Kahit Isang Gabi Lang, Mr. Zaragosa のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

Eliezer Laurent Zaragosa Napakunot ang noo ko nang marinig ang mahinang ungol ng babae mula sa likuran ko. "I'm sorry, sir! Hindi ko po sinasadyang—" Napahinto siya sa pagsasalita. I heard another small clatter, followed by the sound of something being placed on the floor. "What happened?" iritableng tanong ko at tuluyan nang nawala ang atensyon sa iniinom kong alak. "W-Wala po... aksidente lang---" "Then be careful." I was about to turn my attention back to the city lights beyond the glass windows when another quiet groan escaped her lips. "Aray..." This time, I finally turned around. "What's wrong with you—" Naputol ang sasabihin ko nang tuluyan akong humarap sa kaniya. And for a moment, I simply stared. It was her. The woman from the hotel. The same woman I had seen standing near the smoking area during the gala I attended a few days ago. She was wearing the same kind of cleaning uniform, her hair loosely tied at the back while several strands fel

Mikaela Santos' Pov Kinabukasan, maaga akong pumasok sa trabaho. Unlike yesterday, na halos gusto ko nang lamunin ng lupa dahil sa nangyari sa opisina ng boss namin, mas magaan ang pakiramdam ko ngayon. Maayos na rin ang mga sugat sa mga daliri ko, kahit may kaunting hapdi pa rin kapag nadidiinan. Pagdating ko sa staff room, agad akong sinalubong ng mga kasamahan ko. “Good morning, mga alipin ng salapi!” masigla kong bati habang nakangiting inilapag ang bag ko sa isang upuan. Napalingon sa akin si Ate Linda, isa sa mga senior cleaner namin, bago umiling. “Susmaryosep! Mikaela, umaga pa lang, ang ingay mo na agad. Hindi ka ba nauubusan ng energy?” “Hindi po, Ate. Renewable energy po ako. Galing sa pagmamahal ng pamilya.” “Eh, bakit mukha kang kulang sa pagmamahal kapag malayo pa ang sahod?” singit naman ni Jessa, na kasalukuyang nag-aayos ng buhok sa harap ng maliit na salamin. Napahawak ako sa dibdib ko na para bang nasaktan ako nang malalim. “Grabe ka naman, Jessa! Ang sakit

Eliezer Laurent Zaragosa Several days had passed since the day I first saw that woman outside the hotel where the gala was held. Mikaela Santos. Hindi ko siya gaanong kilala, at wala akong ibang alam tungkol sa kanya bukod sa empleyado siya rito sa kumpanyang 'to. Pero hindi ko maintindihan kung bakit magmula no'ng makita ko siya ay hindi na siya mawala sa isip ko. At sa t'wing hindi ko siya nakikita rito sa kumpanya ay hinahanap siya ng diwa ko. It was becoming irritating. I had more important things to worry about. The investigation into my wife's disappearance was still ongoing, and the medical records Milo had found raised more questions than answers. Every new piece of information seemed to lead me toward another dead end. I should have been concentrating on that. Instead, I had caught myself wondering whether Mikaela had already arrived at work, whether her injured fingers had healed, and why the woman seemed capable of filling a room with her endless chatter with

Mikaela Santos Itinali ko nang maayos ang buhok ko at nagsimula sa mga papeles sa sahig. Isa-isa kong pinulot ang mga ito at inilagay sa magkakahiwalay na lalagyan upang hindi magkagulo ang mga dokumento.Hindi ko naman kailangang basahin ang mga nakasulat doon. Trabaho ko ang maglinis, hindi ang makialam sa mga personal na bagay ng boss ko.Pagkatapos ay inayos ko ang mga folder sa mesa, pinunasan ang mga muwebles, at tinipon ang mga kalat na naiwan sa paligid."Sir, sana naman sa susunod ay huwag kayong magkalat nang ganito," reklamo ko sa hangin. "Hindi po ako ipinanganak para maging tagalinis ng mga problema ninyo sa buhay."Napailing ako sa sarili kong sinabi."Pero kung kasama sa trabaho ang paglilinis ng mga problema sa pag-ibig, ay pwede rin naman... basta ba dagdagan lang ang sahod ko," bulalas ko at parang t*nga kasi sarili ko lang naman din ang kinakausap ko. Napatawa ako nang mahina.Ilang minuto pa ang lumipas bago ako nakarating sa bahaging malapit sa mesa niya. Naroon

Mikaela Santos "I can't lose you twice." Tuluyan akong natahimik. Hindi ko na alam kung ano ang sasabihin ko. Sa halip, nanatili lamang akong nakatayo roon habang naririnig ang mahinang pag-iyak niya. Hindi ko alam kung tama bang hayaan ko muna siyang ilabas ang lahat ng sakit na matagal na niyang kinikimkim, o kung kailangan ko na ba siyang tulungang makaupo bago pa siya tuluyang mawalan ng balanse. Mabigat ang katawan niya, at naamoy ko pa rin ang alak sa kaniyang hininga. "Sir, maupo muna tayo, ha?" mahinahon kong sabi. "Hindi po kayo pwedeng manatiling nakatayo nang ganito." Hindi siya sumagot. "Please, Sir. Baka matumba po kayo." Dahan-dahan akong gumalaw, sinusubukang alalayan siya nang hindi ako tuluyang nakakulong sa kaniyang mga bisig. Ngunit nang maramdaman niyang gumagalaw ako, agad siyang natigilan. "Where are you going?" Napahinto ako. "Ha?" "Don't go." Muling nanginig ang kaniyang tinig. "Please..." Napabuntong-hininga ako. "Hindi po ak