงานเลยทีเดียว “...” ของขวัญก้มหน้ามองแขนตัวเอง ใจดวงน้อยเหลือนิดเดียว “เป็นอะไร” ชาร์ลถาม ตอนนี้ทั้งสองคนขึ้นมาบนห้องของคนตัวเล็กแล้ว ของขวัญส่ายหน้าจนชาร์ลต้องจับคางเล็กนั่นให้เงยหน้าขึ้นมาคุยกัน “เป็นอะไร” ชาร์ลถามย้ำ “มันเป็นความผิดของหนูใช่มั๊ยคะ” ของขวัญถามเสียงสั่นชาร์ลมองหน้าโดยไม่พูดอะไร “ขอโทษค่ะ” ของขวัญหลบตา และค่อยๆขยับตัวออกให้ห่างจากชาร์ล “อย่าดื้อของขวัญ” ชาร์ลว่าเสียงดุ จนของขวัญต้องหยุดนิ่ง “...” “ฉันยอมทิ้งงานเพราะเธอเจ็บ ส่วนคนที่ผิดฉันไล่ออกไปแล้วไม่ใช่เหรอไง” ชาร์ลถามเสียงเข้ม เข้มมากพอที่จะให้ของขวัญค่อยๆสบตา ตากลมโตรื้นไปด้วยน้ำ