Kahit Isang Gabi Lang, Mr. Zaragosa のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Vienna Soile Zariah Makalipas ang ilang oras na biyahe, tuluyan na ring huminto ang malaking school bus sa harap ng accommodation na tutuluyan namin. “Finally!” Halos sabay-sabay na nagreklamo at nagbunyi ang mga kaklase ko. Napatawa ako habang iniunat ang mga braso ko. Parang ilang taon akong nakaupo sa loob ng van. “Ang sakit ng likod ko,” reklamo ni Mira sa tabi ko habang minamasahe ang balikat niya. “Arte.” “Subukan mong umupo sa tabi ng bintana nang gano'n katagal.” “Eh ikaw naman ang pumili ng seat ah? sabi ko ako na do'n pero ipinagpipilitan mo ang gusto mo tapos ngayon magre-reklano ka?" angal ko sa kanya. “Hindi ko naman kasi alam na ganito pala ka layo!” Napailing na lang ako bago muling tumingin sa labas. At doon ko tuluyang nakita ang lugar. Malayo sa ingay ng siyudad. Simple. Tahimik. Napangiti ako. Hindi gano'n kataas ang mga gusali. Karamihan sa mga bahay na nadaanan namin ay gawa sa kahoy, may maliliit na tindahan sa gilid ng kalsada at ma

Eliezer Laurent Zaragosa “Make sure everyone stays within their assigned areas.” I looked around at the students gathered in front of me. “Keep your phones charged. Bring enough water, and most importantly, don't wander off alone. If you need to go somewhere else, inform your group leader or one of the instructors.” “YES, SIR!” I nodded. “Good. You may begin.” The moment I said those words, the students immediately scattered toward their respective areas. Ilan sa kanila ay may dalang mga camera, malalaking notebooks, at mga bagay na kailangan nila para sa activity na gagawin nila ngayong araw. Others were already holding their phones, probably preparing to record their interviews. I remained where I was for a few seconds, watching them. As an instructor, I had to make sure everyone was safe. That was my responsibility. At least, that's what I kept telling myself. But there was another reason why my eyes kept searching through the crowd. And I found her almost

Eliezer Laurent Zaragosa "The students are okay, Eliezer. Sa ngayon ay wala kang dapat ibang gawin kundi ang pakalmahin ang sarili mo," si Morales habang palakad-lakad sa harapan ko. May isang nurse na nakaupo sa tapat ko habang nililinis ang sugat ng aking kamao. Ni hindi ko it naramdaman kanina habang paulit-ulit na sinusuntok ang lalaking iyon. Maybe i was too angry that i could no longer feel the pain in my knuckles. "I warned him so many times but he insisted on pulling, Vienna into his house..." mahinang sabi ko. Naramdaman ko ang pagbaling sa akin ni Morales. Ilang segundo niya akong tinitigan at nang mag-angat ako ng tingin sa kanyang mukha...ay nakita kong namaywang na ito habang hinihiot ang kanyang batok. Masasabi ko na naiintindihan niya ako. Baka kung siya ang nasa sitwasyong iyon ay mas malala pa ang gagawin niya. "D*mn it. Hindi ko inaasahan na mangyayari ito. Naging instructor na rin ako sa ibang fieldworks, pero ito palang ang unang beses na may nangyayar

Eliezer Laurent Zaragosa "That was a h*ll of s surprise, Eliezer. Ilang milyon naman ang nagastos mo doon?" komento ni Morales. Nauna na kaming nakarating sa isang beach resort dito sa Santa Lucia. May gamit naman kasi kaming kotse at sinadya rin naman ito para mahanda na ang lahat bago pa dumating ang mga estudyante. "Not much. I think not enough to impress her," kalmado kong sabi habang isa-isa ibinaba ang mga gamit. "Not enough? Parang rice field ang lawak niyong lupain, Eliezer. Iba't-ibang klase pa ang mga bulaklak na nakatanim doon," manghang aniya at nang bumaling ako sa kanya ay kitang-kita ko ang ningning sa kanyang mga mata. "Baka nga kahit ipunin ko pa ang tatlong-taong sweldo ko bilang teacher ay kukulangin pa para doon." Umiling ako at nauna nang maglakad patungo sa na-book naming cottages. Hindi ganoon kadami ang tao ngayong araw. And i think it's way better so that they can enjoy without thinking about strangers watching them "It's not really about the mon

Vienna Soile Zariah "Gustong-gusto mong pumunta sa mga resort pero hindi ka pala marunong lumangoy? Seryoso ka ba?" Mabilis na tumaas ang kilay ko sa pang-aasar na iyon ni Eliezer. Kakaahon niya lang mula sa dahat at pinipilit niya samahan siya at lumangoy daw kami patungo sa may kalaliman na parte ng dagat, pero todo tanggi ako hanggang sa nasabi ko sa kanya na hindi ako marunong lumangoy. "Required ba na dapat marunong talaga lumangoy? Wala naman iyong pinagkaiba kasi malulunod ka pa rin naman kahit marunong ka..." banat ko pabalik sa kanya. Hindi siya agad nagsalita at tumawa lang nang mahina. "Okay. Fine. You're right." Mabilis akong napalingon sa kanya. "Talaga?" "Yes." Bahagya siyang nagtaas ng dalawang kamay na parang sumusuko. "Marunong ka man o hindi, malulunod ka pa rin kung hindi ka marunong huminga," sambit niya at hindi ko alam kung matatawa ba ako o hindi. Medyo tama kasi na parang mali iyong sinabi niya. Hindi ako sigurado kaya hindi na ako nags