บทที่2 พ่อปู่ส่งมา

           “ที่นี้ คือที่ไหนกัน”

            เธอหันไปมองรอบๆตัว มันเป็นสถานที่แปลก และไม่เคยเห็นมาก่อน มีเพียงหมอกขาว ดำ ลอยสลับกันไปมา มองแล้วรู้สึกขนลุกจขนพอง

            “มีใครอยู่ไหมคะ ฮาโหล~”

            เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง ปากก็ตะโกนออกไป

            ตึก ตึก ตึก

             กึก

            เธอเงียบไปสักพัก เมื่อได้ยินเสียงคล้ายกับมีใครกำลังเดินมาทางนี้ หากเธอตายไปแล้วอย่างน้อยก็ขอให้มีเพื่อนร่วมเดินทางยังดีกว่า ที่จะต้องมาตายไปคนเดียวอย่างเดียวดาย

            เมื่อหมอกเปิดออกก็ปรากฎร่างชายชราที่ถือไม้เท้าคนหนึ่งเดินมา แต่งชุดพราหมณ์สีขาว ผมขาว เครายาวๆนั้นก็ขาวด้วย แม้แต่เท้าที่ลอยอยู่บนอากาศ เธอพยายามหรี่ตามองเพื่อปรับโฟกัสชัดๆ ยิ่งดูก็ยิ่งคุ้นๆ ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเมื่อไม่นานมานี้

            “สวัสดีค่ะ”

            นูกัตยกมือขึ้นไหว้อีกฝ่าย

            “นังหนูเอ้ย วาสนาเอ็งนี่น่ะ เฮ่อ”

            “คะ?”

            “…”

            ท่านเงียบ ไม่ได้พูดอะไรต่อ มีเพียงแววตาที่มองมาอย่างเวทนา ส่วนเธอก็พยายามมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา จนกระทั่ง...

            “พ่อปู่”

            ใช่ ท่านคือพ่อปู่ที่เธอเพิ่งไปกราบไหว้มาไม่กี่ชั่วโมง เธอจำได้ รูปปั้นตุ๊กตาเล็กๆที่นั่งอยู่ในศาลและมืออีกข้างที่ถือไม้เท้าไว้

เธอรีบนั่งคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าพ่อปู่อย่างไม่อาย

            “ฮือๆ พ่อปู่~ ช่วยหนูด้วยเจ้าคะ”

            “จะให้ช่วยอะไรได้ล่ะ ทุกสิ่งที่อยู่ในโลกใบนี้ล้วนแต่ไม่อาจฝืนชะตาตนได้”

            “หนูตายแล้วเหรอคะ ฮือๆ”

            “เฮ่อ จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่ก็ใช่”

            พ่อปู่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบตามอายุ

            “หมายความว่ายังไงคะ”

            “เอ็งยังไม่ตาย แต่ก็ยังไม่ฟื้น”

            พ่อปู่ฉายภาพสถานการณ์ภายนอกให้เธอดู ก็ปรากฎภาพเธอที่กำลังนอนใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่บนเตียงยังไม่ได้สติ มีพ่อแม่และเพื่อนเธออีกสองคน ที่นั่งเฝ้ารอให้เธอฟื้นมาอย่างมีความหวัง สักพักก็มีคุณหมอท่านหนึ่งเปิดประตูเดินเข้ามา เขายังดูหนุ่มมาก แต่เธอก็มองหน้าอีกฝ่ายได้ไม่ค่อยชัดอยู่ดี เห็นเพียงแค่ช่วงลำตัวและช่วงแขนเท่านั้น มองเผินๆก็รู้ว่าหุ่นดีใช่ย่อย

          “ตอนนี้ร่างกายไม่มีอะไรเสียหายขั้นรุนแรงครับ แต่…”

          “แต่อะไรคะ คุณหมอ”

            คุณหมอเงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “สมองใหญ่ของคนไข้ตอนนี้ถูกทำลายจากการขาดออกซิเจนอาจจะทำให้ตอนนี้คนไข้อยู่ในภาวะเจ้าหญิงนินทาครับ”

          “อะไรนะคะ ฮือๆ”

          “แล้วอย่างนี้ลูกผมมีโอกาสฟื้นไหมครับคุณหมอ”

          “มีโอกาสได้ครับ แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับความรุนแรงระยะเวลา และอายุของคนไข้ครับ แต่ถ้าหากเกิน 1 ปีไป โอกาสฟื้นอยู่ที่ 10-20% ครับ”

            “ขะ ขอบคุณค่ะหมอ อย่างน้อยลูกก็ยังมมีโอกาส”

            จากนั้นก็พูดคุยเรื่องการดูแลรักษาขั้นเบื้องต้นต่างๆ ก่อนที่คุณหมอจะเดินออกไป พ่อแม่ก็หันไปมาเธอที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง จากนั้นก็กอดกันร้องไห้ ส่วนเพื่อนๆของเธอก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

           

            พรึบ!

            “อ้าวล่ะ นังหนูเอ้ย”

            “คะพ่อปู่”

            “เจ้ากรรมนายเวรเอ็งนี่มันเยอะจริงๆ”

            พ่อปู่พูดไปส่ายหน้าไป

            “…”

            เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปว่าอะไรเช่นกัน แค่เห็นภาพที่ตัวเองนอนเป็นผักเป็นปลา แล้วยิ่งมาดูสภาพตัวเองในตอนนี้อีก ครึ่งคนก็ไม่ใช่ ครึ่งผีก็ไม่เชิง

            “เอ็งต้องกลับไปแก้บ่วงที่เคยเข้าใจผิดตั้งแต่ปางก่อน”

            “งั้นหากก็แสดงว่า ถ้าหนูกลับไปแก้บ่วงนั้นเสร็จ หนูก็จะได้กลับเข้าร่างได้ใช่ไหมคะ”

            พ่อปู่เงียบ ก่อนจะครุ่นคิดสักครู่

            “อืม…จะว่าอย่างงั้นก็ได้”

            พรึบ!

            เอ่ยจบพ่อปู่ก็หายไปเลย

            “เดี๋ยวสิพ่อปู่!!!”

            เธอตะโกนเรียก

            “แล้วตอนนี้หนูควรทำยังไงต่อคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปแบบนี้สิค่ะ”

            “หลับตาแล้วนับหนึ่งถึงสาม เดี๋ยวเอ็งก็รู้”

            เสียงพ่อปู่กังวานสะท้อนลอยมา

            “เดี๋ยวสิ แล้วเนื้อคู่ที่หนูเพิ่งขอไปจะได้เจอไหมคะ”

            “เรื่องมากจริงเอ็งนี่ ไปได้แล้ว”

            “เดี๋ยวสิคะ”

            “…”

            เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...

            เฮ่อ เมื่อถอนหายใจเสร็จ เธอก็เริ่มหลับลง นับหนึ่งถึงสามตามพ่อปู่บอก

            “1”

            “2”

            “3”

            ฟรื้นนน

            “อร๊ายยย”

            และแล้วภาพที่อยู่ตรงหน้าทั้งหมดก็ถูกบีบอัด กระชากตัวเธอหมุนไปมาอย่างแรงจนเวียนหัว จากนั้นภาพก็ตัดไป มองไม่เห็นอะไรอีกเลย