ตอนที่ 4 : ของขวัญที่แสนหวาน

 “ยินดีต้อนรับนะ ของขวัญของฉัน”

เสียงทุ้มที่เอ่ยและทำให้หัวใจของของขวัญแทบระเบิด

                 “.. ค่ะ” ของขวัญพยักหน้าเบาๆ ปลายนิ้วที่จับคางสวยของเธอยังคงไม่ปล่อยไปไหน มีแค่ปลายนิ้วโป้งที่เปลี่ยนมาเกลี่ยไล้ลงบนกลีบปากอิ่มของเธออย่างปลุกเร้า

ของขวัญขนลุกไปทั้งตัว..

                 “ไม่ค่อยได้เห็นปากสีชมพูสดแบบนี้หากไม่ได้เคลือบด้วยลิปสติกพวกนั้น” ท่านว่าเสียงกระซิบที่มันชวนให้ขนอ่อนของของขวัญลุกเกลียว

                 “หนู.. หนู”

                 “ฉันชอบนะ” ท่านว่าด้วยน้ำเสียงในโทนเดิม โทนที่แทบจะเผาของขวัญแม้ว่าในห้องจะเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ

                 “ขอบคุณค่ะท่าน” ของขวัญว่าออกมาพร้อมกับรอยยิ้มน่ารัก แก้มที่บุ๋มลงไปทั้งสองข้างเพราะลักยิ้มน่ารักนั่นยิ่งทำให้ท่านชาร์ลมองอย่างไม่ละสายตา..

ส่วนของขวัญเองโดนชมแบบนี้เธอแทบจะล้มกองลงไปกับพื้น แต่เพราะอีกคนตรงหน้าตอนนี้เปรียบเสมือนเจ้านาย.. เจ้านายที่สามารถสั่งให้เธอทำอะไรก็ได้ภายใต้อำนาจของเค้า

                 “เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้รึเปล่า” ท่านยังคงไม่ปล่อยมือไปไหน แต่กลับขยับเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น

ของขวัญเม้มปากแน่นเมื่อไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกลับไป ตากลมเหมือนลูกกวางตัวน้อยตอนนี้กำลังจ้องมองราชสีห์อย่างหวั่นเกรงแต่กลับมีแต่ความจงรักภักดีอย่างที่อีกคนก็รับรู้

ท่านชาร์ลยิ้มน้อยๆแล้วปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แต่ก่อนที่มือหนาจะปล่อยผ่านพ้น ของขวัญกลับเป็นคนจับมือหนานั่นเอาไว้แล้วขยับเข้าไปหาอย่างไม่คิดว่าตัวเองก็จะทำเหมือนกัน

ปลายเท้าที่เขย่งขึ้นเพราะความสูงที่ต่างกันมาก ใบหน้าสวยหวานไม่มีที่ติแม้จะไม่ได้เคลือบด้วยเครื่องสำอางราคาแพง โน้มเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆรดคางของท่าน

และท่านก็รู้ว่าอีกคนอยากขอบคุณอย่างที่ท่านยื่นข้อเสนอ มือหนาส่งไปคล้องเอวคอดเล็กภายใต้ผ้าผืนนุ่มที่ตอนนี้มันร่นขึ้นจนเห็นก้นขาวๆของเธอ

ปากหยักโฉบลงรับความหวานที่อีกคนตั้งใจมอบให้ ของขวัญขบเม้มริมฝีปากสีพีชเข้มของท่านอย่างไม่ประสา แต่ท่านก็ชำนาญมากพอที่จะรับจูบ บดคลึงเรียวปากอิ่มนั่นจนของขวัญอ่อนยวบไปทั้งตัว

ร่างเล็กอ่อนปวกเปียกแต่ก็มีแขนแกร่งของท่านที่คอยรับเอาไว้ ตอนนี้ของขวัญอยู่ในอ้อมกอดท่านทั้งตัว

                 “อึก..” ของขวัญกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ

                 “หึหึ ฉันแค่แวะมาหาน่ะ ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะไม่อยากกลับแบบนี้” ท่านว่า มือหนาไล้ไปตามผิวนุ่มลื่น

ของขวัญหอมไปทั้งตัวอย่างที่เขาคิดเอาไว้ แต่ที่ไม่ได้คิดคงไม่คิดว่าเด็กสาวจะน่ารักขนาดนี้.. แถมยังจูบไม่เป็นอีกต่างหาก

แต่ก็นั่นแหละ ผู้หญิงมักจะมีอะไรหลายๆอย่างที่เรามักจะมองไม่ออก ใช้แค่สายตาตัดสินคงไม่พอหรอก..

                 “....” ของขวัญยังสบตาท่านด้วยสายตาที่ฉ่ำน้ำและร่างกายที่ยังอ่อนปวกเปียกจนท่านต้องอุ้มเธอให้อยู่ในอ้อมแขนในท่าเจ้าสาว

                 “ท่าน..” ของขวัญเรียกแต่กลับไม่ได้รับคำตอบมีแค่รอยยิ้มอันตรายที่ส่งมาให้ ก่อนที่ของขวัญจะลงไปนอนอยู่บนเตียงกว้างโดยที่มีท่านคร่อมอยู่ด้านบน

                 “ฉีดน้ำหอมก่อนออกมาจากห้องน้ำรึเปล่า” ท่านเอ่ยถาม มือหนาที่ไล้ไปตามไหปลาร้าสวย ไปยังไหล่เล็กโดยที่ดันเสื้อคลุมนั่นออกอย่างแนบเนียน

ผิวขาวสวยดุจน้ำนมไม่ต่างจากคืนนั้นที่ได้เห็น ไม่จำเป็นต้องต้องแสงไฟก็น่ามองอย่างที่ละสายตาไม่ได้

                 “อึก.. ไม่ได้ฉีดค่ะ” ของขวัญบอกเสียงติดสั่น ท่านยิ้มก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหน้าหวานจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน

                 “งั้นวันหลังฉันคงต้องขออาบน้ำกับเธอบ้างแล้วล่ะ เผื่อจะได้หอมแบบนี้บ้าง” ท่านว่าก่อนที่จะประกบริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอีกครั้ง

ของขวัญตัวสั่น ไม่ได้กลัวแต่ก็แอบหวั่นอยู่บ้างเพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัว

เธอมาที่นี่รู้ดีว่าต้องเจอกับอะไร ฐานะนางบำเรอชื่อมันก็บอกอยู่แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง

                 “อื้มม” ขอขวัญครางหวานออกมาเบาๆเมื่อมือหนาของท่านไล้เข้าไปใต้เสื้อคลุมตัวสั้นของเธอที่ด้านในไม่มีอะไรปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว

มือหนาไม่ได้รุกล้ำแต่กลับไล้ไปตามความนุ่มนั่นอย่างเพลินมือ

สาบเสื้อที่แยกออกจากกันเพราะปมที่ผูกเอาไว้หลวมๆนั่นเลื่อนหลุด

                 “อืออ” ของขวัญยังไม่รู้ว่าจะต้องวางมือไว้ตรงไหนจึงทำได้แค่เพียงขยุ้มทั้งสองมือเอาไว้ที่เตียง ท่านบดจูบกลีบปากเล็กนั่นอย่างกระหาย ปลายลิ้นร้อนที่ไล้ไปตามรอยแยกของกลีบปากเพื่อกระตุ้นให้ของขวัญเปิดทาง คนตัวเล็กทำให้โดยดีท่านจึงได้เข้าไปฉกชิมความหวานภายในนั่นอีกครั้ง

หอมหวานสดชื่นจนไม่อยากจะละจากจูบนี้ แต่เพราะมีอะไรที่น่าจะหวานมากกว่านี้ท่านจึงผละริมฝีปากออก

ตาคมมองดูร่างกายขาวผ่องเปลือยเปล่า เสื้อคลุมอาบน้ำที่แยกออกจนไม่มีส่วนไหนอยู่บนร่างกายนอกยกเว้นส่วนแขน และท่านก็ส่งมือไปปลดมันออกโดยที่ของขวัญขยับตัวให้ความร่วมมือ

อกอวบที่ท่านเองก็ยังไม่ได้ลองว่ามันจะพอดีมือหรือไม่ แต่มันสวยอย่างที่แทบจะอดใจไม่อยู่.. ร่างขาวอมชมพูที่ตอนนี้ขึ้นสีจัดเพราะความเขินกับสายตาของท่านที่มองมา ขาเรียวขยับเข้าหาอย่างเขินอาย

ท่านยังมองความสวยงามตรงหน้าด้วยสายตาที่ถูกใจ ของขวัญเป็นเด็กที่อายุน้อยในไม่กี่คนที่ท่านเคยซื้อมา และรู้ว่าอีกคนยังเรียนหนังสือ

                 “ความจริงฉันคิดว่าจะมาทานข้าวกับเธอเย็นนี้” ท่านว่าพร้อมกับถอดเสื้อที่สวมมาออก ร่างกายท่อนบนกำยำไปด้วยมัดกล้ามพอดีน่ามอง รอยสักที่แขน สีข้างและหน้าอกของท่านเรียกเสียงหอบหายใจของของขวัญได้เป็นอย่างดี

เพิ่งรู้ตัววันนี้ว่าชอบผู้ชายมีรอยสักถึงขั้นหลง..

                 “ท่าน..” เสียงหวานเอ่ยเรียก เสียงของเธอหายไปนานแค่ไหนแล้วไม่รู้เพราะโดนอีกคนสูบจนอ่อนปวกเปียก

                 “ถ้าฉันจะเปลี่ยนเวลาให้เร็วขึ้นอีกนิด เธอจะว่าอะไรรึเปล่า” เสียงทุ้มที่เอ่ยถามพร้อมกับร่างหนาที่โน้มลงมาใกล้อีกครั้ง ของขวัญกำมือแน่นก่อนจะคลายออกแล้วส่งไปคล้องลำคอหนาของท่านเอาไว้แทน

                 “อึก.. หนูเป็นของท่าน.. เป็นของท่านตั้งแต่เดินไปหาท่านในคืนนั้น.. จะเป็นตอนไหนหนูก็เต็มใจค่ะ” เสียงหวานเอ่ยกระซิบ ตอนนี้เธอวูบวาบไปทั้งตัว และก่อนที่ของขวัญจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ร่างเล็กก็โดนตวัดให้ขึ้นมาอยู่บนตัวของชาร์ลแทน

ตาคมมองคนสวยที่สวยไปทั้งตัวที่กำลังกัดริมฝีปากตัวเองแน่นอยู่บนเอวด้วยสายตาที่แทบจะแผดเผาเธอให้ไหม้ไปทั้งตัว..