บทที่7 แม่หญิงบุษบา

                “คืนนี้พระจันทร์สวยจัง”

            ฉันนั่งมองพระจันทร์ที่ส่องสว่างกระจ่างทั่วท้องฟ้า ท่ามกลางหมู่เมฆและกลุ่มดาวมากมาย เสียงร้องของจิ้งหรีดและกบ ต่างก็ส่งเสียงแข่งกันดังขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่หิ่งห้อยที่ส่องแสงระยิบระยับนั้นก็ด้วย

            แม้วันนี้จะเป็นวันแรกที่ได้มาอยู่ในยุคนี้ และอยู่ในร่างของแม่หญิงบุษบา แต่ฉันก็ค่อยๆปรับตัวและฝึกวิธีการพูดให้คล้ายกับคนยุคนี้ให้ได้มากที่สุด ถึงตัวฉันเองจะยังคิดว่านี้คือความฝันอยู่ก็ตาม

            สิ่งที่ฉันต้องทำในขณะที่อยู่ที่นี้ คือการกลับมาแก้บ่วงในอดีตของตัวเอง ใครจะไปคิดล่ะ ว่าแค่ไปขอเนื้อคู่เฉยๆจะได้ย้อนอดีตมาแบบนี้ ทุกอย่างมันดูกระชั้นชิดไปเสียหมด ไม่รู้ว่าปานนี้แม่พ่อที่อยู่ฝั่งโน้นจะเป็นอย่างไรบ้าง

            เมื่อพอลองคิดกลับกันแล้วในตอนนี้แม่หญิงบุษบาก็ได้จากไปแล้วเหมือนกัน หากพ่อแม่ของนางรับรู้เรื่องนี้เข้า พวกท่านคงจะรู้สึกเสียใจไม่ต่างจากพ่อแม่ของฉันเป็นแน่

            “ฉันจะทำหน้าที่นี้แทนเธอ ในขณะที่อยู่ในร่างของเธอน่ะแม่หญิงบุษบา” ฉันนั่งพึมพำมองดูพระจันทร์อยู่สักพัก ก่อนจะหันไปมองพี่จันพี่อิ่มที่กำลังช่วยกันขึงมุ้งกันคนละมุม พร้อมจัดเตรียมผ้าห่มและหมอนให้เป็นอย่างดี

            “แม่หญิงเจ้าคะ ดึกดื่นมากแล้วเข้านอนกันเถิดเจ้าค่ะ”

            “พี่จันคะ พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าไปวัดทำบุญกันเถิดค่ะ”

            เอ่ยจบฉันก็เดินเข้าไปในมุ้ง ก่อนจะนั่งสวดมนต์ไหว้พระก่อนนอนที่หัวเตียงอย่างที่เคยทำเป็นประจำ เมื่อนั่งสวดมนต์ อธิษฐานจิตขอพรเสร็จ ฉันก็เอนกายนอนห่มผ้าแล้วหลับไป พร้อมกับพี่จันพี่อิ่มก็เริ่มทยอยเป่าลมดับไฟที่ตะเกียงในห้อง

            ยามค่ำคืนอันมืดสนิท สายลมพัดผ่านแผ่วเบา นูกัตที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง น้ำตาก็เริ่มค่อยๆไหลออกมาจากหางตาเล็กน้อย มือกำที่ผ้าห่มแน่น ภาพเหตุการณ์ที่เธอถูกรถพุ่งเข้าใส่ก็แวบเข้ามา แม้แต่ภาพที่พ่อแม่และเพื่อนของเธอกอดกันร้องไห้ก็ยิ่งทำให้เธอทำใจไม่ได้

            แต่แล้วก็มีเงาร่างหนึ่งค่อยๆเดินเข้ามาหาเธอ หมอกสีขาวที่อยู่รอบๆก็เริ่มจางออก เผยให้เห็นบุคคลตรงหน้าอย่างชัดเจนว่าคือผู้ใด

            “คุณ! คือแม่หญิงบุษบา!”

            เธอมองไปยังแม่หญิงบุษบาที่ตอนนี้กำลังยืนยิ้มหวานส่งมาให้อย่างเป็นมิตร

            “เจ้าค่ะ”

            “ท่านยังไม่ตายเหรอคะ”

            เธอถามอย่างสงสัย อย่างคนที่ลืมว่านี้คือในความฝัน

            “อันที่จริง ข้าก็ไม่ได้ไปไหนเสียหน่อย ท่านก็คือข้า ข้าก็คือท่าน”

            “หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”

            “ก็หมายความว่า ท่านกับข้าก็คือคนเดียวกัน เหตุไฉนใยท่านต้องแบ่งแยกว่าใครเป็นผู้ใดเล่าเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงเศษเสี้ยวดวงจิตของท่านเท่านั้น”

            ยิ่งฟังเธอก็ยิ่งไม่เข้าใจ แม่หญิงบุษบาจะสื่ออะไรกับเธอกันแน่

            “เอาเถิด ท่านไม่ต้องรู้สึกเศร้าใจอันใดไป ท่านเพียงทำตามหัวใจที่ท่านต้องการเป็นอันพอเจ้าค่ะ”

            “ทำตามหัวใจที่ต้องการงั้นเหรอคะ”

            “เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

            “แล้วมันคืออะไรเหรอคะ”

            “ท่านได้กลับมาที่นี้อีกครั้ง เพื่อสิ่งอันใดเล่าเจ้าคะ”

            แม่หญิงบุษบายิ้มให้เธอก่อนที่จะสลายไปกับกลุ่มหมอกจางๆ แต่ก่อนจะไปนางก็ได้ทิ้งประโยคหนึ่งไว้ให้เธอ

            “ท่านคือข้า ข้าคือท่าน ข้าในชาตินี้ ก็คือท่านในชาติที่ท่านจากมา จงทำตามที่หัวใจท่านต้องการเถิดเจ้าค่ะ”

ฟรื้บ!

            เอ้ก อิ๊ เอ้ก เอ้ก

          อึก!

            เสียงไก่ขันรับอรุณ ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ก้มมองมือที่กำลังสั่นเทา แม้แต่หน้าผากก็ยังมีเหงื่อซึมออกมา ถึงอากาศในเช้าวันนี้จะเย็นก็ตาม

            ฉันนั่งก้มมองมือตัวเองนิ่ง ภาพเหตุการณ์ในความฝันที่ได้เจอกับแม่หญิงบุษบา คำพูดของนางมันทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก และตอนนี้ฉันก็เริ่มมีความรู้สึกสับสนขึ้นมา ฉันมาที่นี้เพื่อแค่แก้บ่วงจริงๆน่ะเหรอ

            ‘อันที่จริง ข้าก็มิได้ไปไหนเสียหน่อย ท่านก็คือข้า ข้าก็คือท่าน’

            ‘ก็หมายความว่า ท่านกับข้าก็คือคนเดียวกัน เหตุไฉนใยท่านต้องแบ่งแยกว่าใครเป็นผู้ใดเล่าเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงเศษเสี้ยวดวงจิตของท่านเท่านั้น’

            ‘ท่านได้กลับมาที่นี้อีกครั้ง เพื่อสิ่งอันใดเล่าเจ้าคะ’

            ‘ท่านคือข้า ข้าคือท่าน ข้าในชาตินี้ ก็คือท่านในชาติที่ท่านจากมา จงทำตามที่หัวใจท่านต้องการเถิดเจ้าคะ’

            นางพูดอย่างกับว่าเราสองคนคือคนเดียวกัน นางเป็นเพียงเศษเสี้ยวดวงจิตของฉันที่ตายไปแล้วในอดีต นั้นก็หมายความว่าดวงจิตของฉันย้อนเข้ามาในร่างอดีตของตัวเอง แสดงว่าในอดีตฉันตายเร็วเหรอ

            “ให้ตายสิ เหลือจะเชื่อจริงๆ”

            เล่าไปใครจะเชื่อว่าฉันย้อนกลับมาอยู่ในร่างอดีตของตัวเอง และสิ่งที่คาดไม่ถึงเลยก็คือ ในอดีตฉันเกิดมาในตระกูลผู้ลากมากดีมาก่อนหรือนี้ โคตรจะอเมซิ่งสุดๆ

           

            เอ้ก อิ๊ เอ้ก เอ้ก

สักพักแสงไฟจากตะเกียงก็ถูกจุดให้สว่างขึ้น ก่อนที่เสียงตกใจของพี่จันพี่อิ่มจะดังขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่นั่งนิ่งในความมืด

            “ว๊าย ตาเถร พุทโธ สังโฆเจ้าคะ!”

            “โถ่วว แม่หญิงเจ้าคะทำบ่าวตกอกตกใจหมดเจ้าคะ”

            “แฮะๆ ขอโทษค่ะ พอดีเสียงไก่ขันจึงทำให้ตื่นเร็วค่ะ”

            ฉันยิ้มแห้งๆส่งไปให้ทั้งสองอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้ตกใจ

            “แม่หญิงนอนอีกสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวบ่าวจะไปตะเตรียมน้ำให้อาบก่อนนะเจ้าคะ”

            “ขอบคุณค่ะ พี่จันพี่อิ่ม”

            “ไม่ต้องขอบคุณอะไรบ่าวเลยเจ้าค่ะ มันเป็นสิ่งที่บ่าวควรทำให้แม่หญิงอยู่แล้ว”

            เอ่ยจบพี่จันพี่อิ่มก็ค่อยๆคลานเปิดประตูออกไป พร้อมปิดประตูให้เบาๆ ส่วนฉันก็นอนยกแขนขึ้นก่ายหน้าผากตัวเองในมุ้งต่อ ฟังเสียงไก่ขันแข่งกันอยู่ด้านนอก ถึงพี่จันพี่อิ่มจะบอกให้นอนพักอีกสักหน่อยก็เถอะ แต่เสียงไก่ที่ขันดังแข่งกันหลายบ้านขนาดนี้ ใครมันจะไปหลับลงกันได้ล่ะ

            ฉันตัดสินใจลุกขึ้นออกจากเตียง นั่งมองหน้าตัวเองตรงกระจก

            “ใบหน้านี้ สวยใช้ได้นี้หว่า”

            ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เอาแต่นั่งมองหน้าตัวเองอยู่อย่างนั้น หันซ้ายที หันขวาที สวยไม่มีที่ติจริงๆ

            “เฮ่านี้เนอะ เกิดมาชาติได๋ๆก็งามคักงามแน่อีหลีตั๋วเนี่ย” (เรานี่น่ะ ไม่ว่าจะเกิดมาชาติไหน ก็สวยจริงๆน่ะเนี่ย)

           

            “แม่หญิงเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำไว้ให้แล้วนะเจ้าคะ”

            ฉันเดินตามพี่จันพี่อิ่มมาทางชานระเบียงริมน้ำ ที่มีฉากกั้นไว้อย่างมิดชิด พื้นที่ตรงนั้นมีโอ่งน้ำที่ใส่น้ำไว้ แล้วก็มีตั่งไม้เล็กๆที่เอาไว้นั่ง

            “มาเจ้าค่ะแม่หญิง พวกบ่าวจะขัดผิวให้เจ้าค่ะ”

            “น้ำเย็นไหมคะพี่จันพี่อิ่ม”

            ฉันเอ่ยถามในขณะที่กำลังนั่งลงไปที่ตั่งไม้เล็กๆนั้น สายตาก็กวาดมองบรรยากาศโดยรอบ อากาศช่วงเช้ามืดแบบนี้มันทำให้ฉันไม่อยากให้ตัวโดนน้ำเลย ดูก็รู้ว่าต้องเย็นแน่ๆน้ำจากโอ่งเลยนะ

            “ไม่หรอกเจ้าค่ะแม่หญิง กำลังพอดีเจ้าค่ะ”

            “เร่งอาบน้ำอาบท่ากันเถิดแม่หญิง จะได้รีบไปวัดเจ้าค่ะ”

            เอ่ยจบพี่จันพี่อิ่มก็เริ่มตักน้ำมาราดบนตัวฉันขันแล้วขันเล่า มือข้างหนึ่งก็หยิบกิ่งข่อยที่พี่อิ่มจิ้มกับเม็ดเกลือและสารส้มสตุส่งมาให้ ส่วนมืออีกข้างก็ถูกที่จันขัดผิวให้ ตอนนี้ไม่อยากนึกสภาพตัวเองเลยว่าจะเหมือนลูกหมาตกน้ำมากขนาดไหน ปากก็สั่น ฟันก็กระทบกันจนเกิดเสียง แถมตัวก็ยิ่งสั่นอย่างกับคนเข้าทรง

            กึก กึก กึก

            “เสร็จยังคะ ข้าหนาวแล้วค่ะ”

            “ใกล้แล้วค่ะแม่หญิง”

            “เร็วหน่อย กึก กึก กึก”

            เอ่ยไปฟันก็กระทบจนเกิดเสียงไป แถมตอนนี้ลมก็เป็นใจซะเหลือเกิน รู้ว่าคนยิ่งหนาวก็ยิ่งพัดเข้ามาอีก

            ฟิ้ววว~

            ‘ให้ตายสิ ไม่ไหวแล้วเว้ยยย’

          ไวเท่าความคิด ฉันก็รีบหยิบผ้ามาคุมแล้วรีบวิ่งขึ้นเรือนทันที ภาพลักษณ์ความเป็นแม่หญิงอะไรนั่น ตอนนี้ขอพับเก็บไว้ก่อน

            “แม่หญิงเจ้าคะ รอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ”

            พี่จันพี่อิ่มรีบเก็บข้าวของ พร้อมตะโกนวิ่งไล่หลังขึ้นเรือนตามมาติดๆ           

‘สาบานเลย หากมีอาบน้ำตอนเช้าครั้งหน้าอีก ฉันจะให้พี่จันพี่อิ่มต้มน้ำผสมไว้ให้เลย จะให้อาบเย็นๆแบบนี้อีก คงได้หนาวตายกันก่อนพอดี นับถือคนยุคสมัยนี้จริงๆ ทนอาบน้ำเย็นแบบนี้กันไปได้ยังไง’

กึก กึก กึก