공유

ปลดแอกเดลิลาห์ 5

last update 게시일: 2026-09-24 14:16:28

 

มุมมองของเดลิลาห์

ฉันก้าวออกจากห้องน้ำส่วนตัวของแซดด์ด้วยหัวใจที่เต้นระทึกกระแทกซี่โครง เครื่องสั่นทรงเรียบหรูและแนบเนียนตั้งวางแนบชิดอยู่กับยอดเกสรของฉัน ซิลิโคนนุ่มๆ อุ่นขึ้นจากความร้อนในร่างกาย ฉันเพิ่งจะก้าวขาได้เพียงสองก้าวเข้ามาในห้องทำงาน มันก็สั่นสะเทือนสว่างไสวขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน

แรงสั่นสะเทือนต่ำและสม่ำเสมอพุ่งตรงเข้าใส่เนื้อสาวอันบวมเป่งและไวต่อสัมผัสของฉันทันที

"อ๊ะ—เชี่ย" ฉันอุทานออกมาอย่างขัดใจ มือคว้าขอบประตูไว้เพื่อยึดเหนี่ยวตัวเอง หัวเข่าของฉันอ่อนพับลงในทันตา ความรู้สึกอันรุนแรงและไม่ปรานีส่งกระแสไฟฟ้าอันเฉียบคมพุ่งพล่านขึ้นไปตามไขสันหลังและแล่นปราดลงไปตามต้นขา ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว สมองว่างเปล่าไปหมดยกเว้นความรู้สึกตอดรัดอันท่วมท้นระหว่างขา

แซดด์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานทรงอำนาจ จ้องมองฉันด้วยความพึงพอใจอันมืดมนของผู้ล่า ดวงตาสีฟ้าครามราวกับพายุของเขาฉายแววนึกสนุกขณะเก็บรายละเอียดความรู้สึกของฉันทุกตารางนิ้ว ทั้งแก้มที่ขึ้นสีแดงปลั่ง ท่อนขาที่สั่นเทา และวิธีที่นิ้วมือของฉันจิกเกร็งลงบนเนื้อไม้

"เพอร์เฟกต์" เขาพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "สีหน้าแบบนั้นของเธอคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันได้เห็นตลอดเช้านี้เลย พายุลูกน้อย"

"ปิดมันซะ" ฉันขู่ฟ่อผ่านไรฟันที่บดแน่น มืออีกข้างที่ยังว่างกดลงบนท้องน้อยราวกับว่ามันจะช่วยหยุดแรงสั่นสะเทือนอันน่าคลั่งไคล้นี้ได้ "แซดด์ ได้โปรด—"

เขาหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างนุ่มนวล เสียงนั้นส่งแรงสั่นสะเทือนผ่านตัวฉันอีกครั้ง "อ้อนวอนหวานหยดย้อยขนาดนี้แล้วเหรอ? เรายังไม่ได้ก้าวออกจากห้องนี้กันเลยนะ" เขาลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าแช่มช้อยไม่รีบร้อน และเดินข้ามผ่านโต๊ะทำงานมา ยื่นแขนให้ราวกับสุภาพบุรุษผู้สมบูรณ์แบบที่กำลังควงสุภาพสตรีไปรับประทานอาหารค่ำ "ไปกันหรือยัง?"

ฉันจ้องมองแขนที่เขายื่นมา ความตื่นตระหนกพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาต้องการให้ฉันเดินออกไปในที่สาธารณะทั้งๆ ที่เจ้าสิ่งนี้ยังคงสั่นสะเทือนใส่ฉันอยู่อย่างนั้นเหรอ "แซดด์… ฉันเดินแบบนี้ไม่ได้ ห้ามตอนนี้เด็ดขาด"

"เธอเดินได้" เขาพูดอย่างสงบ แทบจะเรียกว่านุ่มนวล "และเธอจะต้องเดิน เพื่อฉัน"

ก่อนที่ฉันจะทันเค้นคำประท้วงอื่นใด เขาก็เอื้อมมือลงไปในกระเป๋าแล้วหยิบรีโมตคอนโทรลสีดำเครื่องเล็กออกมา นิ้วหัวแม่มือขยับสวิตช์อย่างสบายอารมณ์ แล้วแรงสั่นสะเทือนก็หยุดลง การหายไปอย่างกะทันหันทิ้งให้ฉันมึนหัวด้วยความโล่งอก ฉันถอนหายใจยาวและสั่นพร่า ไหล่ตกคลาดความตึงเครียดที่ไหลทะลักออกจากร่างกาย

"ขอบคุณ" ฉันกระซิบออกไปก่อนจะทันห้ามตัวเอง

รอยยิ้มของเขาล้ำลึกยิ่งขึ้น บางสิ่งที่แทบจะเรียกว่าความเอ็นดูพาดผ่านดวงตาของเขา "ควงแขนฉันสิ เดลิลาห์"

ฉันลังเลเพียงวินาทีเดียวก่อนจะสอดมือเข้าไปในข้อศอกของเขา ความร้อนรุ่มอันมั่นคงจากร่างกายของเขาที่เบียดชิดข้างลำตัวฉันรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมจนเกินไปแล้ว ทุกๆ ก้าวเดินเตือนให้ฉันนึกถึงสิ่งที่กำลังรอคอยอยู่ระหว่างท่อนขา

วินาทีที่เราก้าวผ่านบานประตูคู่บานใหญ่ออกไปสู่ห้องประชุมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล่าผู้บริหารและคณะกรรมการ บริษัท เครื่องสั่นก็คำรามกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และคราวนี้มันถูกตั้งค่าไว้สูงขึ้นและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ฉันสะดุ้งสุดตัว เสียงครางกระสันแผ่วเบาที่ไม่ได้ตั้งใจเล็ดลอดออกจากริมฝีปากก่อนที่ฉันจะทันกดมันไว้ ท่อนขาของฉันหนีบเข้าหากันแน่น แต่นั่นกลับยิ่งบีบอัดอุปกรณ์ชิ้นนั้นให้แนบชิดลงบนยอดเกสรของฉันหนักขึ้นไปอีก

แซดด์โน้มตัวลงมา ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะใบหูยามกระซิบ "ช่วงเวลาแห่งความเมตตาของเธอจบลงตรงนี้แล้ว พายุลูกน้อย พยายามรักษาใบหน้าสวยๆ นั่นให้อยู่ในความสงบไว้ล่ะ"

เขานำทางฉันผ่านห้องประชุมไปอย่างแนบเนียนด้วยเสน่ห์อันเหลือร้าย แนะนำฉันให้รู้จักกับเหล่าบุรุษและสตรีที่มารวมตัวกัน "ทุกท่าน นี่คือเดลิลาห์ มูนเบน หุ้นส่วนทางธุรกิจผู้มีเกียรติที่จะมาร่วมประชุมกับเราในวันนี้ เดลิลาห์ เชิญทำตัวตามสบาย"

ฉันฝืนยิ้มอย่างสุภาพและเป็นมืออาชีพ พยักหน้ารับทุกคนในห้องในขณะที่ท่อนขาใต้กระโปรงสั่นพั่บๆ แรงสั่นสะเทือนพุ่งกระหน่ำใส่อย่างไม่ปรานีลงบนยอดเกสรที่ไวต่อสัมผัสอยู่แล้ว ส่งคลื่นความฟินที่ไม่ปรารถนาพุ่งซ่านผ่านจุดเร้นกายลูกแล้วลูกเล่า แซดด์ดึงเก้าอี้ข้างๆ เขาตรงหัวโต๊ะยาวออกมาให้ฉัน ทำหน้าที่สุภาพบุรุษทุกตารางนิ้ว และฉันก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างซาบซึ้งใจ

การประชุมเริ่มต้นขึ้น

แซดด์เริ่มนำเสนอสไลด์ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขามั่นคงและทรงพลังยามอภิปรายเกี่ยวกับประมาณการประจำไตรมาส การเข้าซื้อกิจการเชิงยุทธศาสตร์ และการขยายตลาด สำหรับคนอื่นๆ ในห้อง เขาดูควบคุมทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าใต้โต๊ะทำงาน นิ้วหัวแม่มือของเขากลับหมุนเล่นรีโมตอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่ามันเป็นเพียงของเล่นแก้เครียด

เขาเริ่มต้นด้วยระดับต่ำอันหยอกเย้า มันเป็นเสียงครางอึมครึมที่สม่ำเสมอและแผ่วเบา ซึ่งทำให้ฉันต้องขยับตัวอย่างอึดอัดบนเก้าอี้ ความร้อนรุ่มบานสะพรั่งไปทั่วแก้ม ยอดอกเกร็งชูชันอย่างเจ็บปวดดันเนื้อผ้าเดรสสีแดงไวน์

"คุณมูนเบน" ผู้บริหารอาวุโสคนหนึ่งเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปไม่กี่นาที ขมวดคิ้วด้วยความห่วงใย "คุณสบายดีหรือเปล่าครับ? หน้าคุณดูแดงๆ นะ"

"ฉันสบายดีค่ะ" ฉันเค้นเสียงออกมาได้ น้ำเสียงตึงเครียดกว่าที่ต้องการ "แค่… เหมือนจะเป็นไข้หวัดนิดหน่อยน่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

ริมฝีปากของแซดด์กระตุกยิ้มเย้ยหยันที่แทบเก็บไว้ไม่อยู่ข้างๆ ฉัน โดยไม่เสียจังหวะในการนำเสนอเลยสักนิด เขากดเพิ่มความรุนแรงขึ้นทันที

แรงสั่นสะเทือนพุ่งสูงขึ้น ฉันบดริมฝีปากล่างแน่น ต่อสู้กับเสียงครางที่ทำท่าจะทะลักออกมา ท่อนขาเกร็งหนีบแน่นจนกล้ามเนื้อปวดเกร็ง หยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผม และทุกๆ ปลายประสาทระหว่างขารู้สึกมีชีวิตและกำลังกรีดร้องออกมา

"แซดด์" ฉันกระซิบอย่างสิ้นหวังใต้ลมหายใจ โน้มตัวไปทางเขาเล็กน้อยขณะทำเป็นจดบันทึก "ได้โปรด… อย่าแรงขนาดนี้"

"เป็นเด็กดีแล้วเงียบๆ ซะ" เขากระซิบตอบกลับมาโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉัน น้ำเสียงเบาหวิวพอให้ได้ยินกันแค่สองคน "หรือเธออยากให้ทุกคนรู้ว่ารูรักสวยๆ ของเธอเปียกชื้นขนาดไหนแล้วในตอนนี้?"

คำพูดหยาบโลนที่ผสมผสานกับของเล่นสั่นสะเทือนทำให้ฉันส่งเสียงครางแผ่วเบา ฉันกำขอบโต๊ะแน่นจนข้อหนายนิ้วกลายเป็นสีขาว

เขาสลับระดับความรุนแรงไปตลอดการประชุมอันยาวนาน จังหวะสั่นหยอกเย้าต่ำๆ ที่ทำให้ฉันต้องบิดตัวไปมา แล้วก็สลับเป็นจังหวะพุ่งสูงอย่างกะทันหันที่แทบจะดันฉันให้ตกขอบ ฉันกำลังจะเสียสติ กางเกงชั้นในของฉันชุ่มโชก ลมหายใจเริ่มสั้นและกระสับกระส่าย ฉันแทบจับใจความคำพูดที่เอื้อนเอ่ยรอบโต๊ะประชุมไม่ได้เลย

ครึ่งทางของการประชุม ตอนที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังเอนเอียงเข้าใกล้ขอบเหวอย่างน่ากลัว เขาก็ปิดมันลงอย่างกะทันหัน

ฉันแทบจะทรุดตัวลงไปข้างหน้าบนเก้าอี้ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความซาบซึ้ง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยการถูกปฏิเสธไม่ให้ปลดปล่อย เป็นเวลาหนึ่งนาทีอันแสนสุข ที่ฉันกลับมาคิดอะไรได้อีกครั้ง

"เธอทำได้ดีมาก" แซดด์พึมพำเสียงเบา แทบจะเรียกว่าเอ็นดู ในขณะที่ยังคงนำเสนอสไลด์ต่อไป

แต่ความเมตตานั้นช่างแสนโหดร้ายและสั้นนัก ไม่ถึงสองนาทีต่อมา เขาก็เปิดเครื่องสั่นกลับมาอีกครั้ง และคราวนี้ มันรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

ฉันต้องกดกำปั้นลงบนปากเพื่อสะกดกั้นเสียงครางที่แทบจะฉีดขาดออกมาจากลำคอ สะโพกของฉันกระตุกไหวโดยไม่ตั้งใจบนเก้าอี้ ความฟินม้วนตัวแน่นขึ้นและแน่นขึ้นในท้องน้อย ดิบเถื่อนและไม่ปรานี

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลงในที่สุดและผู้บริหารคนสุดท้ายเดินออกจากห้องไป ฉันก็กลายเป็นคนที่พังทลายอย่างสมบูรณ์ ขาทั้งสองข้างรู้สึกเหมือนวุ้น และฉันแทบจะยืนไม่ไหว ร่างกายทั้งหมดแดงปลั่งและสั่นสะท้านด้วยความต้องการที่ยังไม่ได้ปลดปล่อย

แซดด์ปิดประตูหนาหนักลงหลังแผ่นหลังของคนสุดท้าย จากนั้นก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน ดวงตาของเขาแผดเผาไปด้วยความหิวโหยอันมืดมน

"วันนี้เธอเป็นเด็กดีมากเลยนะ เดลิลาห์" เขาพูด น้ำเสียงแหบพร่าด้วยตัณหา "ฉันคิดว่าเธอสมควรได้รับรางวัลแล้วล่ะ"

เขาก้าวข้ามห้องมาสองก้าวรวดแล้วดึงฉันเข้าหาตัว ถอยร่นฉันไปจนกระทั่งสะโพกไปชนกับขอบโต๊ะทำงานใหญ่ของเขา

"แซดด์… ประตูไม่ได้ล็อกนะ" ฉันกระซิบอย่างลนลานขณะที่มือของเขาสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรง "ใครสักคนอาจจะเดินเข้ามาตอนไหนก็ได้—"

"ปล่อยให้เข้ามาสิ" เขาคำรามต่ำๆ ปัดเครื่องสั่นที่ชุ่มโชกออกไปข้างๆ สองนิ้วหนาสอดลึกลงไปภายในรูรักที่เยิ้มฉ่ำของฉันโดยไม่ลังเล งอโค้งอย่างแม่นยำเข้าใส่จุดไวต่อสัมผัสที่ทำให้ดวงดาวระเบิดออกหลังดวงตาของฉัน "เธอพวกรอบกังวลหรือไงว่าในที่สุดพวกเขาจะได้เห็นว่าเธอทะลึ่งกับฉันขนาดไหน พายุลูกน้อย?"

ฉันครางออกมา ศีรษะหงายหลัง "เราทำไม่ได้นะ… ไม่ใช่ตรงนี้—"

แต่คำประท้วงของฉันละลายหายไปอย่างรวดเร็ว นิ้วมือของเขากระแทกเข้าออกลึกและสม่ำเสมอ นิ้วหัวแม่มือคดคลึงรอบยอดเกสรที่บวมเป่งด้วยท่วงท่าผู้เชี่ยวชาญ ในขณะที่เครื่องสั่นยังคงส่งเสียงอึมครึมใส่ฉัน สัมผัสสองทางท่วมท้นจนเกินรับมือ

"โอ้ พระเจ้า… แซดด์…" ฉันคราง สะโพกยักย้ายบดเบียดเข้าหามือของเขาอย่างสิ้นหวัง

"อย่างนั้นแหละ" เขาพึมพำอย่างเร่าร้อนชิดลำคอฉัน "ให้ฉันได้ยินเสียงหวานๆ พวกนั้น หน่อย ไม่มีใครอื่นได้เห็นเธอในสภาพนี้หรอก นอกจากฉันคนเดียว"

ฉันหยุดต่อสู้โดยสิ้นเชิง เสียงครางของฉันดังขึ้น ไร้ซึ่งความยางอาย ก้องสะท้อนแผ่วเบาในห้องทำงานใหญ่ยามที่ความฟินก่อตัวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ยากจะทนทาน Walls ภายในตัวฉันตอดรัดนิ้วมือของเขา แน่นขึ้นและแน่นขึ้น

"ฉันกำลังจะ— ฉันกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว—"

"เสร็จใส่ฉันสิ" เขาสั่ง น้ำเสียงมืดมนและแสดงความเป็นเจ้าของ

จุดสุดยอดพุ่งกระหน่ำใส่ฉันอย่างรุนแรงและกะทันหัน ฉันกรีดร้องออกมาเสียงแหลม ร่างกายทั้งร่างเกร็งกระตุกยามที่คลื่นความฟินอันทรงพลังฉีกผ่านตัวฉัน รูรักของฉันกระตุกรัดนิ้วมือของเขาอย่างรุนแรง น้ำรักเยิ้มฉ่ำอาบมือของเขาขณะที่ฉันฟินรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในรอบหลายปี

แซดด์ปรนเปรอฉันผ่านทุกแรงกระเพื่อมที่ตามมา ช้าๆ และถี่ถ้วน พึมพำเอ่ยคำชมเชยชิดใบหูจนกระทั่งแรงสั่นสุดท้ายเลือนหายไป จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ถอนนิ้วมือออกมา จัดกระโปรงของฉันให้เรียบร้อยด้วยมืออันระมัดระวัง แล้วก้าวถอยหลังออกมา

เราทั้งคู่กลับมาดูเรียบร้อยสงบนิ่งอีกครั้ง อย่างน้อยก็แค่เปลือกนอก

ฉันยังคงพยายามรวบรวมลมหายใจ แก้มขึ้นสีแดงปลั่ง และขาสั่นไหว ยามที่ประตูห้องทำงานเลื่อนเปิดออกโดยไม่มีสัญญาณเตือน

คาริกเดินเข้ามา

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • ห้องสมุดส่วนตัวของอัลฟ่า    แมนนี่ของฉันเป็นอินคิวบัส 2

    มุมมองของซูซี่ฉันควรหันหลังวินาทีที่เห็นเขา ฉันควรหมุนส้นเท้า เดินตรงกลับขึ้นไปชั้นบน แล้วล็อกประตู แทนที่เท้าฉันยังปักอยู่ที่ขั้นล่างสุด และตายังจ้องโซฟาแซคยังยืดตัวอยู่เหมือนที่ฉันทิ้งเขาไว้ในความคิด แขนข้างหนึ่งไว้หลังศีรษะ อีกข้างวางต่ำบนท้อง เสื้อยืดสีเข้มถูกดันขึ้น และกางเกงวอร์มดันลงพอดีควยเขาโผล่ฉันขอพูดซ้ำ ควยเขาโผล่!แรงดึงคมสั่นไหวข้างในฉัน และความร้อนใหม่เลื่อนต่ำในท้อง ตกลงระหว่างขาด้วยความเร็วที่น่าอาย ปากแห้ง ฉันดูเหมือนจะมองออกจากจังหวะขึ้นลงช้าๆ เกือบขี้เกียจของควยเขาบนผิวไม่ได้“นอนไม่หลับเหรอ” เสียงเขาสงบและเงียบอย่างน่ากลัว ราวกับเรากำลังคุยเรื่องอากาศฉันอ้าปากจะบอกให้เขาปิดตัวเอง สิ่งที่ออกมาคือความว่างเปล่าสายตาแซคยังมั่นคงบนฉัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มรู้ทัน“ฉันรู้ว่าเธอมีปัญหา” เขาบอกฉัน “การทำให้ตัวเองเสร็จ มันหยุดทำงานพอดีเมื่อเธอต้องการมันที่สุด”ใบหน้าฉันไหม้ “แกจะรู้ได้ยังไง”เขาไม่ตอบคำถาม เขาเพียงจ้องฉันอีกวินาที แล้วพูดอีกครั้ง อ่อนลงคราวนี้ “เธอรู้สึกได้ใช่ไหม”ฉันควรหัวเราะหรือด่าเขาหรือบอกให้เขาสวมเสื้อผ้าแล้วออกจากห้องนั่งเล่นของพ่อแม่ฉันค

  • ห้องสมุดส่วนตัวของอัลฟ่า    แมนนี่ของฉันเป็นอินคิวบัส 1

    มุมมองของซูซี่ฉันจ้องตัวเลขบนหน้าจอ๑๒,๔๖๓ ดอลลาร์นั่นคือทุกอย่างที่ขวางระหว่างฉันกับอิสรภาพฉันนั่งม้วนตัวในเก้าอี้ห้องนั่งเล่น แล็ปท็อปวางบนเข่า สเปรดชีตของกองทุนหนีหนีเรืองแสงที่มุมจอ มันยังไม่พอ แต่ก็มากกว่าที่ฉันมีเมื่อหกเดือนก่อนมาก เมื่อฉันเริ่มแอบโอนเงินจากงานฟรีแลนซ์ทุกบาทเข้าบัญชีธนาคารลับแม่พับเสื้อไหมแล้ววางอย่างเรียบร้อยในกระเป๋าเดินทาง พ่อตรวจกระเป๋าหนังสือเดินทางเป็นครั้งที่สาม“พวกคุณทำจริงๆ เหรอ” ฉันถาม “สองสัปดาห์เต็มๆ แล้วปล่อยคนแปลกหน้าดูแลฉัน”แม่ไม่เงยหน้า “เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า ซูซี่ เอเจนซี่ตรวจสอบเขาอย่างละเอียด เรฟเฟอเรนซ์ดีมาก”“ฉันอายุยี่สิบสาม”“และยังอาศัยอยู่ใต้หลังคาเรา” พ่อตอบอย่างสงบ คำตอบชุดเดียวกับที่ฉันได้ยินมาหลายปี “ขณะที่เราจ่ายค่าจำนอง ค่าสาธารณูปโภค และประกัน เธอต้องทำตามกฎบ้าน เราคุยเรื่องนี้กันแล้ว”ฉันปิดสเปรดชีตก่อนที่พวกเขาจะเห็นตัวเลขบนจอ“ฉันก็มีส่วนช่วย” ฉันย้ำ “ฉันซื้อของใช้ ฉันจ่ายบิลโทรศัพท์เอง ฉันทำงาน ฉันไม่ใช่เด็ก”แม่ในที่สุดก็มองฉัน รอยยิ้มนุ่มและไม่สะเทือนใดๆ“ไม่มีใครบอกว่าเธอเป็นเด็ก” เธอโต้ “เราบอกว่าเธอยังไม่พร้อม มันต่าง

  • ห้องสมุดส่วนตัวของอัลฟ่า    ชีวิตสองหน้าของเลขา 19

    มุมมองของลอเรไล“ดีกว่าที่เคย” ฉันได้ยินตัวเองพูด พยายามจัดความคิดให้เป็นคำพูดที่เข้าใจได้เขารักษาจังหวะช้าและเปี่ยมรัก ยืดทุกความรู้สึก จุดสุดยอดครั้งแรกของฉันก่อตัวทีละน้อย เหมือนคลื่นขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันในที่สุดกระแทกฉัน ฉันร้องออกมา หีบีบรัดเป็นจังหวะรอบควยหนาขณะความสุขท่วมทุกเส้นประสาทในร่างกาย ความเปียกอุ่นพุ่งรอบเขา ชุ่มควยและผ้าปูไหมใต้ตัว ปลายเท้างอ หลังแอ่น และสายตาพร่าด้วยความเข้มข้นของมันเขากอดฉันผ่านมัน จูบฉันอย่างอ่อนโยน กระซิบคำชมกับผิว“เธอสวยมากเมื่อเสร็จเพื่อฉัน… สมบูรณ์แบบขนาดนี้… เทพีผิวดำผู้สมบูรณ์แบบของฉัน”เขาไม่หยุด เขายังเคลื่อนไหวด้วยจังหวะอดทนลึกเหมือนเดิม ยืดทุกอาการสั่นหลังช็อกจนฉันสั่นในอ้อมแขน แล้วเขาขยับเล็กน้อย เปลี่ยนมุมเพื่อให้กระทบลึกยิ่งขึ้นจุดสุดยอดครั้งที่สองก่อตัวเร็วขึ้นคราวนี้ เข้มข้นกว่า ฉันเกาะเขา ครางชื่อเขาขณะความสุขขดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ข้างใน เมื่อมันแตก ฉันสั่นอย่างรุนแรง ผนังสั่นไหวและเต้นรอบควยขณะคลื่นแห่งความปีติอีกคลื่นฉีกผ่านฉัน น้ำหล่อลื่นพุ่งรอบเขาอีกครั้ง เสียงเปียกอับอายในห้องเงียบทว่าเขายังไม่รีบเขาพลิกฉันนอนคว่ำ ดึงสะ

  • ห้องสมุดส่วนตัวของอัลฟ่า    ชีวิตสองหน้าของเลขา 18

    มุมมองของลอเรไลชายคนนั้นไม่ฟังทันที เขารัดแรงที่ลำคอ ทำให้ฉันหอบหายใจเสียงของนายซินแคลร์เย็นยะเยือกและฆาตกร“ฉันบอกให้หยุด แตะเธออีกครั้งแล้วฉันจะทำลายพวกแกทุกคน การซ้อมจบ พวกแกทั้งหมด — ออกไปเดี๋ยวนี้”ห้องเงียบสนิทยามสองคนปรากฏเกือบทันทีแล้วลากชายผู้กระทำผิดออกจากฉัน ฉันเซถอยหลัง ไอและพยายามหายใจให้ทัน ขณะที่นายซินแคลร์ก้าวเข้าไปในห้องผ่านประตูข้าง ใบหน้าแข็งด้วยความโกรธ ตาฟ้าลุกไหม้ด้วยความหึงหวงที่แทบยับยั้งไม่ได้เขาถึงฉันในไม่กี่วินาที ดึงฉันเข้ากับอกอย่างปกป้อง แขนข้างหนึ่งโอบแน่นรอบเอวขณะค้ำร่างกายที่สั่นของฉัน“พวกแกจบแล้ว” เขาคำรามใส่ผู้ชาย “ทั้งหมด ออกไป”เสียงเขาไม่เหลือที่ว่างสำหรับการโต้แย้ง ผู้ชายรวบรวมของอย่างรวดเร็วแล้วจากไปภายใต้สายตาเฝ้าระวังของยามวินาทีที่เราอยู่คนเดียว นายซินแคลร์หมุนฉันในอ้อมแขน มืออุ้มใบหน้า นิ้วหัวแม่มือลูบแก้มเบาๆ ขณะค้นสายตาด้วยความกังวลดุร้ายและความโกรธที่แทบยับยั้งไม่ได้“เธอสบายดีไหม” เขาถามอย่างเงียบๆ เสียงตึงด้วยความกังวล “เขาทำร้ายเธอหรือเปล่า”ประตูแทบคลิกปิดก่อนที่นายซินแคลร์จะพุ่งใส่ฉันประตูไม้หนักกระแทกเข้ากรอบ เสียงสะท้อนผ่านห

  • ห้องสมุดส่วนตัวของอัลฟ่า    ชีวิตสองหน้าของเลขา 17

    มุมมองของลอเรไลแสงแดดยามเย็นสาดส่องห้องนอนของเพนท์เฮาส์ด้วยแสงสีทองอุ่น ๆฉันยืนอยู่หน้ากระจกเงายาวเต็มตัว หัวใจเต้นแรงในอก นายซินแคลร์ยืนอยู่ด้านหลังฉัน การมีเขาอยู่ใกล้ ๆ ช่วยให้ความกังวลของฉันสงบลงได้บ้าง มือของเขาเคลื่อนไหวด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิดในขณะที่ช่วยฉันเตรียมตัวสำหรับการซ้อมเขาเป็นคนเลือกชุดให้ฉันเอง ชุดเดรสสีดำเรียบหรูที่รัดรูปตามเส้นโค้งทุกส่วนของร่างกาย เขาดึงซิปขึ้นช้า ๆ นิ้วมือลูบผ่านแนวกระดูกสันหลังของฉันก่อนจะคว้าวิกผมสีแดงขิงยาวมาสวมทับผมธรรมชาติของฉัน เขาจัดผมคลื่นนุ่ม ๆ ให้ตกกรอบใบหน้าและไหล่ลงมาอย่างสวยงาม สุดท้ายเขาติดหน้ากากประดับลงบนครึ่งบนของใบหน้าฉัน ปิดบังตัวตนของฉันไว้จนมิดเขาถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อมองฉัน รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าในขณะที่สายตาของเขาไล่ลงมาตามตัวฉัน“เธอสวยมาก” เขากระซิบเบา ๆ “เทพีผิวดำของฉัน เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ แต่ยังงดงามกว่าเดิมเสียอีก”เขาเดินเข้ามาใกล้ กดร่างกายของเขาแนบกับด้านหลังฉัน แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอว มืออีกข้างปัดผมของฉันออกเบา ๆ แล้วจูบที่ด้านข้างลำคอช้า ๆ ยาวนาน ราวกับกำลังพยายามจดจำรสชาติของผิวฉัน“ฉันเกลียดที่ผู

  • ห้องสมุดส่วนตัวของอัลฟ่า    ชีวิตสองหน้าของเลขา 16

    มุมมองของลอเรไลฉันสะอื้นด้วยความหงุดหงิดเขาไม่หยุด เขาให้ฉันขี่ต้นขาเขาต่อ หีที่หยดเลื่อนตามกล้ามเนื้อแข็งขณะที่เขากุมสะโพกและชี้นำฉัน แล้วเขาพลิกฉันนอนคว่ำแล้วเลียฉันจากด้านหลัง แยกแก้มก้นกว้างขณะลิ้นทำงานกับคลิตอริสและนิ้วสูบช้าๆ ข้างในทุกครั้งที่ฉันใกล้ เขาชะลอหรือหยุดโดยสิ้นเชิง จูบหลัง ลำคอ ไหล่ กระซิบคำชมกับผิว“เธอสวยมากเมื่อสิ้นหวังเพื่อฉัน”“เธอรับนิ้วฉันได้ดีมาก เบบี้”“ดูสิว่าเธอหยดลงมือฉันมากขนาดไหน…”ฉันเป็นก้อนเนื้อสั่น สะอื้น ชุ่มโชกเมื่อเขาในที่สุดดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนอีกครั้ง หลังพิงอก ควยแข็งกดกับก้น แต่เขาไม่ขยับเย็ดฉันแทนที่เขากอดฉันใกล้ แขนข้างหนึ่งโอบเอว อีกข้างอุ้มหีที่เปียกชุ่มเบาๆ นิ้ววางแค่กับคลิตอริสโดยไม่ขยับ“เธอทำได้ดีมาก” เขากระซิบ จูบด้านหลังลำคอ “กลั้นทุกอย่างไว้ให้ฉัน”ฉันครางแผ่ว ท่วมท้นโดยสิ้นเชิงกับความเข้มข้นแห่งการเย้ายวนและความอ่อนโยนแปลกๆ ที่ห่อหุ้มมันฉันไม่เคยรู้สึกถูกครอบครองขนาดนี้และฉันไม่เคยรู้สึกใกล้จะพังขนาดนี้เรานอนพันกันบนเตียง หลังกดกับอก แขนแข็งแรงโอบรอบฉัน ดวงอาทิตย์เคลื่อนข้ามท้องฟ้า ทอดเงายาวผ่านเพนท์เฮาส์ ร่างกายยังหึ่ง มั

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status