สามีไฮโซใจเย็นชา หย่ากันแล้วกลับมาง้อ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ซ่งจือที่ยืนเบียดชิดอยู่ข้างกายเขาอยู่ในชุดเดรสกระโปรงสีอ่อน เธอจับมือเด็กชายตัวน้อยเอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วสัมผัสแก้มของเขาอย่างแผ่วเบาซ่งอวี้อันสวมเครื่องแบบนักเรียนของโรงเรียน แต่กลับโดดเด่นเป็นพิเศษด้วยเครื่องหน้าอันงดงาม ผิวพรรณผ่องดั่งหยกขาว เขากุมมือของคนทั้งสองเอาไว้ ยามหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองคุณพ่อ ยามหนึ่งก็ออดอ้อนซบเข้าหาคุณแม่ครอบครัวสามคนก้าวเดินไปพร้อมกัน ทั้งสงบเงียบและรู้ใจกันโดยไร้คำพูด เพียงแค่ยืนอยู่ด้วยกัน ก็นับเป็นภาพความงดงามของชีวิตที่สงบสุขและอบอุ่นสมบูรณ์แบบแล้ว“น้าหนิงหนิงคะ” เซี่ยจิงเมี่ยวไม่เข้าใจ “ทำไมคุณลุงเฉินถึงอยู่กับแม่ของเสี่ยวอันล่ะคะ? ไม่ใช่ว่ามีแค่น้าหนิงหนิงคนเดียวเหรอคะที่ใกล้ชิดกับคุณลุงเฉินได้?”เธอถึงกับชะงัก หากจะพูดถึงความใกล้ชิด ชายหนุ่มไม่เคยเผยสายตาสุภาพอ่อนโยนเช่นนี้ให้เธอเห็นเลยสักครั้งถังหนิงกุมมือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงไว้แน่น “เพราะฉะนั้นวันข้างหน้าเมี่ยวเมี่ยวต้องดูให้ดี ๆ นะจ๊ะ ผู้ชายแบบนี้น่ะ อย่าไปเอาเด็ดขาด”เซี่ยจิงเมี่ยวทำท่าคล้ายจะเข้าใจแต่ก็ยังไม่เข้าใจดีนัก “น้าหนิงหนิงจะไม่เอาคุณลุงเฉินแล้วเหรอคะ? งั้นคุณน้ามาอยู่บ้านหนู มา

ปกติแล้วชีสวี่วางตัวเงียบเก็บซ่อนตัวมาตลอด จึงไม่มีใครรู้ว่ารูปร่างหน้าตาของเธอเป็นอย่างไร ในโลกภายนอกถึงขั้นลือกันไปต่าง ๆ นานาว่าเธอมีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ถึงได้รั้งผู้ชายเอาไว้ไม่ได้ และเป็นสาเหตุให้เซี่ยหยุนจงไม่ยอมเดินทางกลับประเทศเลยตลอดทั้งปีชายหนุ่มเข้าใจผิดคิดว่าถังหนิงคือชีสวี่ “คุณนายเซี่ย ผมขอโทษครับ ผมไม่ทราบจริง ๆ ครับ ผมขอโทษคุณด้วยนะครับ” เขาพูดพลางตัดใจตบหน้าตัวเองไปสองทีอย่างแรง แล้วทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น “ขอโทษครับ ผมเข้าใจคุณผิดไปเอง เป็นความผิดของผมเองครับ”ใบหน้าบึ้งตึงหมองครึ้มของเซี่ยหยุนจงพลันเปลี่ยนไปในทันตา เขายิ้มออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “คุณนายเซี่ยอะไรกัน คนนี้เป็นพี่สะใภ้ของฉันต่างหาก สายตาแกใช้การไม่ได้แบบนี้ สู้บริจาคทิ้งไปยังจะดีกว่า”ชายผู้นั้นหวาดกลัวจนพูดไม่ออกอีกต่อไป หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ขอโทษค่ะ พวกเราตาถั่วดูผิดไปเอง”เธอหวาดกลัวจนสมองพร่าขาวโพลนไปหมด ตระกูลเซี่ยไม่ใช่ตระกูลเล็ก ๆ ระดับล่างที่เธอจะไปมีเรื่องด้วยได้ หากวันนี้ไม่ทำให้เรื่องเบาลง แล้วส่งผลกระทบไปถึงธุรกิจของทางบ้าน นั่นแหละถึงจะเป็นความพังพินาศอย่างแท้จริงเซี่ยหยุนจง

เฉินเยี่ยนเหิงเห็นถังหนิงกำลังอุ้มเด็กเตรียมจะเดินจากไป เขาจึงก้าวเข้าไปหา ร่างสูงบดบังเส้นทางด้านหน้าของเธอไว้เล็กน้อย “พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน”ทว่าถังหนิงกลับทำท่าทีราวกับเขาเป็นคนไม่รู้จักกัน “คุณเฉินคะ คุณกลับไปอยู่ดูแลลูกชายของคุณให้ดี ๆ เถอะค่ะ ฉันไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวจนต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงว่ามาอ่อยคุณหรอกนะคะ”บรรดาผู้ปกครองที่เพิ่งจะเห็นเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อครู่นี้ต่างพากันหันมองมาทางนี้หากเฉินเยี่ยนเหิงเดินตามถังหนิงไปในตอนนี้ คนที่จะต้องตกอยู่ในสภาพอับอายก็คงไม่พ้นซ่งจือและซ่งอวี้อันเธอนิ่งมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยครู่ต่อมา เฉินเยี่ยนเหิงก็หลุบสายตาลง “เธอไปเถอะ”ถังหนิงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับตัวเลือกของเขาเลยสักนิด ตราบใดที่มีเรื่องของซ่งจือและซ่งอวี้อันเข้ามาเกี่ยวข้อง ชายคนนี้ไม่มีทางเลือกคนอื่นอย่างแน่นอนเธอแอบแค่นยิ้มขมขื่นในใจ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วในตอนนั้นเขาจะมาแต่งงานกับเธอทำไมกันเธออุ้มเซี่ยจิงเมี่ยวเดินแยกตัวออกไป โดยมีเซี่ยหยุนจงเดินตามหลังมาติด ๆ หลังจากนั้นไม่นาน ขณะที่คนทั้งสามเพิ่งจะเดินมาถึงบริเวณลานจอดรถหน้าประตูโรงเรียนเธอเห็นเฉินเยี่

ทว่าเขากลับพาคนรักแรกในใจของเขาไปเสพสุขเสเพลลืมโลก อยู่ดูแลลูกชายเล่นบทบาทพ่อลูกที่มีสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งในตอนนั้น เขาเคยนึกถึงถังหนิงสักวินาทีหนึ่งบ้างไหมเขาไม่อาจเอ่ยปากพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียวถังหนิงแค้นหัวเราะเย็นชา เธอไม่ได้พิศวาสอยากฟังคำตอบจากเขาไปนานแล้วเธอเปิดประตูรถด้วยตัวเอง แล้วก้าวลงจากรถไปยามยืนอยู่ใต้ร่มเงาของแสงแดด ทว่าหัวใจกลับเหน็บหนาวจนจับขั้วความเงียบขรึมของเขา ได้อธิบายทุกสิ่งทุกอย่างชัดเจนแล้วท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตการแต่งงานในครั้งนี้เธอไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลยแม้แต่น้อย นอกจากบาดแผลเต็มตัว และยังต้องสูญเสียตัวตนที่ดีที่สุดของตัวเองไปถังหนิงคนเดิมที่เคยสดใสคนนั้น ไม่มีวันย้อนกลับคืนมาได้อีกแล้วเธอเดินกลับมาถึงบ้าน แล้วตรงเข้าไปกอดเจียงหนานที่กำลังง่วนอยู่กับการวิจัยหุ่นยนต์ในห้องทำงานเจียงหนานรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเธอในทันที “เป็นอะไรไป? วันนี้ไม่ได้ไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนเป็นเพื่อนเมี่ยวเมี่ยวหรอกเหรอ”ถังหนิงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอันแสนเหน็ดเหนื่อย “ดูเหมือนเฉินเยี่ยนเหิงจะไม่ยอมหย่ากับฉัน”“หา?” เจียงหนานขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที “เขาบ้าไ

...ยามที่เธอกลับมาถึงอู๋ถงจินอ้าน ในหัวก็ยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ไม่ตกพอเปิดประตูเข้ามา คุณหญิงย่าและเฉินเยี่ยนเหิงต่างก็อยู่ที่บ้านกันพร้อมหน้าสายตาของเธอหยุดชะงักลงที่เรือนร่างของเฉินเยี่ยนเหิงเล็กน้อยในใจพลันสงสัย เขาจะรู้หรือเปล่านะว่าหุ่นยนต์ของซ่งจือเป็นงานที่ซื้อมาเมื่อคุณหญิงย่าเห็นเธอกลับมา ก็เอ่ยปากพูดพร้อมรอยยิ้ม “เสี่ยวนิงจ๊ะ คืนนี้พวกเยี่ยนเหิงเขามีงานสังสรรค์กัน หนูก็ออกไปเที่ยวเล่นด้วยสิ”เฉินเยี่ยนเหิงช้อนสายตาขึ้นมอง ก่อนจะเอ่ยปาก “ไม่ใช่ปาร์ตี้เที่ยวเล่นของพวกเพื่อน ๆ หรอกครับ แต่เป็นงานเลี้ยงฉลอง” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “หุ่นยนต์ที่ซ่งจือจะส่งเข้าประกวดในงานนิทรรศการทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาเลยจัดงานฉลองให้เธอ ถือโอกาสไปดูความคืบหน้าด้วยครับ”ถังหนิงชะงักกึก หากเป็นงานสังสรรค์ธรรมดาทั่วไป เธอคงไม่มีทางไปแน่ ๆ ทว่าพอคิดถึงคำพูดที่จ้าวหมิงฟู่เอ่ยในห้องทดลอง เธอจึงเอ่ยตอบรับ “ตกลงค่ะ หนูจะไป”เธออยากจะไปเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้งเมื่อคุณหญิงย่าได้ยินว่าเธอยอมตกลง บนใบหน้าก็เอ่อล้นไปด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อเป็นสามีภรรยากัน งานสังคมแบบนี้ก็ควร