Todos os capítulos de มาสคอตที่รัก: Capítulo 21 - Capítulo 29

บรรยากาศภายในห้องทำงานของวิชัยเย็นเยียบและหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดคำถามที่พุ่งตรงมาเหมือนคมหอกของหมาจิ้งจอกเฒ่า ทำเอาโลกทั้งใบของตุลยากรแทบจะหยุดหมุน ลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุดกึก ความหวาดกลัวแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นมาถึงไขสันหลัง‘คุณคงไม่ได้กำลังเล่นบทสายลับสองหน้าอยู่ใช่ไหม... ตุลยากร?’ดวงตาแดงก่ำของวิชัยจ้องเขม็งมาที่เขา มือหยาบกร้านของคนเป็นเจ้านายบีบลงบนไหล่ของตุลอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ ราวกับคีมเหล็กที่กำลังบีบคอเหยื่อให้สารภาพหากเป็นเด็กจบใหม่ทั่วไป คงเข่าอ่อนและหลุดพิรุธออกมาให้จับได้คาหนังคาเขาไปแล้ว ทว่า... ภายใต้ใบหน้ากลมขาวและท่าทีที่ดูตื่นตระหนกนั้น สมองระดับกุนซือลับของตุลยากรกำลังทำงานด้วยความเร็วสูงสุด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เขาต้องสู้ และอาวุธเดียวที่เขาเหลืออยู่ตอนนี้คือ ‘ตรรกะ’ตุลยากรสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับมือที่สั่นเทาให้กำเข้าหากันแน่นซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับวิชัยโดยไม่หลบเลี่ยง แววตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนจากความหวาดกลัว เป็นความขุ่นเคืองที่ถูกเคลือบแฝงไว้ด้วยความซื่อสัตย์“ผู้จัดการ... กำลังสงสัยว่าผมเป็นคนเอาข้อมูล ‘เคส D’ ไปข

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงเย็น... หลังจากที่การประชุมทีมกลยุทธ์อันแสนตึงเครียดจบลง และพนักงานทุกคนแยกย้ายกันกลับไปทำงานของตนภายในห้องทำงานส่วนตัวของผู้จัดการวิชัย บานประตูถูกล็อกสนิท ชายวัยกลางคนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความกราดเกรี้ยวหรือความกดดันเหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าลูกน้องเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง“ผู้จัดการครับ...” วีระพงษ์ มือขวาคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “แผนการใหญ่ระดับที่จะคว่ำอัศววัฒน์สกุลได้แบบนี้ ทำไมผู้จัดการถึงเอามาพูดกลางที่ประชุมให้คนรู้เยอะแยะล่ะครับ? ถ้าเกิดมีคนปากสว่างเอาไปบอกนักข่าวก่อนเวลา เราจะเสียแผนเอานะครับ”วิชัยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาของจิ้งจอกเฒ่าฉายประกายเจ้าเล่ห์และเยือกเย็น“แกทำงานกับฉันมานาน คิดว่าฉันจะโง่เอาไพ่ใบสุดท้ายมาหงายให้เด็กพวกนั้นดูจริงๆ หรือไง?”พูดจบ วิชัยก็เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มสีดำสนิทที่เขาเพิ่งเอาไปโชว์ในห้องประชุมขึ้นมา จิ้งจอกเฒ่าโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้ามานพ “เปิดดูสิ”มือขวาคนสนิทขมวดคิ้ว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มดู ทว่า... ภายในนั้นไม่มีหลักฐานเส้นทางการเงิน ไม่มีรูปถ่ายการติดสินบน ห

ความเงียบสงบภายในเพนต์เฮาส์หรูถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศการระดมสมองอันตึงเครียด บริเวณโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารและหน้าจอแท็บเล็ตที่ฉายภาพกราฟข้อมูลชนันภัทร์และตุลยากรกำลังเข้าสู่โหมดวิเคราะห์กลยุทธ์อย่างเต็มรูปแบบ เพื่อเตรียมรับมือกับคลื่นใต้น้ำลูกใหญ่ที่จะปะทุขึ้นในงานประมูลสัมปทานวันพุธที่จะถึงนี้“ถ้าวิชัยกับคุณปวินดึงนักการเมืองระดับรัฐมนตรีเข้ามากดดันบอร์ดประมูลได้จริงๆ... ต่อให้ตัวเลข Valuation ของเราจะสวยงามแค่ไหน หรือซองประมูลเราจะให้ราคาสูงที่สุด เราก็อาจจะโดนปัดตกด้วยข้ออ้างเรื่องความไม่โปร่งใสได้อยู่ดีครับ” ตุลยากรขยับแว่นตาอันใหม่ ดึงภาพโครงข่ายผู้ถือหุ้นขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์“แล้วคุณตุ่นคิดว่า เราควรจะรับมือกับรัฐมนตรีคนนี้ยังไง?” ทายเอ่ยถาม ทดสอบไหวพริบของกุนซือป้ายแดง“ตีงู... ต้องตีที่หัวครับ” ตุลยากรตอบอย่างฉะฉาน แววตาฉายประกายนักสู้ “ผมให้พี่กฤตช่วยเช็กเส้นทางการเงินและการถือหุ้นผ่านนอมินีของรัฐมนตรีท่านนี้อย่างละเอียด... แล้วก็แจ็กพอตครับคุณทาย เราพบว่าบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เป็น ‘ท่อน้ำเลี้ยง’ หลักของเขา มีความเชื่อมโยงกับบอร์ดบริหารบางคนของอินฟินิตี้ เ

หลายวันผ่านไปหลังจากชัยชนะในงานประมูลพันล้าน บรรยากาศภายในอัศววัฒน์สกุลเต็มไปด้วยความคึกคักและการเตรียมความพร้อมสำหรับโปรเจกต์ใหญ่การรักษาความปลอดภัยรอบตัวของชนันภัทร์และตุลยากรถูกยกระดับขึ้นถึงขีดสุดตามคำสั่งของท่านรองประธานบริหาร ทายไม่ยอมให้ ‘กุนซือข้างกาย’ ของเขาคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ไม่ว่าจะไปทำงาน ทานข้าว หรือแม้แต่ตอนกลับมาพักผ่อนที่เพนต์เฮาส์แต่ในช่วงบ่ายของวันศุกร์ ความจำเป็นบางอย่างก็บีบบังคับให้ทั้งคู่ต้อง ‘แยกจากกัน’ ชั่วคราว“ผมต้องกลับไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่หอพักครับคุณทาย...” ตุลยากรเอ่ยขึ้นขณะยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้านาย “แล้วก็ต้องไปเอาเอกสารตัวจริงเพื่อมาทำประวัติพนักงานให้เสร็จด้วย พี่ฝ่ายบุคคลทวงผมมาสองรอบแล้วนะครับ”ชนันภัทร์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด “ให้กฤตส่งคนไปเก็บให้ไม่ได้เหรอครับ? หรือไม่ก็รอให้ผมประชุมบอร์ดบริหารเสร็จตอนเย็น แล้วเราค่อยไปด้วยกัน”“คุณทายครับ... ผมไปแค่เก็บของใช้ส่วนตัว แป๊บเดียวก็เสร็จแล้วครับ” ตุลยากรพยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ “อีกอย่าง วันนี้คุณทายมีประชุมใหญ่กับบอร์ดบริหารเพื่อเซ็นรับมอบโปรเจก

แผ่นหลังกว้างของชนันภัทร์ดันบานประตูไม้โอ๊กให้ปิดลงสนิทพร้อมกับเสียงคลิกของล็อกอัตโนมัติ ตัดขาดโลกภายนอกและภาระหน้าที่ระดับพันล้านทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงโลกใบเล็กๆ ที่มีแค่เขากับคนในอ้อมแขนร่างอวบของตุลยากรถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเข้มอย่างนุ่มนวลและทะนุถนอม สัมผัสเย็นเฉียบของเนื้อผ้าตัดกับอุณหภูมิร่างกายที่กำลังร้อนผ่าวของทั้งคู่ ทายท้าวแขนทั้งสองข้างลงบนฟูก กักขังคนตัวอวบไว้ใต้ร่าง นัยน์ตาสีเข้มที่ทอดมองลงมาเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่ลึกล้ำและหิวกระหาย จนคนถูกมองแทบจะหลอมละลายนิ้วเรียวยาวของทายเอื้อมไปถอดแว่นตากรอบใสอันใหม่ของตุลยากรออกอย่างเชื่องช้า แล้ววางมันทิ้งไว้บนโต๊ะโคมไฟหัวเตียง“ค... คุณทาย ถอดแว่นผมทำไมครับ ผมมองคุณทายไม่ชัด...” ตุลยากรประท้วงเสียงสั่น ปรือตากลมโตที่เริ่มฉ่ำน้ำมองภาพใบหน้าหล่อเหลาที่พร่ามัวเล็กน้อย“ไม่ต้องใช้สายตาหรอกครับ...” ทายโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากบาง สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน “คืนนี้... เกอเกออยากให้หนูใช้แค่ ‘ความรู้สึก’ ก็พอ”สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างหนักหน่วงและเร