บทที่1 ขอเนื้อคู่กับพ่อปู่

                ระหว่างนั่งทานข้าวกันอยู่นั้น ฉันก็คุยโน้นคุยนี่ให้ท่านทั้งสองฟัง อย่างกับคนเก็บกดมานาน ก็นะ นานๆทีจะได้กลับมาบ้านนี่เนอะ ไปอยู่เป็นสาวเมืองกรุงมาตั้งนาน

            “อิแม่ พรุ่งนี้หล่าขอไปวัดกับพวกอิแหวว อิชมพู่เด้อ มันว่าสิมาฮับตอนตีห้า” (แม่ค่ะ พรุ่งนี้หนูขอไปวัดกับแหววและชมพู่นะคะ พวกนั้นบอกว่าจะมารับช่วงตีห้าค่ะ)

            “อ่อ ได้ๆ แล้วจะกลับจักโมงล่ะ สิให้พ่อไปฮับ” (โอเค แล้วจะกลับบ้านกี่โมง แม่จะให้พ่อไปรับ)

            “หล่าก็บ่ฮู้ว่ากลับจักโมง แม่บ่ต้องให้พ่อไปฮับดอก เดี๋ยวพวกนั่นสิมาส่งเอง” (หนูก็ไม่รู้ว่ากลับกี่โมง แม่ไม่ต้องให้พ่อมารับก็ได้ เดี๋ยวเพื่อนหนูจะมาส่งค่ะ)

            “อ่อๆ จั่งซั่นก็เบิ่งเจ้าของดีๆเด้อ ขับรถกันดีๆ” (อ่องั้นก็ดูแลตัวเองดีๆนะ ขับรถก็ระวังๆด้วย)

            “จ้า~”

            ละพ่อที่นั่งเงียบฟังมานาน ก็ตักไข่เจียวมาใส่ในจานข้าวให้

            “เอ้า! เอาไปอินาง กินหลายๆ” (อ่ะ กินเยอะๆนะลูก)

            “แต้งกิ้วค่ะพ่อ”

            ฉันยิ้มให้พ่อไปด้วย เคี้ยวข้าวไปด้วย ข้าวบ้านเรานี่มันอร่อยจริงๆวุ้ยย~

            หลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อย ฉันก็ขอตัวไปอาบน้ำนอน แต่ก่อนที่ฉันกำลังล้มตัวลงนอน ฉันก็หยิบโทรศัพท์มาอัพสตอรี่ แบบว่ากลัวคนไม่รู้อะเนอะ ว่าฉันมาบ้านแล้วนะคะงี้

            ฉันก็นั่งเลือกรูปท้องฟ้าที่พระอาทิตย์กำลังตกดินไล่เฉดสีส้มชมพูสวยสุดๆ แล้วก็มีน้องๆวัวเป็นพร๊อพในนั้นด้วย จากนั้นใส่เพลงประกอบ พร้อมใส่ข้อความว่า

                                             ‘สุขใดเล่า จะเท่าสุขเหมือนบ้านเรา’

                             หลังอัพสตอรี่เสร็จฉันก็กดปิดโทรศัพท์แล้วล้มตัวลงนอนทันที

            05:00 น.

            “อิกัต!!”          

            “มึงตื่นหยังนิ” (เธอตื่นหรือหยัง)

            “เอ้า แหวว ชมพู่พากันฟ่าวมาแต่เดิกแท้นาง เดี๋ยวแม่ขึ้นไปปลุกให้ นั่งถ่ามันก่อนเด้อหล่า” (อ้าว แหวว ชมพู รีบมากันแต่เช้ามืดเลย เดี๋ยวแม่ไปปลุกกัตให้ นั่งรอก่อนน่ะ)

             “สวัสดีจ้าแม่พิมพ์ / สวัสดีจ้าแม่”

              แหววและชมพู่ยกมือขึ้นไหว้ผู้เป็นแม่ของเพื่อนทันที ก่อนจะเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง

             “ขอบคุณจ๊ะแม่ / ขอบคุณจ๊ะแม่”

            ก้อก ก้อก

            “อินาง ตื่นยัง หมู่มาถ่าแล้วนั้น ฟ่าวๆเด้อ อย่าให้หมู่เขามาต้องคอยนาน มันบ่ดี” (ลูกรัก ตื่นยัง เพื่อนๆมารอแล้ว รีบๆนะ อย่างทำให้เพื่อนเขาต้องรอนาน มันไม่ดี)

            “จ้าแม่ หล่าใกล้เสร็จแล้ว แปปหนึ่งๆ” (ค่ะแม่ หนูใกล้เสร็จแล้ว ไม่นานค่ะ)

            ระหว่างที่ฉันกำลังเดินออกมาจากตัวบ้าน ก็เห็นเพื่อนๆส่งเสียงนั่งเม้าท์มอยกันอย่างสนุกสนาน ไม่ว่าจะเจอหน้ากันกี่ที ก็จะมีเรื่องเล่ามากมายมาพูดคุยกันตลอด

            “ปะๆพวกมึง กูเสร็จละ”

            หลังจากที่พวกนั้นได้ยินเสียงฉัน พวกมันก็หันมามองพร้อมกัน

            “โห้ววว อิกัต!”

               แหววอุทานขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินออกมา

            “คุณหนูแต่งตัวไม่นัดกระผมเลยนะครับ”

              ชมพู่ล้อเสียงแซวกัตทันที เมื่อเห็นสภาพแต่งตัวของฉัน

            “ก็ธรรมดาเปล่าวะมึง ตกใจโอเว่อร์ไปได้ค่า~”

            ก็แค่เสื้อฝ้ายขาวแขนสั้นลายลูกไม้ แล้วก็ผ้าถุงสีกรมลายไทยแค่นั้นเอง

            “โอเค กูยอมๆ มึงสวยค่ะ”

            “ชุดจะสวย อยู่ที่คนใส่จริงๆ”

            “โอ้ยยย พวกมึงนี่ เว้ากับว่ากูแต่งโตแปลกอยู่ผู้เดียว กูก็แต่งโตคือพวกมึงแหละค่ะ” (โอ้ยยย พวกเธอนี่ พูดอย่างกับว่าฉันแต่งตัวแปลกอยู่คนเดียว ฉันก็แต่งตัวเหมือนพวกเธอแหละค่ะ)

            “ฮ่าๆ ไปกันเถาะเฮ่า เดี๋ยวจะสายเสียฤกษ์เสียยาม” (ไปกันเถอะพวกเรา เดี๋ยวจะเสียเวลาดีๆก่อน)

            จริงๆแล้วอิพวกนี้ก็แต่งตัวไม่ได้ต่างกันฉันเลยค่ะ จัดเต็มยิ่งกว่าฉันอีก ละที่สำคัญพวกเราสามคนสวยทั้งแก๊งค่ะ แต่ติดตรงที่ยังพากันโสดมาจนถึงทุกวันนี้ พูดไปใครจะเชื่อ สวยมักนกของแท้ค่ะ โซแซดมาก

             เฮ่อ~ คิดถึงบรรยากาศแบบนี้ที่สุด ไม่ว่าจะห่างหายกันไปนานเท่าไหร่ พอได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกในบรรยากาศเดิมๆช่วงสมัยเรียนก็กลับมา คิดถึงจริงๆ

            ณ วัดแห่งหนึ่งในภาคอีสาน

            ระหว่างที่แหววขับรถเข้ามาภายในวัด ก็เจอผู้คนเข้ามาไหว้พระทำบุญไม่ขาดสาย แล้วอีกอย่างช่วงนี้ก็เป็นช่วงเทศกาลวันอาสาฬหบูชาพอดี ที่วัดก็ได้มีการจัดงานด้วย คึกคักสุดๆ

            “พวกมึง เขาว่าวัดนี้เริ่ด ขอหยังกะได้เบิ่ด” (พวกเธอ เขาว่าวัดนี้ดี ขออะไรก็ได้หมด)

แหววพูดขึ้น

            “มึงเว้าอิหลีบ่อิแหวว” (เธอพูดจริงใช่ไหมแหวว)

ชมพู่ถามกลับด้วยความตื่นเต้น

            “แม่น เซื่อกู กูได้ยินเพิ่นเขาว่ามาแบบนั้น” (จริงสิ เชื่อฉัน ฉันได้ยินเขาพูดมาแบบนั้น)

แหววตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

            “คั่นแม่นความที่มึงว่า กูจะตั้งใจขอให้ได้ผัวไวๆ เอาแบบหล่อๆบักคักเลยเอ้า!” (ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูด ฉันก็จะตั้งใจขอให้ได้เจอสามีเร็วๆ ขอแบบหล่อมากๆเลยค่ะ)

            ฉันเองก็พูดอย่างหนักแน่น และมุ่งมั่นในสิ่งที่จะขอสุดๆ

            หลังจากที่พวกฉันไหว้พระทำบุญกันเสร็จ แหววก็พาฉันกับชมพู่ เดินไปแถวข้างๆวัด ที่มีศาลพ่อปู่อยู่ศาลหนึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ มีผ้าสีผูกเต็มไปหมด บริเวณรอบๆศาลก็มีทั้งธูปเทียน ดอกไม้ต่างๆที่ผู้คนนำมา บ้างก็เข้าไปกราบไหว้ขอพร บ้างก็เข้ามาแก้บนในสิ่งที่ขอไปแล้วสมหวัง

            แหววที่ตอนนี้รับบทเป็นไกด์ก็ได้พาพวกฉันไปที่ร้านขายชุดดอกไม้ธูปเทียนทันที มีทั้งชุดเล็ก ชุดใหญ่ให้เลือกแล้วแต่ความสัทธาของแต่ละคน ดังนั้นคุณหนูอย่างอิฉันก็เลยเลือกหยิบชุดใหญ่ไฟกระพริบมาเลยจ้าพร้อมแสกนจ่ายเสร็จสรรพ

            หลังจากที่ฉันเล็งหาที่เหมาะๆได้แล้ว เอาชนิดที่ว่าระหว่างที่กำลังท่องบทสวดจะไม่มีใครมาบังเด็ดขาด ฉันกับเพื่อนๆก็ต่อแถวกันไปจุดธูปเทียน แล้วก็มานั่งตรงที่ได้เล็งไว้

            ฉันพนมมือไหว้ ท่องนะโม 3 จบ แล้วก็บทสวดของพ่อปู่ที่เขาเขียนไว้ให้ หลังจากที่สวดจบ ก็เป็นการเข้าสู่ช่วงสำคัญที่สุดคือการขอพร

            ‘พ่อปู่เจ้าคะ ถ้าหนูมีวาสนาก็ขอให้หนูได้เจอเนื้อคู่โดยเร็ววันด้วยนะคะ หนูไม่ขออะไรมาก ขอแค่ให้เขาเป็นคนดี คนเก่ง หล่อ รวย สายเปย์ ซื่อสัตย์กับหนู ดีกับหนู และรักเพียงแค่หนูคนเดียวนะคะ หากหนูสมหวังในสิ่งที่ขอ หนูจะนำดอกบัวมาถวายร้อยดอกเลยค่ะ สาธุ’

            เมื่อฉันอธิษฐานขอพรเสร็จ ฉันก็ลุกขึ้นนำเทียนและธูปไปปักตรงกระถางที่เขาเตรียมไว้ให้ แล้ววางดอกไม้ตรงจุดที่เขาให้วาง หลังจากที่วางเสร็จฉันก็พนมมือขึ้นไหว้อีกรอบเพื่อความเป็นสิริมงคลก่อนไป

            พอไหว้เสร็จ พวกเราก็นัดกันว่าจะไปต่อที่ร้านหมูกระทะรสเด็ดสะเด็ดเป็ดทันที อะไรวันวานเราก็หวนคิดถึงอะเนอะ ยิ่งหมูกระทะนี่ยิ่งคิดถึง เพราะกินกันตั้งแต่เรียนมัธยมยันจบมหาลัยเลยล่ะ เจอกันทีเป็นต้องเจอกันที่ร้านหมูกระทะตลอด

           

            เอี๊ยดดด

            แต่ระหว่างทางที่พวกเรากำลังมุงหน้าไปยังร้านหมูกระทะนั้น ก็ได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น จู่ๆก็มีเงาอะไรไม่รู้วิ่งตัดหน้ารถพวกเราไป เคราะห์ยังดีที่ไม่ได้เป็นอะไรกันมาก

             ฉันกับชมพู่ก็เปิดประตูรถออกมาเพื่อเช็คดูสภาพรถว่ามีอะไรพัง หรือบุบสลายตรงไหนหรือเปล่า ส่วนแหววที่เป็นเจ้าของรถ ก็ยืนโทรศัพท์ติดต่อหาประกันทันที

             ช่วงที่ฉันเดินเช็ครถกับชมพู่อยู่นั้น ฉันก็เหลือบไปเห็นเงาดำๆเงาหนึ่ง ซึ่งไม่แน่ใจว่ามันคือเงาอะไร แม้แต่ลักษณะฉันก็ไม่สามารถแยกออกได้เลยว่าเป็นรูปร่างแบบไหน ฉันหรี่ตามองเพื่อปรับโฟกัสให้ชัดขึ้น สุดท้ายก็…

              เอี๊ยดดดด

              โครมมม

               เหมือนกับมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้าชนมาที่ลำตัวฉันด้วยความแรงที่คนๆหนึ่งจะรับไหว มันทั้งเจ็บ ทั้งจุก จนพูดอะไรไม่ออก

               “เฮ้ย!!!”

               “อิกัต!!!”

                ตุบ!

                เมื่อร่างกายฉันลอยตกลงบนพื้น ห่างจากจุดที่ยืนอยู่ประมาณ 2 เมตรได้ ฉันก็ได้ยินเสียงของแหววและชมพู่ที่วิ่งตะโกนเรียกชื่อฉันมาแต่ไกล

               อะไรของพวกนี้นี่ จะร้องไห้น่าเกลียดแบบนี้ทำไม เสียภาพลักษณ์แก๊งเราหมด

              “ฮือๆ อิกัตมึง”

              “มึงอย่าเป็นอะไรนะเว้ย กูกำลังโทรหาพ่อแม่มึงอยู่ ฮือๆ”

               เสียงร้องไห้ของแหววและชมพู่ดังใกล้ๆ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเสียงมันช่างเบาเหลือเกิน

              “อิกัต มึงอย่าหลับนะ มึงลืมตามองพวกกูไว้ มึงห้ามหลับนะ” เสียงชมพู่เรียกให้ฉันรู้สึกตัวอีกครั้ง

              “แม่ ฮือๆ แม่พิมพ์ กัตมันถูกรถชนค่ะแม่ ฮือๆ ใช่ๆ ค่ะ”

               ฉันหันไปมองทางเสียงแหววที่โทรหาแม่ฉัน พูดไปร้องไห้ไป

                นี่ฉันกำลังจะตายเหรอนี่ เพิ่งจะไปไหว้พระทำบุญแท้ๆ ก็มาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ กรรมของแกจริงๆเลยกัตเอ้ย แม้แต่เนื้อคู่ที่เพิ่งจะขอไป ยังไม่ทันเจอก็ต้องจากกันซะแล้ว ไร้วาสนาจริงๆ

                ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าร่างกายทั้งร่างของฉันมันหนักอึงไปหมด มันทั้งเจ็บ ทั้งจุก อยากจะพูดอะไรก็ช่างลำบาก ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันจะฝืนตัวเองรอพ่อกับแม่มาหาได้นานแค่ไหน

                “มึง…”

                 ฉันหันไปเรียกชมพู่ที่นั่งอยู่ใกล้ตัวเอง ก่อนที่มันจะเอื้อมมือมาก้มมือฉันไว้เบาๆ

                “ฮือๆ ว่าไงมึง”

                 มันพูดไปน้ำมูกน้ำตามันก็ไหลไป

                 “ถ้ากูไม่ไหว…”

                 อึก อึก

                “กูฝากบอกพ่อกับแม่กูด้วยนะ…”

                 ระหว่างที่ฉันพูด ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเริ่มจะหายใจลำบาก หนังตาตอนนี้ก็พร้อมจะปิดตลอดเวลา

                “ฮือๆ มึงอย่าพูดงี้ดิวะกัต”

                “…วะ ว่ากูรักพวกท่านมาก”

                 ตุบ!

                “กัต!!!”

                 ก่อนที่ฉันจะหลับตาลง ภาพสุดท้ายที่ฉันได้เห็น ก็เป็นภาพที่พ่อกับแม่กำลังวิ่งมาหาพร้อมกับแหวว แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้ามีโอกาสก็อยากจะมาเจออีกครั้ง…

                วี้ หว่อ

               วี้ หว่อ!

               “กัต!!!/อิกัต!!!”

                “ฮือๆ ตื่นสิลูก พ่อกับแม่มารับหนูแล้ว ฮือๆ”

                 พ่อแม่ที่นั่งกอดเธอในอ้อมอกทั้งน้ำ แล้วก็เพื่อนรักทั้งสองที่นั่งกอดกันร้องไห้ ช่างเป็นภาพที่เห็นแล้วสะเทือนใจจริง