Kahit Isang Gabi Lang, Mr. Zaragosa のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Vienna Soile Zariah "She was my fiancée, pero matagal ng natapos iyon. She just came back months ago and she said that she wanted me back. Pero ayaw ko na, Soile. Matagal ko ng tinuldukan ang kung ano man ang meron kami. Tapos na iyon, at wala na akong balak na makipagbalikan sa kanya," Bakas ang matinding pangamba sa boses ni Eliezer nang magsimula siyang magsalita. Hindi ko naman hiningi ang paliwanag niya, wala akong sinabi na kailangan niyang ikwento sa akin kung ako man ang namamagitan sa kanila ng babaeng iyon. Dahil wala akong pakialaman. I didn't need his explanation, waka akong gustong kahit ano mula sa kanya. Huminga ako nang malalim at umahon na mula sa aking pagkakaupo. At nang akmang hahakbang na ako papalayo ay bigla niyang hinawakan ang kamay ko. "Where are you going? We're still talking, Soile. Hindi pa ako tapos magpaliwanag..." naguguluhan niyang sabi. Bahagyang bumaba ang tingin ko sa kamay kong hawak niya. Makalipas ang ilang segundo ay inangat ko

Eliezer Laurent Zaragosa "Hmmm... mukhang maganda ang gising mo ngayon ah?" Bahagyang umangat ang sulok ng pisnge ko, "Halata ba?" At dahil sa sagot kong iyon ay lalong lumaki ang ngiti sa labi ni Milo. Maya-maya pa ay alerto siyang tumayo mula sa kinauupuan niya at dali-daling lumapit sa lamesa ko. "Why is that? Close na ho ba ulit kayo ni, Misis Zaragosa? Nasuyo niyo na ho ba?" sunod-sunod niyang tanong. At dahil distracted na ako ay hindi ko na maipagpapatuloy itong ginagawa ko. "One question at a time, Milo. Hindi ako robot para mailista lahat ng tanong mo tapos isa-isa kong sasagutin nang sunod-sunod," reklamo ko. Tumango naman siya at umupo sa tapat ng aking mesa. "Hindi na kayo LQ?" paunang tanong nito. Sumandal ako sa aking kinauupuan at dahan-dahang pinagkrus ang mga braso sabay umiling. "Close na ulit kayo?" "Yes. The misunderstanding was solved." Sabi ko. "Magde-date na ulit kayo, Boss? Aayusin ko na ho ba ang reservation?" bakas ang excitement sa bosss niya

Vienna Soile Zariah "Do you miss me whan I'm not around?" Napalingon ako kay Eliezer sa tanong niyang iyon. Bumungad sa akin ang ngiti niyang abot hanggang tainga habang hinihintay ang sagot ko. "At saan mo naman napulot ang walang kwentang bagay na 'yan?" balik ko sa kanya na ikinawala ng kanyang ngiti. "Why so cruel? Hindi ba pwedeng sagutin mo na lang ng oo?" tugon niya sa akin. Tsk! Masyadong confident. "Syempre hindi. Bakit naman kita nami-miss e palagi kitang nakikita, maliban nalang kung nasa university ako..." sambit ko. "So nami-miss mo nga ako kapag nasa university ka---" "Hindi nga! Bakit naman kita mami-miss? Kamiss-miss ka ba?" putol ko sa kanya. Muli ko siyang tiningnan nang diretso sa mga mata. Wala akong sinabi at ganoon din siya. Hindi nagtagal ay ngumuso ito at inilipat sa kung saan ang tingin niya. Tss...kunwari magtatampo, akala mo talaga susuyuin ko. "Hindi ako ipinanganak sa mundo para manuyo ng lalaking clingy, lalo na kung katulad

ELIEZER LAURENT ZARAGOSA Malalim na ang gabi nang makarating kami sa mansyon. I parked the car in front of the entrance and turned off the engine. "Soile," I whispered, gently brushing my thumb against her cheek. "We're home." She only snuggled closer to me.Natigilan ako ngunit kalaunan ay napangiti rin. At hindi na maitago ang kasiyahan sa puso ko dahil sa inaasal niyang 'to. "Okay. Message received." I didn't have the heart to wake her up. After carefully getting out of the car, I opened her door and unfastened her seat belt. I slid one arm beneath her knees and the other behind her back before lifting her into my arms. She stirred at the movement, her brows knitting together for a second. "Eliezer..." inaantok niyang bulong habang nanatiling nakapikit ang mga mata. "I'm here, baby."Hindi ko alam kung anong iniisip niya sa mga sandaling ito. Pakiramdam ko ay gusto niya akong pahirapan, dahil imbes na magising siya at itulak ako ay iniyakap niya lang ang magkabilang braso

Vienna Soile Zariah "Baby?" He was holding a fork with a piece of pancake on it. Offering it to me. I stared at the fork. Then at him. "Are you trying to seduce me with breakfast?" He smiled. "Is it working?" "Hindi. Kasi imbes na maakit ay nabu-bwiset lang ako," walang emosyon kong sabi. "D*mn it..." he hissed. "That attitude of yours is turning me on. Sobrang aga pa kaya hayaan mo nalang ako na pakainin ka. Huwag mong hintayin na ikaw ang kainin ko," I pressed my lips together. He raised an eyebrow. "Come on. Ah." I glared at him. He smiled sweetly. And because the pancake looked delicious, and because my stomach was apparently more loyal to food than it was to my dignity, I finally opened my mouth. He fed me the bite. I chewed slowly. At hindi ko maikakaila na masarap talaga siyang magluto. "Well?" he asked. I swallowed. "It's... okay." "Just okay?" "Yes. Pwede na..." He leaned closer. "Should I kiss you so you can taste something better?" Halos mabuluna