บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของ ‘เพื่อน’

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของ ‘เพื่อน’

มหาลัยชื่อดังย่านกรุงเทพฯ

“อาจารย์เช็กชื่อแล้วแน่ ๆ วันแรกก็มาสายเลยนะได๋!” คนตัวเล็กบ่นพึมพำในขณะที่ขารีบจ้ำก้าวเดินไปยังคณะที่ตนมีเรียน พร้อมกันนั้นก็ค้นหาของในกระเป๋าเพื่อเอามาดูว่ามีเรียนห้องไหน ความไม่ทันระวังทำให้เธอเดินชนใครคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ น้ำที่อยู่ในมือของเขาหกเลอะเสื้อนักศึกษาสีขาวให้เห็นเป็นวงกว้าง

“ขะ…ขอโทษค่ะ” ดวงหน้าสวยรีบเงยมองเจ้าของร่างใหญ่ที่ยืนต่อหน้า พลางยกมือขึ้นไหว้เพราะคิดว่าเป็นรุ่นพี่ แต่เมื่อเห็นหน้าเขาแล้วก็ต้องลดมือลง แต่สีหน้ายังคงรู้สึกผิดอยู่เหมือนเคย

“เราขอโทษนะ เราไม่ได้ตั้งใจ”

“ขอโทษแล้วมันหายเปื้อน?” คิ้วเข้มยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ว่ากำลังคิดสิ่งใด มันเต็มไปด้วยความเรียบเฉยจนเดาไม่ออก

“เดี๋ยวเราซักให้ก็ได้” เธอพูดพลางก้มลงมองรอยเปื้อนบนเสื้อเขาอีกครั้ง “แต่อาจจะไม่สะอาดมาก เอาไว้เลิกเรียนแล้วเราจะซักให้อีกครั้ง”

“นำไปสิ”

“ไปไหน”

“ไหนว่าจะซักให้?” ไม่พูดเปล่า สีหน้าของเขาก็เข้มขึ้นอีกเล็กน้อย “เธอกำลังทำให้ฉันเข้าเรียนสาย”

“ขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจ” คำว่าเข้าเรียนสายส่งผลให้เธอห่อเหี่ยวไปอีกเท่าตัว แต่อย่างไรก็ต้องรับผิดชอบกับความผิดที่ตนทำก่อนอยู่ดี “ตามมาสิ เดี๋ยวเราพาไปซักที่ห้องน้ำ”

พูดจบคนตัวเล็กก็เดินนำไปยังห้องน้ำที่ว่า ส่วนเขาก็เดินตามโดยที่ปากยังปิดสนิทเหมือนเดิม มีเพียงตาคมที่มองแผ่นหลังบางเงียบ ๆ กระทั่งเดินมาถึงห้องน้ำที่อยู่ข้างตึกของคณะ

“ถอดเสื้อออกสิ” ดวงตากลมโตมองเสื้อสลับกับหน้าเจ้าของมัน ท่าทางดูร้อนรนไม่น้อย ต่างจากคนเสื้อเปื้อนที่ยังยืนใจเย็นราวกับน้ำแข็งในขั้วโลกเหนือก็ไม่ปาน

“ซักแบบนี้แหละ”

“แต่เราไม่ถนัด”

“ถ้าฉันถอดออกแล้วยืนตัวเปลือย คนอื่นอาจคิดว่าเราเพิ่งทำอะไรกันเสร็จ” เขาพูดหน้าตาย ตายังคงจ้องมองหญิงสาวนิ่ง “แต่ถ้าเธอไม่คิดมาก เดี๋ยวฉันถอดให้ก็ได้”

“ไม่เป็นไร! เดี๋ยวเราซักแบบนี้ก็ได้!” เสียงหวานรีบบอกเสียงดังฟังชัด พลางคิดว่าไม่คิดมากกับผีน่ะสิ! เพิ่งเข้าเรียนปีแรก เธอไม่ได้อยากเป็นที่รู้จักในด้านเสื่อมเสียสักหน่อย!

อีกอย่างเธอไม่อยากสร้างปัญหา ไม่อย่างนั้นมันจะวุ่นวายไปถึงครอบครัวเป็นแน่

หญิงสาวยืนใช้น้ำซับซักเสื้อให้คนที่ยืนอยู่ต่อหน้าเงียบ ๆ หากเป็นเวลาอื่นเธอคงใจเต้นแรงที่ได้ยืนใกล้ผู้ชายคนนี้ ใครบ้างจะไม่รู้จักลูกชายคนเล็กของตระกูลอินทราราราม ตระกูลที่ทำอาชีพเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ หรือพูดง่าย ๆ ว่าเป็นเจ้าของโครงการคอนโดหรู ที่ตั้งอยู่หลายสิบแห่งทั่วประเทศ มิหนำซ้ำตระกูลของเขายังติดอันดับต้น ๆ ของคนที่รวยที่สุดในประเทศอีกต่างหาก

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอให้ความสนใจนักหรอก ที่สนใจคือเขาเป็นผู้ชายที่หล่อมากเลยต่างหาก! หล่อสะอาดเหมือนอาบน้ำวันละสิบรอบ!

‘หล่อแต่น่ากลัวนะได๋ หน้าเขาโหดมากเลยนะ’ เสียงหนึ่งตอบสนองความคิดของเธอ ก่อนที่ดวงหน้าสวยจะสะบัดเบา ๆ เมื่อเริ่มคิดฟุ้งซ่าน

“เสร็จแล้ว” เธอเงยหน้าขึ้นมองชายที่ยืนอยู่ต่อหน้า แต่ก็ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับตาคม เขากำลังก้มมองเธออยู่เช่นกัน และเหมือนจะมองนานแล้วด้วยซ้ำ

“อือ” เจ้าของเสื้อตอบรับเพียงสั้น ๆ สีหน้ายังคงนิ่งเฉยเหมือนเดิม ต่างจากอีกคนที่ขยับยุกยิกไปมา

“งั้นเราไปก่อนนะ แล้วก็ขอโทษด้วยนะที่ทำให้นายเข้าเรียนสาย” ดวงตากลมโตจ้องมองเขาตาปริบ ๆ “นาย…จะไม่เอาเรื่องเราใช่ไหม”

“กำลังคิดอยู่” เห็นท่าทีร้อนรนระคนอยู่ไม่นิ่งเหมือนกระต่ายตื่นตูม จากที่เขาไม่คิดอะไรก็เริ่มคิดขึ้นมา แน่นอนว่ามันทำให้คนฟังยิ่งตื่นตูมมากกว่าเดิม ดวงตาเบิกกว้างแทบจะหลุดออกมาจากเบ้าอยู่รอมร่อ

“อย่าเอาเรื่องเราเลยนะ เราไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”

“…”

“ถ้านายเอาเรื่องเรา ชีวิตเราจบเห่แน่ภีม!”

“ชีวิตเธอจบเห่ ไม่ใช่ชีวิตฉันซักหน่อย” ว่าแล้วภีม ภัทรา อินทารารามก็เอามือสอดเข้าไปในกางเกง สีหน้าและท่าทางผ่อนคลายกว่าที่ผ่านมาเป็นไหน ๆ เขาไม่ถามด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อได้ไง เพราะกำลังสนใจต่อท่าทีลุกลี้ลุกลนของเธอ

“เราไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ นายอย่าเอาเรื่องเราเลย” มือบางยกขึ้นพนมพลางถูกันไปมา “ถ้านายจะฟ้องเราด้วยเรื่องแค่นี้ นายจะกลายเป็นคนใจร้ายมากเลยนะ”

“เธอทำเสื้อฉันเปื้อน และทำให้ฉันเข้าเรียนสาย” ตาคมจ้องไปยังคนตัวเล็กนิ่ง “เธอใช้คำว่าแค่นี้?”

“เรา…”

“เอาเป็นว่าฉันขอคิดก่อนว่าจะเอาเรื่องเธอดีไหม” ว่าแล้วภีมก็โน้มตัวลงให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกันกับเธอ “ถ้าคิดออกแล้วจะบอกอีกที”

พูดจบคนร่างสูงก็เดินเข้าคณะไป ทิ้งให้คนที่ถูกขู่ยืนทำหน้ากังวลอยู่ที่เดิม แต่ตาไม่วายมองค้อนด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่ขาจะรีบก้าวเดินไปยังห้องสาขาวิชาที่เธอมีเรียน

ส่วนทางด้านฝั่งของภีม เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างเพื่อนที่โต๊ะหน้าคณะ สีหน้ายังนิ่งเฉยเหมือนเดิม มีเพียงตาที่รอดูสถานการณ์ต่อจากนี้

“ไหนน้ำมึงไอ้ภีม” พร้อมกันนั้นเสียงของคิน เพื่อนสนิทคนที่หนึ่งก็ถามให้ได้ยิน “แล้วนั่นเสื้อมึงไปโดนอะไรมา”

“ไอ้ห่าไม่ใช่เงี่ยนแล้วไปแอบชักมานะมึง” เสียงนี้คือเสียงของปาย เพื่อนสนิทคนที่สอง

“กูว่าไม่น่าใช่ เหมือนอะไรหกใส่เสื้อมันสักอย่าง” ตบท้ายด้วยเสียงของเดย์ เพื่อนสนิทคนที่สามของกลุ่ม

“พวกมึงน่าจะลงเรียนวิชาเสือก” คนถูกซักถามพูดบ้าง “ขี้เสือกกันทั้งกลุ่ม”

คำพูดดังกล่าวทำให้สามหนุ่มไหวไหล่แผ่วเบา ไม่ได้รู้สึกรู้สากับคำพูดของภีมเลยสักนิด เหมือนเป็นคำพูดทั่วไปเสียด้วยซ้ำ อย่างว่าแหละพวกเขาทั้งหน้ามึนและหน้าหนา นิสัยก็ห่ามอย่างกับอะไร ตามประสาวัยกำลังคึกคะนอง คำด่าแค่นี้ไม่ทะลุเข้าไปในกะโหลกหนา ๆ ของพวกเขาหรอก 

“เธอ” และเพียงไม่นานเสียงของภีมก็ดังให้ได้ยินอีกครั้ง เขามองไปยังจุดหนึ่งจนเพื่อนต้องมองตาม ยังดีที่เสียงของเขาหยุดยั้งการก้าวเดินของอีกฝ่ายได้

“มีอะไร” คนที่เพิ่งลงมาจากห้องสาขาที่ตนมีเรียนถามเสียงแข็ง สีหน้าสื่อถึงความเหนื่อยและโมโหชัดเจน และที่โมโหก็เพราะเขาไม่ยอมบอกว่าวันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาส ปล่อยให้เธอรีบเดินเป็นบ้าเป็นหลังอยู่คนเดียว!

เขามันกวนประสาทหน้าตาย! 

“เด็กมึง?”

“ตรงสเปกมัน กูว่าใช่” คินตอบปายที่ถามเมื่อครู่

“เธอเดินชนทำน้ำหกใส่เสื้อกู” ภีมตอบคำถามด้วยท่าทีที่อารมณ์ดี ตาจ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้ายุ่งอยู่ไม่ไกล “กูกำลังคิดว่าจะเอาเรื่องดีหรือเปล่า”

“แค่น้ำหกใส่เสื้อ มึงคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เดย์ถามขึ้นบ้าง เพราะปกติภีมไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยเหมือนที่กำลังแสดงออก

“ไม่หรอก กูได้คำขอโทษมาละ” ว่าแล้วปากหยักก็ระบายยิ้มแผ่วเบา “อีกอย่างเธอคงเดินจนเหนื่อยแล้ว เห็นแล้วกูสงสารว่ะ”

“เหอะ! ไอ้คนกวนประสาท!” ความโมโหที่อีกฝ่ายไม่ยอมบอกว่าอาจารย์ยกเลิกคลาส ทำให้ได๋ถลึงตาใส่ภีมอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน จากตอนแรกที่กลัวเขาจะเอาเรื่อง ตอนนี้กลับรู้สึกอยากเอาเรื่องเขาแทน

“รวยไปก็แค่นั้นแหละ! ถ้านิสัยยังเสียแบบนี้!” พูดจบคนตัวเล็กก็เดินหนีไป ทิ้งคำพูดเจ็บแสบไว้ให้สี่หนุ่มได้ยิน พร้อมกับเสียงร้อง ‘อู้ว’ ของคิน เดย์ ปายที่ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

“กูชอบว่ะ อยากได้เป็นเพื่อน” ส่วนนี่คือเสียงของคนถูกด่า สีหน้าดูชอบใจไม่น้อย

“อยากได้เขาเป็นเพื่อนเพราะตรงสเปก?”

“เปล่า กูจะเอาไว้แกล้ง”