Kahit Isang Gabi Lang, Mr. Zaragosa のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Vienna Soile Zariah "Bakit ka ba ngumingiti? Wala naman akong sinabing nakakatawa ah?" asik ko. He shooked his head and tried to kiss me. Pero agad kong tinakpan ang bibig niya gamit ang palad ko. "Isang tawa pa at hindi kana makakahalik ulit sa 'kin. May first warning kana at kapag umabot iyon ng tatlo...ay tatlong taon ka ring walang makukuhang halik sa 'kin!" banta ko sa kanya. Pero ang manyak sa halik na 'to. Imbes na mangamba ay kuminang pa ang mga mata at maya-maya nga lang ay naramdaman kong hinalikan niya ang palad ko. "Sir*ulo ka talaga!!!" singhal ko at hindi makapaniwalang nakatingin sa kanya. "How can i not laugh when You're so adorable? Hindi ba pwedeng kinikilig lang din ako dahil gusto mo ulit na mag-date tayo?" Napabuntunghininga ako at wala na ulit akong masabi. "Magde-date tayo kung kailan mo gusto. Pwede mo rin akong halikan maya-maya kung gusto mo. Alam ko naman na adik ka sa halik ko kaya walang problema sa 'kin..." mayabang niyang sabi. I

Eliezer Laurent Zaragosa Katatapos lang ng dinner nang tuluyang magpaalam si Soile na aalis na. "Ma, salamat po sa dinner. Pasensya na po pero kailangan ko na po talagang umuwi." "You're leaving already?" Bahagyang napangiti si Soile. "Opo. Baka nag-aalala na po si Mira. Hindi ko rin naman nasabi sa kanya na magtatagal ako. At baka naghihintay iyon sa akin." Napatingin sa akin si Mommy. "Hindi rin alam ng kaibigan niya na kasal kayo?" I simply shrugged. "Soile made the decision, not me." Ilang segundong nakatitig sa akin si Mommy, at mabuti na lang ay hindi na siya nagtanong pa at hinayaan na lamang kaming umalis. Ngumiti si Soile bago niya ako sinundan palabas ng mansion. ~~~~~~~~~ Tahimik ang buong biyahe. Paminsan-minsan ay nakikita ko siyang nakatingin sa bintana habang tahimik na pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Hindi ko alam kung bakit pero gusto ko ang ganitong mga senaryo na magkasama kaming dalawa. Just the two of us. Walang ibang nakiki

Vienna Soile Zariah Nanatili akong nakatitig sa patalim na hawak ni Tiyo. Hindi ko alam kung alin ang mas malakas sa akin ngayon—ang takot o ang galit na nararamdaman ko sa kanila. Pero nang banggitin niya ang tungkol kay Mama, parang biglang nawala ang lahat ng lakas ng katawan ko. "Sumama ka sa akin kung ayaw mong patayin ko ang nanay mo, Soile." Agad akong napatingin kay Mira. Kitang-kita ko ang takot sa kanyang mga mata habang nakatingin sa akin. "Soile, don't." "Mira..." "Huwag kang sasama sa kanya. Alam nating pareho na kahit pa bumalik ka doon ay sasaktan pa rin nila kayo!" Napatingin ako sa hawak na patalim ng tiyuhin ko. Then I looked at her. "I'm sorry." "Soile..." Mabilis niyang hinawakan ang braso ko. "Don't do this. Sumama ka sa akin sa bahay. Umuwi na tayo. Humingi tayo ng tulong kay papa para makuha ang nanay mo---" "Kailangan kong sumama, Mira. May dapat akong gawin," putol ko sa kanya na ikinagulat niya. "Soile, we can call the police."

Eliezer Laurent Zaragosa "Pinakasalan ka talaga ni Sir Laurent?" Pigil na pigil akong matawa dahil sa reaksyon na iyon ng nanay ni Soile. Para bang hindi siya makapaniwalang ako nga talaga ang asawa ng kanyang anak. "Ma naman...para namang sinasabi niyong ginayuma ko 'yan," reklamo ni Soile at bahagya siyang tumingin sa direksyon ko. At bago pa man niya makita ang namumuong ngiti sa labi ko ay nag-iwas ako ng tingin sa kanya. Baka mas lalo lang siyang magalit sa akin kapag nakita niya ang mukha ko. Hindi ako pumasok ng university kanina, hindi ako nakapagturo sa klase nila at hindi ko iyon nasabi sa kanya. Hindi ako nakapag-paalam kaya tiyak kong bubungangaan niya ako mamaya. And it'll be worse if I'll annoy her more. Tumikhim ako para muling kunin ang kanilang atensyon. Nang humarap muli sa akin ang nanay ni Soile ay matamis ako nitong nginitian. "Ma'am... I'm really am your daughter's husband. Pwede ko pong ipakita sa inyo ang marriage certificate namin kung gusto n

Vienna Soile Zariah KINABUKASAN ay maaga akong nagising. Hindi ko muna ginising si mama kasi gusto kong mag makapagpahinga pa siya. Wala din naman akong pasok ngayon, kaya tatambay nalang ako dito sa bahay. Pagkatapos kong maligo at nagbihis ako kaagad at lumabas ng kwarto. Dumiretso na ako sa kusina para sana magluto ng agahan. Pero nagulat ako ng makita kong nandoon na si Eliezer, at abala sa pagluluto. Hindi ako gumawa ng kahit na kaonting ingay, pero ganon na lang siguro kalakas ang pakiramdam niya. Dahil eksaktong paghakbang ko papasok sa loob ng kusina ay lumingon siya sa akin. At natigilan ako nang bigla siyang ngumiti tapos agad din na ibinalik ang tingin sa niluluto. "I did not expect that you would wake up early," komento niya. Hindi ako sumagot at tahimik lang na umupo sa bar stool at nagsimula siyang pagmasdan. His every movement was too smooth. Para bang sanay na sanay na siya sa pagluluto, kahit na hindi naman halata sa itsura niyang marunong siya no'n. I