บทที่3 ย้อนเวลา

               

             ฮือๆ

            “แม่หญิง แม่หญิงเจ้าคะ”

            “แม่หญิงฟื้นสิเจ้าคะ แม่หญิงนอนนิ่งหลายวันแบบนี้ บ่าวใจคอไม่ดีนะเจ้าคะ ฮือ”

            เฮ้อ เสียงร้องไห้อีกแล้วเหรอ เอ๊ะ หรือว่าฉันจะกลับเข้ามาในร่างแล้ว

            ฉันขยับตัวยุกยิกใต้ผ้าห่ม ก่อนที่จะดึงผ้ามาคลุมหน้าตัวเองด้วยความเคยชินทั้งที่ก็ยังไม่ได้ลืมตา สักพักก็ค่อยๆลืมตาตื่นเพราะทนเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ไหว

            พรึบ!

            “พ่อ แม่”

            ทันทีที่ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เรียกคือพ่อแม่ของตัวเอง แต่แล้ว…

            พรึบ!

            “แม่หญิงเจ้าคะ”

            “เฮ้ย!”

            ในวินาทีนั้นฉันสะดุงตกใจตื่นเต็มตาทันที เมื่อเห็นหน้าใครไม่รู้โผล่มาอย่างกับผี แล้วยังมายิ้มแฉ่งยิงฟันดำนั้นอีก ไหนจะคำพูดคำจาที่ดูแปลกๆนั้นด้วย

            ‘แม่หญิง? แม่หญิงที่ไหนกัน’

            แล้วพ่อกับแม่ฉันล่ะ ท่านไปไหน ไม่ใช่ว่าฉันกลับมาเข้าร่างได้แล้วเหรอ

            ฉันรีบกวาดตามองรอบตัวอย่างลนลานแบบลวกๆ คล้ายกับว่าเพิ่งเจอเรื่องที่น่าสะพรึงมา แล้วนั้นใครอีกล่ะนี่ พยายาบาลเขาเปลี่ยนธีมชุดทำงานใหม่กันแล้วเหรอ แม้แต่ทรงผมก็ยังเปลี่ยนเป็นทรงดอกกระทุ่มนั้นอีก อย่างกับอยู่ในยุคโบราณอย่างนั้นแหละ

            “พ่อ! แม่!”

            ฉันตะโกนเรียกพ่อแม่อีกครั้ง แม้ปากจะตะโกน แต่ตาก็ยังคงเหลือบมองผู้หญิงที่โผล่หน้ายิ้มยิงฟันดำนั้นอย่างระแวง

            “อิอิ่ม เอ็งรีบไปบอกนายหญิงกรองแก้ว ว่าแม่หญิงบุษบาฟื้นแล้ว”

            “เจ้าคะ”

            ผู้หญิงอีกคนที่แต่งตัวลักษณะเดียวกัน แต่รูปร่างผอมกว่า ก็ค่อยๆคลานออกไป

            “แม่หญิงเจ้าคะ แม่หญิงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

            ผู้หญิงคนเดิมเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ส่งมาให้

            “เอ่อ คุณเป็นใครเหรอคะ”

            “แม่หญิงจำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ ฮือๆ”

            พูดจบก็ร้องไห้ทันที

            “บ่าวไงคะ บ่าวชื่ออิจันอย่างไรละเจ้าคะ ฮือๆ”

            ผู้หญิงที่ชื่อจันก็ก้มมาก้มมือฉันเบาๆก่อนจะก้มหน้าร้องไห้อีกรอบ จนตอนนี้เริ่มจะรู้ปวดหัวขึ้นมา

            “เอาล่ะ พอก่อนค่ะพี่จัน ฉันโอเคดีค่ะ ฉันไม่เป็นไร”

            “แม่หญิง ใยท่านพูดจาเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ อะไรคือโอเคหรือเจ้าคะ เหตุใดท่านจึงเอ่ยวาจาฟังแล้วน่าประหลาดเช่นนี้เจ้าคะ โถ่ววว แม่หญิงของบ่าว”

            ให้ตายสิ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันวะคะเนี่ยยย กูอยากจะบ้า! ไหนพ่อปู่บอกว่า หลับตาแล้วนับหนึ่งถึงสามก็จะรู้เองไงล่ะ

            ละนี่อะไร นี่มันเหตุการณ์อะไรกันเนี่ยยย คงไม่ใช่ว่าฉันหลุดมาในยุคโบราณหรอกนะ

            คิดได้ดังนั้น ก็ตัดสินใจมองรอบห้องอย่างละเอียดอีกครั้ง ทุกอย่างในห้องส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นไม้แกะสลักอย่างประณีตทั้งหมด แม้แต่โต๊ะเครื่องแป้งก็ด้วย แต่ที่ทำเอาชะงักแล้วจ้องไปยังกระจกนั้น ซึ่งมันไม่ได้ใสอย่างที่เคยเห็นทุกวัน แต่มันออกไปทางสีเหลืองนวลสะมากกว่า

            ฉันรีบปรี่เข้าไปที่กระจกบานนั้นทันที อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

            “ไม่จริงน่า เรื่องแบบนี้เนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”

             ฉันมองตัวเองในกระจก แม้ภาพตรงหน้าจะมีลักษณะคล้ายกันอย่างกับแกะ แต่การแต่งตัวนี่ มันไม่ใช่เธอนะสิ

            “พี่จันคะ”

            “เจ้าคะแม่หญิง”

             จากนั้นพี่จันก็ค่อยๆคลานก้มหัวต่ำเข้ามาใกล้อย่างนอบน้อม

            “ปีนี้ คือปีอะไรคะ”

            “ปี? ปีคืออันใดหรือเจ้าคะแม่หญิง”

            “เออ หมายถึงยุคนี้ใครเป็นคนปกครองแผ่นดินเหรอคะ”

             “อ่อ สมเด็จพระนารายณ์มหาราชอย่างไรเจ้าคะ”

             กึก!

             ช็อก เข่าแทบทรุดเลยทีนี้ ยังดีที่มีพี่จันที่รีบเข้ามาประคองก่อนที่ฉันจะล้มลงพื้นไป

            “แม่หญิง นั่งก่อนเถิดเจ้าคะ เพิ่งจะฟื้นเองนะเจ้าคะ”

            เมื่อเดินมานั่งบนเตียงแล้ว ฉันก็ทำอะไรต่อไม่ถูกทันที

            แอ๊ดดด

            เสียงประตูไม้ก็ค่อยๆแง้มเปิดออก เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ดูมีออร่า แม้จะแต่งตัวด้วยชุดไทยโบราญเหมือนในละครหลังข่าวที่เคยดู แต่ลายผ้าที่เห็นในตอนนี้นั้น มันประณีตและสวยมาก ต่างจากพี่จัน ที่มีแค่เพียงผ้าแถบรัดอกและห่มสไบเฉียงสีพื้นๆทับเท่านั้น

            ไม่นานท่านก็เดินเข้ามาสวมกอดฉันไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นนี้ คิดถึงจริงๆ ไม่รู้ว่าปานนี้แม่ที่อยู่อีกโลกหนึ่งจะเป็นอย่างไรบ้างนะ

           “แม่บุษเป็นอย่างไรบ้างลูก แม่ร้อนอกร้อนใจเกรงว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป”

            ฉันกอดตอบอีกฝ่ายแน่นเหมือนกัน แล้วก็เงยหน้ามองอย่างตั้งคำถาม

            “คุณ เอ่อ หมายถึงท่านไปใครหรือคะ เอ่อ เจ้าคะ”

            อีกฝ่ายชะงักไปทันที เมื่อเห็นลูกสาวเอ่ยออกมาอย่างนั้น

           “แม่บุษ นี่แม่เองลูก ลูกเป็นอย่างไรบ้าง”

           ท่านจับหน้าฉันหันซ้ายทีหันขวาที ก่อนจะเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

           “นางจัน เอ็งรีบไปตามท่านหมอยามาเร็ว”

           “เจ้าค่ะนายหญิง”

            จากนั้นพี่จันก็รีบวิ่งออกไปตามหมอทันที เหลือเพียงฉันกับผู้หญิงตรงหน้าที่บอกว่าเป็น ‘แม่’ ของเจ้าของร่างนี้

            “เกิดอะไรขึ้นหรือแม่บุษ เหตุใดลูกถึงได้ตกน้ำได้เล่า”

             “…”

             ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องตอบว่าอะไรอีกครั้ง เพราะเพิ่งจะฟื้นมา ความทรงจำอะไรที่เคยอ่านเจอในนิยาย ที่ว่าหลังจากได้สวมร่างอีกฝ่ายนั้น ความทรงจำทั้งหลายจะปะเดปะดังไหลเข้า แต่นี่คือ...เงียบกริบค่ะ ไม่มีอะไรเลย นอกจากความว่างเปล่า

           “ลูกจำไม่ได้เลยเจ้าคะ”

            เอาวะ ไม่รู้ว่าสิ่งที่เอ่ยออกไปจะถูกหรือผิด อย่างน้อยการที่ได้ดูละครหรืออ่านนิยายแนวพีเรียดย้อนยุคนั้น ก็ถือว่าเป็นประโยชน์ในการปรับตัวในเวลานี้ได้ระดับหนึ่ง

            “จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ลูกนอนพักอีกสักหน่อยเพื่ออาการจะดีขึ้น”

             “เจ้าคะคุณแม่”

              หลังจากเราทั้งสองก็พูดคุยกันสักพักใหญ่ๆ คุณแม่ท่านก็เดินออกจากห้องไป ฉันในตอนนี้ก็ทำได้เพียงนอนมองเพด้านไม้อย่างคนกำลังคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นว่าจะรับถือยังไงต่อไป