Kahit Isang Gabi Lang, Mr. Zaragosa のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ELIEZER LAURENT ZARAGOSAI had barely stepped inside my house when one of my men approached me. He was standing near the living room, his expression unusually serious.Kumunot ang noo ko nang mapansin ko iyon.“Bakit ganyan ang itsura mo? May nangyari ba?” tanong ko sabay umupo sa single sofa.He straightened.“Sir…”I stopped walking.“What is it, Milo?" He hesitated for a second before finally speaking.“Umalis po si Ma’am Soile sa bahay ng tiyahin at tiyuhin niya." I froze.My eyebrows immediately furrowed.“She left?”I repeated the words as if I needed to make sure that I had heard him correctly.“Yes, Sir. In exact words—naglayas po siya. Nakita ko siyang may dala-dalang malaking bagahe." My jaw tightened.“When?”“Two hours ago, Sir." Aniya."Dalawang oras na pala, pero hindi mo sinabi kaagad sa 'kin?" seryoso kong saad at muli siyang napalunok."I'm sorry, Sir. Hindi ko po kayo agad nabalitaan dahil nasa meeting pa po kayo. At inaalam ko rin po muna kung ano ang eksaktong n

ELIEZER LAURENT ZARAGOSA "She said that?" napataas ang kilay ko matapos kong marinig kay Milo ang sinabi ni Soile. "Yes, Sir. And also..." alanganin pa siyang tapusin ang sasabihin niya. "What? Just spill it, Milo. Sabihin mo sa akin lahat ang sinabi niya bago ako makapagdesisyon na lumabas sa kotseng 'to at puntahan siya doon," banta ko at agad namang naalarma si Milo. Lumunok pa siya nang dalawang beses bago muling humarap sa akin. "She said that she'll divorce you if you insist on taking her to the mansion. At gusto niya na huwag na huwag mo raw siyang pupuntahan ulit dito. Ayaw niyang malaman ng ibang tao na kasal siya sa inyo at gusto niyang manatili munang gano'n... marami pa raw siyang kailangan ayusin at huwag na raw po kayong dumagdag pa." What the...h*ll?! "Damn it..." napailing ako. Hindi ko maproseso ang mga salitang 'yon at bigla kong naramdaman na bumigat ang ulo ko. "That woman, how could she say those words to me? Do i look like an idiot to her?" Bigla akon

Eliezer Laurent Zaragosa “What do you think you're doing in a public place, Students?” Tahimik ang buong table. I kept my expression calm as I looked at the three of them. More specifically, at the boy sitting beside my wife. Kairo Alvarez. The horse face football captain. At halos hindi mo magawang alisin ang tingin ko sa kamay nitong nakahawak kay Soile. I'm trying my best to be professional in front of them. But inside my head? There were already several ways I could make that hand disappear from my wife's. I clenched my jaw slightly. Kung pwede lang ay alisin ko ang kamay niyang iyon ay kanina ko pa ginawa. Pero hindi gano'n ka simple ang sitwasyon na kinaroroonan namin ni Soile...at iyon ang mas nakakainis kasi wala akong pwedeng gawin. “Maraming estudyanteng kumakain dito, kaya hindi kayo dapat gumagawa ng ganito.” I deliberately kept my voice neutral. Professional. Like a professor correcting his students. But my eyes betrayed me for a fraction of a second a

Eliezer Laurent Zaragosa "Kung hinatid mo nalang kasi sana ako ay kumalma na 'yang kaibigan mo!" reklamo niya matapos kong maiparada ang kotse sa harapan ng isang private restaurant. I refuse to dropped her home because I wanted to have dinner with her. Wala naman sigurong masama kung naisin ko ko iyon, and besides...wala naman akong gagawin sa kanya. I respect her decisions and i won't force her into something she doesn't like. "Let's have dinner together. Kahit ba naman iyon ay hindi mo pa ako mapagbigyan. Hindi nga kita pinilit eh kasi ayokong madagdagan pa ang dahilan kung bakit sobrang init ng dugo mo sa 'kin..." tugon ko habang binabaklas ang seatbelt sa katawan ko. Nang hindi siya sumagot ay bumaling ako sa kanya. Is stared at her and couldn't ignore the cuteness of her lips. She looks angry, but still cute at the same time. Kaya bago ko pa man nagawang pigilan ang sarili ko ay inabot ko ang labi niyang nakanguso at pinisil iyon. "Ano ba!!!" reklamo niya at malakas na t

Eliezer Laurent Zaragosa "Oh? Anong nangyari d'yan sa pisnge mo?" bungad sa akin ni Manang Cynthia pagkaapak ko sa sala. Ngumisi ako at agad na hinawakan ang kaliwa kong pisnge. Bahagya akong napangiwi nang muli kong maramdaman ang hapdi niyon. She slapped me so hard for kissing her so suddenly. Kaya ngayon ay kailangan kong tiisin ang pamamaga ng pisnge ko. And I'm pretty sure that it would last for days. "It's nothing, Manang. Someone just slapped me earlier," mahinang sambit ko at nilagpasan siya, pero bago pa man ako makalayo ay muli kong narinig ang boses niya. "Maganda naman iyong sumampal?" Napahinto ako sa paghakbang at unti unting umikot paharap kay Manang. At ganoon na lang ang paniningkit ng mga mata ko dahil sa kakaibang ngiti na naglalaro sa kanyang labi. "Why are you smiling like that, Manang Cynthia?" i asked her calmly. But her smile only grew wider like she's enjoying what she sees in me right now. "Mukha kasing hindi kayo galit kahit na sinampal