บทที่6 กะทิสายบัว

                ณ เรือนท่านพระสุจริตวรนาถ

            คุณหญิงกรองแก้วนั่งอยู่ที่โถงกลางเรือน ถัดไปข้างๆก็คือท่านพระสุจริตวรนาถ หรือที่คุณหญิงกรอกแก้วชอบเรียกว่า ‘คุณพี่เกื้อ’

            “พี่ได้ยินความว่า ลูกสาวเราหายเจ็บไข้แล้วรึแม่แก้ว”

            “เจ้าค่ะคุณพี่ นับเป็นบุญของแม่บุษยิ่งนักที่หายเจ็บไข้ครานี้ น้องเบาใจเสียจริงเจ้าค่ะ”

            คุณหญิงกรองแก้วพูดถึงอาการของลูกสาวให้ผู้เป็นสามีฟัง

            “แล้วเพลานี่ ลูกสาวเราไปไหนเสียล่ะแม่แก้ว”

            ท่านพระสุจริตวรนาถเริ่มถามหาลูกสาวตัวเอง ตั้งแต่กลับมายังไม่เห็นหน้าคราตาลูกเลย พอบ่าวที่เรือนมาส่งข่าวให้เขาก็รีบกลับมาทันที

            “ออกไปชมบัวแถวย่านคลองสระบัวกับแม่สร้อยเจ้าค่ะ”

            “ออกไปข้างนอกรึ เพิ่งจะหายไม่ใช่รึ”

            “เจ้าค่ะ น้องเป็นห่วงยิ่งนัก นี่ก็เริ่มมืดค่ำแล้วยังไม่เห็นทีท่าว่าจะกลับมาเลย”

ไม่นานเสียงแม่บุษบาก็ดังขึ้นตรงบันไดขึ้นเรือน

            “คุณแม่เจ้าคะ ลูกกลับมาแล้วค่ะ”

            เสียงรีบวิ่งขึ้นมาบนเรือนดังสนั่น อย่างกับคนที่กำลังมีอะไรมาอวดให้ดู

            “ค่อยๆเดินแม่บุษ ประเดี๋ยวก็ล่มหัวคะม่ำเสียหรอก”

            คุณหญิงกรองแก้วเอ่ยปรามลูกสาว เมื่อรู้ตัวก็รีบสำรวมกิริยาทันทีเมื่อนึกได้ว่าตัวเองอยู่ในร่างของแม่บุษบา ด้านหลังก็เป็นคุณพี่สร้อยเดินตามมาติดๆ

            “ไหว้เจ้าค่ะคุณลุงคุณป้า”

            คุณพี่สร้อยยกมือไหว้ค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อม เมื่อฉันเห็นแบบนั้นจึงยกมือขึ้นไหว้ตาม หากคนที่คุณพี่สร้อยไหว้เรียกว่าท่านลุง งั้นก็แปลความได้ว่า อีกฝ่ายก็น่าจะเป็นคุณพ่อของเจ้าของร่างนี้

            “สวัสดีค่ะคุณพ่อ”

            “เป็นอย่างไรบ้างลูก เพิ่งจะหายก็ออกไปต่างแดดตากลมซะแล้ว”

            “ลูกโอเคขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะคุณพ่อ สบายมากค่ะ”

            เมื่อฉันเผลอเอ่ยภาษายุคของเธอด้วยความเคยชิน จึงทำให้ทุกคนหันมามองด้วยความแปลกใจกับภาษาที่ไม่ค่อยคุ้นหู

            “ลูกว่าอย่างไรรึ อะไรคือโอเคฟังดูช่างพิกลนัก”

            ท่านพระสุจริตวรนาถหันไปถามลูกสาวตัวเองด้วยความสงสัย

            “อ่อ โอเค หมายถึง ตกลง ดีแล้ว ใช้ได้ เอาเลย เข้าใจแล้ว อะไรประมาณนี้เจ้าค่ะ”

            “ลูกได้ยินพวกคนตะวันตกพูดกันน่ะเจ้าค่ะ ลูกจึงจำนำมาใช้”

            “อ่อ เป็นเช่นนี้เองหรอกรึ ลูกสาวเราเก่งจริงๆเนอะแม่แก้ว”

            เมื่อท่านพระสุจริตวรนาถฟังเหตุผลที่ลูกสาวอธิบายมา ท่านก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยชมทันที ช่างเป็นพ่อที่สปอยล์ลูกสุดๆ ไอเลิฟเลยค่ะ

            “แล้วนี่ได้อะไรมาเยอะแยะ”

            คุณหญิงกรอกแก้วเอ่ยถามขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าบ่าวของลูกสาวกับหลานสาวต่างก็ถือดอกบัวกันเต็มไม้เต็มมือขึ้นมา

            “ดอกบัวกับสายบัวน่ะเจ้าค่ะคุณป้า น้องบุษบอกอยากกินต้มกะทิสายบัวน่ะเจ้าค่ะ หลานจึงสั่งให้บ่าวช่วยกันเก็บมาให้เสียเยอะหน่อยค่ะ”

            คุณพี่สร้อยอธิบายให้คุณหญิงกรองแก้วฟังถึงที่มาที่ไป จากนั้นคุณหญิงกรอกแก้วจึงหันมาถามลูกสาว

            “ลูกอยากกินรึ”

            “เจ้าค่ะคุณแม่ ไม่ใช่ว่าแค่อยากกินนะเจ้าคะ ลูกอยากจะเป็นคนลงมือทำเองด้วยค่ะ”

            ฉันเอ่ยด้วยรอยยิ้มส่งไปให้ผู้เป็นแม่ทันที ในใจก็นึกถึงสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำ

            “เอางั้นรึ ไม่รอให้หายดีก่อนล่ะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ลูกสบายดีแล้วค่ะงั้นลูกขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

            “อย่าหักโหมมากล่ะ ลูกเข้าใจรึไม่”

            “เจ้าค่ะ”

            ตอบเสร็จก็รีบลงเรือนไปที่เรือนครัวทันที โดยมีพี่จันพี่อิ่มเดินนำทางไป

เรือนครัว

            “พี่จันคะที่นี่มีปลาทูไหมคะ”

            ทันทีที่มาถึงเรือนครัว ก็รีบเอ่ยถามในสิ่งที่ต้องการทันที

            “มีอยู่นะเจ้าคะ”

            “ดีเลยค่ะ งั้นพี่จันช่วยขูดมะพร้าวคั่นน้ำกะทิให้หน่อยนะคะ ส่วนที่อิ่มช่วยล้างสายบัวและฝากหั่นให้ด้วยค่ะ”

            ระหว่างที่ฉันกำลังแจกแจงหน้าที่ให้พี่จันพี่อิ่มไปทำนั้น สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นตะลิงปลิงเข้าพอดีก่อนจะยิ้มออกมา

            เมื่อเตรียมวัตถุดิบเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เริ่มลงมือเตรียมทำเครื่องแกงก่อนเป็นอันดับแรก โดยนำกะปิใส่ไปในครก ตามด้วยพริกไทยขาว แล้วก็ดอกเกลือเพื่อที่จะช่วยให้ตำได้ง่ายขึ้น พอฉันโขลกเครื่องวัตถุดิบในครกพอให้ละเอียดแล้ว ฉันก็หยิบรากผักชีใส่ลงไป เพื่อเพิ่มความหอม ตามด้วยหัวหอมแดงสอย แล้วก็โขลกให้เข้ากันจนละเอียดอีกครั้ง

            ตุบ ตุบ ตุบ

            “พี่จันคะ ช่วยตั้งหม้อบนเตาถ่านให้ด้วยนะคะ”

            “เจ้าค่ะแม่หญิง”

            พอพี่จันนำหม้อไปตั้งไว้บนเตา ฉันก็นำหางกะทิที่เตรียมไว้เทลงไปในหม้อ พอน้ำหางกะทิเดือดได้ที่ฉันก็นำเครื่องแกงที่โขลกไว้ใส่ลงไปละลายจากนั้นก็นำฝามาปิดไว้

            ฟุดฟิดๆ

            “หอมมากเลยเจ้าค่ะแม่หญิง”

            เสียงพี่จันที่ยืนช่วยเธอหยิบจับอยู่ข้างๆเอ่ยชมขึ้นมา

            “เอาล่ะพี่จันเปิดฝาหม้อแล้วใช้ทัพพีคนได้เลยค่ะ”

            “ทัพพีคืออันใดหรือเจ้าคะแม่หญิง”

            ตายละ ลืมตัวเผลอเอ่ยภาษายุคที่เธอเข้าใจอีกแล้ว

           ‘แล้วตะหลิวคนที่นี่เขาเรียกกันว่าอะไรล่ะทีนี้’

            ฉันพยายามนึกในใจ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ด้ามไม้ยาวที่มีรูปร่างคล้ายทัพพีให้พี่จันมองตาม

            “อ่อ ‘กระจ่า’ หรอกหรือเจ้าค่ะ”

            “อ่าๆ ใช่แล้วค่ะ ฮ่าๆ”

            หลังจากที่พี่จันใช้กระจ่าคนหางกะทิ ฉันก็ใส่หัวหอมแดงลงไปในหม้อ ตามด้วยน้ำปลา และหางกะทิอีกรอบ เหตุผลที่ฉันใส่น้ำปลาลงไปก่อน ก็เพราะว่าฉันต้องการเคี่ยวน้ำปลาให้สุกเพื่อที่จะช่วยเพิ่มความหอมและลดกลิ่นคาวน่ะ

           “เป็นไงบ้างพี่จันพี่อิ่ม กลิ่นหอมไหมคะ”

           “หอมมากเจ้าค่ะ แล้วนี่แม่หญิงจะเอาตะลิงปลิงทำอะไรรึเจ้าคะ”

            พี่อิ่มถามขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันกำลังหั่นตะลิงปลิงอยู่

           “ก็เอามาใส่ต้มกะทิสายบัวอย่างไรล่ะค่ะ”

            เอ่ยจบก็นำหัวกะทิเทใส่ไปในหม้อ เมื่อเห็นว่าห่างกะทิที่เพิ่งเทใส่ลงไปเริ่มเดือด ฉันก็คนจนหัวกะทิเริ่มเป็นเนื้อเดียวกัน พร้อมใส่ตะลิงปลิงเพื่อเพิ่มความเปรี้ยวและความหอมให้กับน้ำต้มกะทิสายบัวนี้ จากนั้นฉันก็ใส่น้ำตาลมะพร้าวลงไปคนจนเป็นเนื้อเนียน ก็เทน้ำมะขามเปียกที่แช่ไว้ตามลงไปด้วย

            พอน้ำกะทิเดือดแล้ว ฉันก็นำเนื้อปลาทูสดใส่ลงไปตอนที่น้ำเดือดมากๆนี่แหละ เพราะเนื้อปลาทูจะได้ไม่เกิดกลิ่นคาว ปิดท้ายด้วยตัวเอกของเรา นั้นก็คือสายบัวจ้า ปิดฝาหม้อรอสุกก็เป็นอันจบปิ้ง

            ฟุด ฟุด

            เสียงน้ำเดือดและเริ่มส่งกลิ่นหอมออกมาเรื่อยๆ ทำให้ท้องของฉันในตอนนี้เริ่มส่งเสียงร้องขึ้นมาทันที แค่ได้คิดว่าได้ทานกับข้าวสวยร้อนๆ จะอร่อยขนาดไหนกันชักจะหิวแล้วซิเรา

            พี่จันเปิดฝาหม้อออกเตรียมคนต่อ

           “แม่หญิงหอมมากเลยเจ้าค่ะ”

           “ลองชิมดูสิพี่จัน”

           “จะดีหรือเจ้าคะแม่หญิง ที่จะให้บ่าวชิมก่อน”

           “ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะพี่จัน”

            เอ่ยจบก็หันไปหยิบถ้วยมาตักใส่ให้ที่จันพี่อิ่มชิมทันที

            “ขอบคุณเจ้าค่ะแม่หญิง”

             พี่จันพี่อิ่มรับไป ก่อนจะตักใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ เคี้ยวไปซักพักก็หยุด หยุดแล้วก็ตักใส่ปากเคี้ยวใหม่อีกรอบ

            "เป็นไงบ้างพี่จันพี่อิ่ม"

            “แม่หญิงเจ้าค่ะ อร่อยนักเจ้าค่ะ”

            “แต่ก่อนบ่าวคิดว่าแม่หญิงฝีมือดีอยู่แล้ว มาหนนี้ยิ่งกว่าอีกเจ้าค่ะ”

             โอ้โหเล่นชมกันซึ่งๆหน้าขนาดนี้เลย คนบ้ายออย่างฉันจะลอยแล้วนะ อิอิ

             “เช่นนั้น ข้าฝากพี่จันตักใส่ถ้วย เตรียมตั้งสำรับพร้อมกับกับข้าวอื่นๆได้เลยนะคะ ข้าขึ้นเรือนก่อน”

             “เจ้าค่ะแม่หญิง”

             เมื่อเอ่ยจบก็เดินลัดเลาะขึ้นเรือนไป ก็เจอเข้ากับคุณแม่และคุณพ่อที่ยังนั่งกันอยู่ตรงโถงกลางบ้าน

             “คุณพ่อคุณแม่เจ้าคะลูกมาแล้วค่ะ”

             “มาๆรีบมานั่งพักก่อน ประเดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งเอาอีก”

              ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆคุณแม่ แล้วบีบนวดแขนท่านอย่างเอาใจ

             “ขอบคุณเจ้าค่ะ แล้วนี่คุณพี่สร้อยล่ะเจ้าคะ”

             “กลับไปแล้ว เห็นว่าที่เรือนมีธุระน่ะ”

             “น่าเสียดายจริง อดกินกะทิสายบัวฝีมือของลูกเสียแล้ว”

              ระหว่างที่พวกเราสามพ่อแม่ลูกคุยกันอย่างสนุกสนาน พี่จันพี่อิ่มและบ่าวในเรือนก็ยกสำรับขึ้นมาพอดี

             “พี่จันคะ ช่วยตักกะทิสายบัวนี้นำไปส่งให้คุณพี่สร้อยที่เรือนหน่อยเถิดค่ะ”

              “เจ้าค่ะแม่หญิง”

              ไม่นานบ่าวที่เรือนก็ยกอ่างน้ำลอยดอกไม้จันทร์ไว้สำหรับล้างมือก่อนที่จะใช้มือเปิบอาหาร โดยเริ่มจากคุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็ตามด้วยฉัน พอล้างมือเช็ดมือเสร็จเรียบร้อย บ่าวก็เริ่มตักข้าวใส่จานให้

               คุณพ่อเริ่มตักกะทิสายบัวเลยอันดับแรก ความสปอยล์ลูกนี่ต้องยกให้คุณพ่อที่หนึ่งเลยค่ะ

              “อืม...กะทิสายบัวนี้ อร่อยเสียจริง ฮ่าๆ”

              “จริงเจ้าค่ะคุณพี่ ลูกเรานี้หยิบจับสิ่งใดก็เชี่ยวชาญไปเสียทุกอย่าง”

              โอเค คงไม่ใช่แค่คุณพ่อที่ชอบสปอยล์ลูกแล้วละ ดูท่าว่าน่าจะเป็นกันทั้งบ้าน