All Chapters of มาสคอตที่รัก: Chapter 1 - Chapter 9

ภายใต้ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศภายในห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่ผู้คนพลุกพล่านเดินขวักไขว่ มีสิ่งมีชีวิตขนฟูสีขาวปลอดตัวหนึ่งกำลังยืนโบกไม้โบกมือเรียกรอยยิ้มจากผู้คนที่สัญจรไปมา‘สกู๊ปปี้แบร์’ (Scoopy Bear) คือชื่อของมาสคอตหมีขาวตัวอ้วนกลม จุดเด่นของมันนอกจากขนนุ่มฟูสีขาวสะอาดตาและรอยยิ้มใจดีที่ถูกปั้นแต่งมาอย่างถาวรบนใบหน้าแล้ว บนหัวของมันยังสวมหมวกรูปทรงไอศกรีมโคนสีชมพูสตรอว์เบอร์รีดูน่ารักน่าเอ็นดูเข้ากับคอนเซปต์ร้านไอศกรีมด้านหลัง ขาป้อมๆ สเต็ปย่ำเท้าสลับซ้ายขวาเข้ากับจังหวะเพลงป็อปใสๆ ที่เปิดวนซ้ำไปซ้ำมา อุ้งมือหนาฟูยกขึ้นแตะแก้มตัวเองแล้วทำท่าส่งมินิฮาร์ทให้กลุ่มเด็กมัธยมที่เดินผ่านมาจนเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดและรอยยิ้มเอ็นดูได้สำเร็จภายนอกนั้นดูสดใส ร่าเริง และเต็มไปด้วยพลังงานบวก ทว่าภายในหัวหมีที่ทำจากโครงไฟเบอร์กลาสบุฟองน้ำหนาเตอะ... กลับเป็นโลกอีกใบหนึ่งอย่างสิ้นเชิงหยาดเหงื่อเม็ดโป้งไหลซึมจากขมับ ลัดเลาะผ่านกรอบหน้าลงมาหยดแหมะที่ปลายคาง ตุลยากร หรือ ‘ตุล’ หอบหายใจแผ่วเบาผ่านช่องระบายอากาศเล็กๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนตรงรอยยิ้มของสกู๊ปปี้แบร์ อุณหภูมิข้างในนี้ร้

สัปดาห์แห่งความบ้าคลั่งและสมรภูมิในห้องประชุมผ่านพ้นไปแล้วตลอดห้าวันที่ผ่านมา ชนันภัทร์แทบจะกินนอนอยู่ที่ออฟฟิศ เขาและทีมงานรื้อโมเดลประเมินความเสี่ยงกลับมาทำใหม่ทั้งหมด อุดรอยรั่วทุกจุดที่ผู้เป็นพ่อและปวินเคยปรามาสเอาไว้ การนำเสนอในรอบถัดมาจบลงด้วยความเงียบกริบของคณะกรรมการ ไม่มีข้อกังขา ไม่มีคำวิจารณ์ แม้แต่ปวินก็ยังหาช่องโหว่โจมตีไม่ได้ ท่านประธานเพียงแค่พยักหน้ารับและอนุมัติโปรเจกต์ ถือเป็นคำชมที่หาได้ยากยิ่งจากคนเป็นพ่อสำหรับทาย นั่นคือชัยชนะที่งดงาม แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจที่สุดกลับไม่ใช่ความสำเร็จของงาน... แต่เป็นความรู้สึกโปร่งโล่งในใจที่ยังคงหลงเหลืออยู่ต่างหากเช้าวันเสาร์ที่แสงแดดสาดส่อง ทายยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัวของเพนต์เฮาส์หรู ปกติแล้ววันหยุดสุดสัปดาห์ของเขาถ้าไม่หมดไปกับการตีกอล์ฟเพื่อคอนเน็กชันทางธุรกิจ ก็จะเป็นการหมกตัวอ่านรายงานสรุปผลประกอบการ แต่วันนี้เขาจงใจกากบาทตารางงานทุกอย่างทิ้ง ปฏิเสธนัดหมายสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนแวดวงสังคมไฮโซ และเลือกที่จะเปิดตู้เสื้อผ้าฝั่งที่แทบไม่เคยแตะต้องชายหนุ่มในวัยยี่สิบแปดปีละทิ้งชุดสูทสั่งตัดที่เปรียบเสมือ

เช้าวันเสาร์เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ หลังร้านไอศกรีมสาขาใหญ่ในห้างสรรพสินค้าตุลยากรในชุดเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงยีนส์ตัวเก่งกำลังยืนง่วนอยู่กับการจัดเตรียมความพร้อมของอุปกรณ์ภายในห้องพักพนักงาน วันนี้เขามาถึงก่อนเวลาเริ่มงานเกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อหลีกเลี่ยงความแออัดของการจราจร เด็กหนุ่มเปิดตู้ล็อกเกอร์ เก็บกระเป๋าเป้ใบเก่งเข้าที่ ก่อนจะหันไปเช็กสภาพหัวไฟเบอร์กลาสของสกู๊ปปี้แบร์ว่ามีรอยเปื้อนหรือจุดชำรุดตรงไหนหรือไม่“พี่ตุล! มาเช้าจังเลย”เสียงใสแจ๋วที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเข้ามา ‘มิ้นท์’ พนักงานพาร์ตไทม์สาววัยนักศึกษา ก้าวเข้ามาในห้องพักด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส วันนี้เธอรวบผมหางม้าผูกโบสีชมพูดูน่ารักสมวัย ในมือเล็กๆ ทั้งสองข้างถือถุงพลาสติกที่ส่งกลิ่นหอมฉุยของอาหารเช้าลอยมาแตะจมูก“อ้าว มิ้นท์ มาเช้าเหมือนกันนี่” ตุลหันไปยิ้มทักทายเพื่อนร่วมงานสาวอย่างเป็นมิตร“ก็ตั้งใจมาเช้านี่แหละ” มิ้นท์เดินตรงดิ่งเข้ามาหา ชูถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งเจ้าดังประจำซอยหน้าห้างขึ้นตรงหน้าเด็กหนุ่ม “มิ้นท์ซื้อหมูปิ้งเจ้าอร่อยมาฝาก เห็นพี่ตุลชอบมาเช้าๆ แล้วไม่ค่อยยอมกิ

แสงสีฟ้าจากหน้าจอแล็ปท็อปสาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววเหนื่อยล้า ตัดกับความมืดมิดของลานจอดรถด้านหลังห้างสรรพสินค้า ชนันภัทร์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดพื้นที่บนโต๊ะหินขัดให้ ‘ก้อนขนสีขาว’ ได้ขยับเข้ามานั่งใกล้ๆทายไม่ได้คาดหวังให้สกู๊ปปี้แบร์เข้าใจตัวเลขยิบย่อยหรือกราฟที่ดิ่งลงเหวบนหน้าจอหรอก เขาเพียงแค่ต้องการใครสักคน... หรืออะไรสักอย่างที่รับฟังเขาโดยไม่ตัดสิน เพื่อระบายความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอกออกมาเท่านั้น“เกอเกอกำลังเจอปัญหาใหญ่น่ะ...” ทายเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่กราฟเส้นสีแดงที่ดิ่งพสุธา “หนูเห็นเส้นสีแดงนี่ไหม มันคือกองทุนที่เกอเกอดูแลอยู่ จู่ๆ มูลค่ามันก็ร่วงเอาๆ ตั้งแต่เช้าเมื่อวาน ร่วงจนเงินหายไปหลายร้อยล้านในเวลาไม่กี่ชั่วโมง”ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชตัวเอง “เกอเกอกับทีมงานนั่งหาต้นตอมาทั้งวัน เราดูกลุ่มอุตสาหกรรมหลัก ดูความผันผวนของตลาด แต่ทุกอย่างมันปกติไปหมด... มันเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นจงใจทุบหม้อข้าวเกอเกอ และถ้าเกอเกอหาคำตอบไม่ได้ภายในวันพุธนี้... เกอเกอคงโดนไล่ออกจากโปรเจกต์ และโดนคนที่บ้านเหยียบจมดินแน่ๆ”ทายเอ

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงร้องลั่นในเช้าวันพฤหัสบดี ทำเอาคนที่กำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ถึงกับสะดุ้ง ตุลยากรรีบควานหาโทรศัพท์ที่ถูกสุมอยู่ใต้กองเอกสารเรซูเม่ ทันทีที่เห็นเบอร์แปลกโชว์หราบนหน้าจอ หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างมีความหวัง“สวัสดีครับ ตุลยากรพูดครับ”(สวัสดีค่ะ ติดต่อจากฝ่ายบุคคลบริษัท อินฟินิตี้ เวลธ์ นะคะ) น้ำเสียงสุภาพและเป็นทางการจากปลายสาย ทำเอาตุลแทบจะกลั้นหายใจ (ทางเราขอแจ้งผลการสัมภาษณ์งานเมื่อวันก่อนค่ะ คุณตุลยากรผ่านการพิจารณานะคะ ทางบริษัทตกลงรับคุณเข้าทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยนักวิเคราะห์การลงทุนค่ะ)“ผ... ผ่านเหรอครับ! รับผมเข้าทำงานแล้วจริงๆ เหรอครับ!” ตุลเผลอตะโกนออกมาด้วยความลืมตัว ก่อนจะรีบตะครุบปากตัวเองแล้วลดเสียงลง “ขะ... ขอโทษครับ ยินดีครับ ผมพร้อมเริ่มงานเลยครับ!”(ค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ทีมนะคะ คุณตุลยากรสามารถเริ่มงานได้ตั้งแต่วันที่ 1 ของเดือนหน้าเป็นต้นไปค่ะ เวลาปฏิบัติงานคือวันจันทร์ถึงวันศุกร์ แปดโมงครึ่งถึงห้าโมงเย็นนะคะ เดี๋ยวทางเราจะส่งรายละเอียดสัญญาจ้างและสวัสดิการไปให้ทางอีเมลค่ะ)หลังจากวางสาย ตุลยากรก็กระโดด